فريدون معينى
آنقدرها هم كه فكر مى كرديم ليبى تيم ضعيفى نبود. قبل از انجام بازى اين طور تصور مى شد كه ليبى تيم خيلى ضعيفى است اما در بازى ديديم كه آنها خيلى هم ضعيف نيستند. ليبى در نيمه اول خوب بازى مى كرد اما هرچه از شروع مسابقه مى گذاشت ايران بهتر مى شد. بخصوص كه تركيب ايران تفاوت زيادى كرده بود و جوان هاى زيادى فرصت بازى پيدا كردند. برخلاف اكثر بازيهاى سابق تيم ملى كه نتايج خوب آن را مديون بازى انفرادى ستاره ها بوديم، در بازى با ليبى ايران از نظر تيمى خوب بازى كرد. در كارهاى هجومى هماهنگ بوديم و سرعت خوبى داشتيم. هميشه احتياط در دستور كار ملى پوشان قرار داشته اما اين بار ايران اصلاً احتياط نمى كرد و فقط به فكر گلزنى بود. ما با تيم هاى ضعيف تر از ليبى هم بازى كرده ايم اما حتى در بازى با آنها هم اين قدر روان نبوديم. تيم ملى بعد از باخت به رنجرز به خودش آمده و مقابل ليبى بازى تيمى خوبى انجام داد. اگر ايران هميشه و با داشتن ستاره هاى خود هم بتواند اين بازى هماهنگ تيمى را انجام بدهد مى تواند در جام جهانى يك پديده باشد.
ايران در خط حمله عملكرد قبال قبولى داشت اما معتقدم بازى خوب خط حمله بستگى به بازيسازى خط ميانى دارد و بازى هافبك ها هم وابسته به بازى مدافعان است. حركت تيم ملى از كناره ها هم جالب بود. با اينكه مهدوى كيا نبود اما ايران توانست از راست نفوذهاى خوبى بكند.
اما هافبك هاى تيم ملى بهترين عملكرد را داشتند.آنها واقعاً خوب بازى كردند و پاس هاى تو عمق زيبايى مى دادند. هافبك ها عملكرد خيلى خوبى داشتند كه بهترين آنها جواد نكونام بود. عملكرد ايمان مبعلى هم جاى ستايش داشت كه با وجود استس هاى زياد بازيكنان جوان، او خيلى راحت بازى مى كرد. تنها مشكل ايران در كل بازى با ليبى اين بود كه در نيمه اول خيلى خوب بازى نكرد. ليبى يك تيم ناشناخته بود و به همين دليل بازيكنان تيم ملى استراس داشتند و اين موضوع به آنها هيجان داده بود ولى چند دقيقه كه از شروع بازى گذشت و با گلى كه علوى در دقايق اول بازى زد، هيجان بازيكنان گرفته شد. يكى از مهم ترين دلايل بازى ضعيف ايران در نيمه اول نداشتن اعتماد به نفس بود.

داريوش سعيدى

وقتى برانكو ايوانكوويچ در بازى ژاپن و در ميان ناباورى همه او را از تركيب بيرون گذاشت، همه مطمئن شدند. مطمئن از اينكه سرمربى تيم ملى على رغم انتقادات اخير، نمى تواند به ايمان مبعلى اطمينان كند. او با اين توجيه كه «جبارى ستاره ابومسلم است» مبعلى را در مقابل ژاپن روى نيمكت نشاند تا همه چيز به طور كامل برملا شود.
شايد برانكو تا حدودى به اشتباهش پى برد. چه در نيمه دوم جبارى را بيرون كشيد و به ايمان گفت: «برو به زمين» اما واقعيت اين بود كه ايمان نمى توانست موضوع را هضم كند. او در حالى جبارى تازه وارد را در تركيب مى ديد كه چند سالى است روى نيمكت تيم ملى مى نشيند. وقتى در نيمه دوم برانكو، ايمان را به زمين فرستاد، مى شد حدس زد كه مبعلى از اتفاقى كه پيش از بازى افتاده، ناراضى است. اگر او در بازيهاى گذشته تيم ملى وقتى به زمين مى رفت، حداقل ۲ حركت نفوذى مى كرد و ۳ پاس درست مى داد، مقابل ژاپن در ۴۵ دقيقه متزلزل نشان داد. اغلب معتقد بودند او از تصميم برانكو ناراحت شده و نمى خواهد بازى هميشگى اش را انجام دهد. شايد تنها نكته مثبت بازى مبعلى، شوتى بود كه با اختلاف نه چندان زياد به اوت فرستاد. اما وقتى تمام پازل ها را كنار هم مى چينيد، متوجه مى شويد ايمان مبعلى در تيم ملى مشكلات روانى دارد و بعضاً اين مشكلات حتى به قطع رابطه با دوستان نزديكش منجر شده. همبازيان او معتقدند، مشكلات ايمان از روزى آغاز شد كه او برابر چين پنالتى خود را به اوت فرستاد تا پروسه حذف تيم ملى تكميل شود. هافبك فولاد پس از بازگشت به ايران تا يك هفته گم شد. در اين مدت بازيكنان فولاد مدام تأكيد مى كردند او مشكل روانى پيدا كرده اما ايمان در هفته دوم به حرف آمد و گفت: «همه چيز را فراموش كرده ام. هيچ مشكلى ندارم و مثل گذشته هستم.» با اين حال او خود را مقصر مى دانست.
ولى خيلى زود همه چيز فراموش شد. ظاهراً درخشش در ليگ برتر، ذهن مبعلى را شست وشو داده بود. او در پايان فصل، به عنوان بهترين بازيكن ليگ انتخاب شد تا كارشناسان براى نيمكت نشينى او از برانكو خرده بگيرند. سرمربى تيم ملى على رغم اين اتفاقات از مواضع قبلى عقب نشينى نكرد. او حتى در بازى ژاپن پا را فراتر گذاشت و در غيبت على كريمى، مجتبى جبارى را در تركيب گذاشت. اين مسأله روابط ايمان و همبازيانش را تحت تأثير قرار داد. حتى كسانى كه در بازگشت به ايران تيم ملى را همراهى مى كردند، متوجه همه چيز شدند. مبعلى از همه فاصله مى گرفت. او حتى هنگام خروج از هواپيما در گوشه اى منتظر ماند تا همه بروند و بعد تنهايى از فرودگاه خارج شد. آيا او واقعاً مشكل دارد؟
در جواب اين سؤال بايد گفت بله. اخيراً برخى از بازيكنان تيم ملى تأييد مى كنند يكى از بازيكنان كه قبلاً رابطه نزديكى با ايمان داشته از رفتارش ناراضى است. او مى گويد: «در اردوهاى تيم ملى با يك من عسل هم نمى شود خوردش! رفتارش عوض شده. خيلى زود عصبى مى شود. نمى توان با او حرف زد. بدرفتارى هايش باعث شده برخى از بچه ها با او صحبت نكنند. اگر همين طور ادامه بدهد رابطه اش با اكثر بازيكنان قطع مى شود. او مشكل دارد. حالا نمى دانيم مشكلش چيست.
شايد خانوادگى باشد ولى من فكر مى كنم مشكل روانى است!»
يكى ديگر از بازيكنان تيم ملى خيلى موشكافانه تر قضيه را بررسى مى كند. او معتقد است مشكل ايمان نيمكت نشينى است نه چيز ديگرى: «بله، او هرچقدر كه تلاش مى كند نيمكت نشين است. خودش نمى خواهد در اين باره حرف بزند ولى وقتى روى نيمكت مى نشيند راحت مى فهمى كه ناراحت است ولى اين دليل نمى شود كه ايمان رابطه اش را با ديگران خراب كند. او بايد رفتارى حرفه اى داشته باشد. تازه سن زيادى هم كه ندارد.»
اين بازيكن در ادامه به ياد رفتارهاى بد ايمان مى افتد و با لحنى خشن مى گويد: «او نبايد مشكلاتش را سر ما خالى كند. بايد حقش را از برانكو بگيرد. اگر نمى تواند، بكشد كنار. ايمان مثل غريبه ها شده. با كسى گرم نمى گيرد. او فكر مى كند اگر با بقيه بدرفتارى كند، آرام مى شود.»
برخى ديگر از بازيكنان هم معتقدند مبعلى ديگر آن بازيكن خوش اخلاق گذشته نيست. آنها نمى دانند تا كى اين وضعيت ادامه دارد اما معتقدند تا زمانى كه دوران نيمكت نشينى اش تمام نشود، آب از آب تكان نمى خورد.

ايران ورزشى- روز پنجشنبه و در بازى مقابل شهيد قندى اولين بازى اش را براى استقلال انجام داد. مرتضى هاشمى زاده كه از سپاهان به استقلال پيوست با گل زيبايى كه مقابل قندى به ثمر رساند ثابت كرد كه اعتماد قلعه نويى به او بدون دليل نبوده. او مى تواند در كنار عنايتى از گلزنان موفق ليگ برتر باشد.

در اولين بازى با پيراهن استقلال پيروز شديد. بازى چطور بود؟
< بازى بدى نبود. فقط هوا خيلى گرم بود و نمى شد نفس كشيد. شهيد قندى هم آن طور كه فكر مى كرديم نبود. آنها خيلى خوب بازى مى كردند و حتى يك گل هم به ما زدند. در كل قبل از شروع بازيهاى ليگ برتر ديدار تداركاتى مناسبى بود.
بازى كردن در سپاهان و استقلال چقدر با هم فرق مى كند؟
<فكر مى كنم در استقلال هر كس كه لياقت بازى كردن داشته باشد بازى مى كند. سپاهان و استقلال با هم فرق مى كنند.
بازى كردن در استقلال شرايط خاص مى خواهد كه مهم ترين آن لياقت است.
اولين گل خودت در استقلال و دومين گل اين تيم را در بازى با شهيد قندى زدى؟
< كار همه بچه هاى تيم بود. عنايتى پاس داد و من هم گل زدم.
اميدوارم گلزنى هايم در استقلال ادامه داشته باشد. سعى مى كنم تا پايان فصل گل هاى زيادى براى تيم ام بزنم.
به نظرت استقلال براى شروع ليگ برتر به آمادگى رسيده است؟
< تا حالا ۴ بازى تداركاتى در تركيه و تهران انجام داده ايم كه در همه اين مسابقات هم پيروز شديم. البته يك مقدار از لحاظ بدنى ضعف داريم اما مطمئناً تا شروع بازيهاى ليگ برتر همه مشكلات حل مى شود. امسال يكى از مدعيان هستيم.

ميثم بهرامى
سرمايه گذارى مسؤولان سياسى استان گيلان كه براى تيم شهردارى لنگرود شده بود سرانجام جواب داد و اين تيم با اقتدار به ليگ دسته اول صعودكرد. شهردارى لنگرود فصل قبل در گروه اول ليگ دسته دوم بود و توانست در اين گروه قهرمان زود هنگام شود. آنها صعود زودهنگامى به ليگ دسته اول داشتند و نشان دادند سرمايه گذارى كه داشته اند با برنامه بوده. شهردارى لنگرود از تيم هاى قديمى گيلان است كه در سال هاى گذشته به دليل مشكلات مالى نتوانسته بود خودش را مطرح كند. اما پارسال با كمك هاى مسؤولان سياسى استان توانست در ليگ دو بازى  خوبى انجام دهد و به دسته اول برسد. امسال اما وضعيت مالى اين تيم نسبت به ساير حريفان زياد خوب نيست. ابراهيم حسن پور سرپرست اين تيم مى گويد: «بودجه ما كم نيست اما وقتى به بقيه تيم ها نگاه مى كنيم مى بينيم ما اصلاً پول خرج نمى كنيم! هزينه تيم هاى ديگر در مقابل ما نسبت ۵ به يك دارد.»
البته مسؤولان اين تيم به خاطر استفاده از استعدادهاى بومى گيلان ترسى از سقوط ندارند. آنها به اندازه  اى پول دارند كه چند بازيكن با تجربه جذب كنند و در كنار آن بازيكن جوان هم داشته باشند. شهردارى لنگرود پارسال تيم خوبى ساخته بود. تيمى كه براى بازى دادن آن در ليگ يك احتياج به تغيير زيادى نبود. لنگرودى ها در نقل و انتقالات فقط ۵ بازيكن گرفتند. هيچ كدام از اين ۵ بازيكن شناخته شده نيستند و شهردارى براى جذب آنها پول زيادى خرج نكرده. بهروز شفاعى، هادى موسوى، ساسان نظرى، ياسر حقيقت و حسن نورى ۵ بازيكن جديد شهردارى لنگرود هستند.
حسين ذيقدر، هادى رادپور، ابراهيم محبوب، مهدى حسين زاده، مرتضى ناصحى، آرش قديرى، مهدى منصورى، رضا صفرخواه، محمد زمانى، نويد نورچيان، سلمان درفشه، مجتبى رضايى، رضا آيچيان، اسماعيل درودگر، حميد رحيم زاده، احمد رسولى، مهدى فرحزادى، فريبرز ربيعى و محمد فيضى مقدم نيز از بازيكنان فصل قبل شهردارى لنگرود هستند. شهردارى لنگرود با مشكلات مالى خود شرايطى مثل شهردارى كرمان فصل قبل را دارد. مديران شهردارى كرمان در ابتداى فصل قبل خودشان را مدعى قهرمانى مى دانستند، در حالى كه به هر كدام از بازيكنان خود ماهيانه ۵۰ هزار تومان حقوق مى دادند! حالا هم به گفته سرپرست شهردارى لنگرود، اين تيم دنبال قهرمانى ليگ دسته اول است. در حالى كه مشكلات مالى زيادى دارد.
بودجه اين تيم توسط شهردارى لنگرود پرداخت مى شود اما شهردارى نمى تواند هزينه هاى تيمدارى در ليگ دسته اول را تقبل كند. آنها دنبال يك اسپانسر هم هستند تا به اين وسيله مشكلات مالى خود را حل كنند اما تا حالا هيچ شركتى حاضر نشده اسپانسر اين تيم باشد. شايد به همين دليل است كه مديران تيم مجبور شده اند تيم را بومى ببندند. آنها مثل تيم هاى جنوبى سعى كرده اند از بازيكنان بومى و مستعد شمالى استفاده كنند نه اينكه از ديگر استان ها بازيكن بگيرند.
اين فصل حميدرضا منصورى، سرمربيگرى شهردارى لنگرود را برعهده گرفته و فرهاد ظرافت و اردشير سليمانى كمك هاى او هستند. ابراهيم حسن پور هم سرپرستى تيم را برعهده دارد و مديريت تيم با اكبر خورشيدى است. پارسال البته اين تيم با غفور جهانى به ليگ يك صعود كرد اما مديريت باشگاه تصميم گرفت كادر فنى را عوض كند. منصورى سرمربى جديد شهردارى درباره تيم خود مى گويد: «مسائل مالى اجازه نداد در نقل و انتقالات فعال باشيم اما مى توانيم با همين بازيكنان هم از حيثيت تيم دفاع كنيم. بايد وارد بازيها بشويم و آن وقت ارزشيابى كلى از تيم داشته باشيم. فعلاً نمى شود قضاوت كرد.»

ايران ورزشى _ حسين كعبى مقابل ليبى مثل دو بازى قبلى تيم ملى چندان پرفروغ نبود. با وجود اين، حسين جلوى اين تيم ضعيف كم نياورد. «باور كنيد خيلى خسته شديم. من كه ديگر بدنم نمى كشد. فقط خدا خدا مى كردم بازى زودتر تمام شود. ديگر بازى كردن برايمان سخت شده. اصلاً نمى دانستم چكار مى كنم. در اين مدت به بچه ها خيلى فشار آمده بود. بازى با ژاپن يك طرف، اردوى بد مالزى هم يك طرف.» تنها كعبى نيست كه از اين وضعيت خسته شده. خودش مى گويد: «فقط من نيستم، نصرتى و ديگر بازيكنان هم وضعيت مرا دارند.
اصلاً يادم رفته چطور لباس بپوشم! باور كنيد خيلى سختى كشيديم. به هر حال خدا را شكر كه بازى با ليبى را هم انجام داديم و خلاص شديم.» اما اين مسابقه به عقيده خيلى ها بازى آسانى بود. يك ديدار پر گل به نفع تيم ملى ايران. شايد تيم ملى مى توانست بيش از ۴ گل هم بزند. باوجود اين، حسين خوشحال است كه مقابل ليبى تنها ۴ گل زده اند: «اگر بيشتر مى زديم مى گفتند يك تيم محلى را به ايران آورده بودند. حالا هم كه ۴ تا گل زديم مى گويند تيمى ضعيف بوده، ديگر نمى دانيم چه كار كنيم. خوب بازى مى كنيم و نتيجه مى گيريم ولى باز هم مى گويند بد بوديد.
اگر برديم به خاطر تيم قوى خودمان بود.» كعبى در دقايقى از اين مسابقه كمى عصبى بود. به خصوص با يار مقابلش كه هافبك چپ ليبى به حساب مى آمد. خودش توضيح مى دهد. «فوتبال است ديگر. مى خواستم قوى بازى كنم. يعنى نوع بازى ام درگيرانه است. خودم هم دوست دارم درگير شوم و كم نياورم. مسأله همين بود و نه چيز ديگرى.» دفاع راست تيم پس از مدت ها جلوى ليبى تعويض شد. هادى شكورى در دقيقه ۷۰ به جاى كعبى وارد زمين شد. «نظر مربى است. من نمى توانم تصميم بگيرم. در ضمن راست تيم ملى براى من نيست. شايد در بازيهاى مهمترى ۲ كارته شدم. بالاخره بايد يكى به جاى من بازى كند ديگر. البته هادى هم خوب بازى كرد.»

ايران ورزشى- مثل يك كار ممنوعه بود. پوشيدن پيراهن شماره ۷ اگرچه هيچ منع قانونى نداشت اما كسى علاقه نداشت حتى پيشنهاد آن را مطرح كند. روزى كه على پروين چهارگوشه زمين را بوسيد و براى هميشه از دنياى فوتبال خداحافظى كرد، شماره ۷ هم كنار كشيد. حتى دورى پنج ساله از فعاليت هاى ورزشى هم نتوانست اين طلسم را بشكند. ۷ همين طور دست نخورده باقى مانده بود. فقط يك بار شرايط تغيير كرد.
حامد كاويانپور در دوره مديريت عابدينى براى چند بازى صاحب پيراهن شماره ۷ شد ولى اين اتفاق فقط در همان چند بازى افتاد و بدون اينكه كسى دليل اصلى اش را بفهمد دوباره سر جاى اولش برگشت. در اين مدت حتى نزديكان درجه يك هم نتوانستند كارى كنند. حميد استيلى كه علاقه اش به پروين بر كمتر كسى پوشيده است يكى از همان افراد بود. استيلى به خاطر پروين و دورى چند ساله اش از پرسپوليس جدا شد و بلافاصله بعد از بازگشت، او به جمع قرمزها برگشت ولى باوجود تمام علاقه اى كه به سلطان داشت در نهايت ۲+۵ پوشيد. اما روز دوشنبه و در بازى پرسپوليس در جام صلح و دوستى اتفاق جالبى افتاد. محمد پروين با پيراهن شماره ۷ روى نيمكت پرسپوليس تكيه زده بود بدون اينكه مسأله خاصى به وجود بيايد. پروين كوچك قبل از اين در تمرين هاى تيم هم اين پيراهن را پوشيده بود ولى هيچ كس فكر نمى كرد موضوع آنقدر جدى باشد كه به بازيهاى رسمى برسد. با اين وجود خود او تأكيد كرد كه صاحب فعلى شماره ۷ پرسپوليس است. محمد پروين مى گويد: «از اين به بعد شماره ۷ را خودم مى پوشم.» تا مشخص شود مالك بعدى پيراهن سلطان كسى نيست غير از پسر خودش. حالا شماره ۷ موروثى شده. به نظر مى رسد خود پروين هم مخالفتى با اين مسأله ندارد. بعد از طلسم چند ساله حالا محمد پروين مى تواند بهترين جانشين او باشد. صاحب جديد شماره ۷ پرسپوليس.