ايران ورزشى - بعد از باخت تيم واليبال نوجوانان به روسيه و فرانسه، در حالى كه همه بينندگان منتظر بودند گزارشگر بازى ايران _ فرانسه به آنها اميدوارى بدهد كه تيم هنوز هم مى تواند جزو بهترين ها باشد اما اين گزارشگر اعلام كرد كه ايران با اين شكست ها تنها مى تواند براى مقام نهم تا شانزدهمى رقابت كند. كارشناس برنامه هم بر اين اساس وضعيت تيم را بررسى كرد. جالب بود كه آنها نمى دانستند قوانين بازى تغيير كرد و ايران و همه تيم هاى سوم گروه هنوز براى صعود شانس دارند. طبق قوانين جديد، تنها سرگروه ها به يك چهارم صعود مى كنند و تيم هاى دوم و سوم هر گروه بعد از بازيهاى ضربدرى به اين مرحله مى رسند. از تلويزيون بعيد بود كه اطلاعات اشتباه به بينندگان پرشمارش بدهد.

ايران ورزشى - روز دوم نهمين دوره رقابت هاى واليبال زير ۱۹ ساله هاى جهان هم به كام رقاصان سامباى برزيلى بود، مردانى كه تماشاچيان زيادى را براى تماشاى بازى خود به سالن «اوران» كشيده بودند.
در كنار برزيل، روسيه، فرانسه، ايتاليا و اسلواكى از مقابل عمر الوانى نايب رييس فدراسيون جهانى واليبال، باخته و گذشتند، هيچ كلامى نمى تواند هيجان بازى برزيل _ بلغارستان را در گروه B اين مسابقه ها توصيف كند. بازى كه بلغارهاى شجاع در نهايت ۳ بر ۲ به برزيل واگذار كردند ۱۲۳ دقيقه طول كشيد. جنگى از تكنيك و رقص زيباى سامبا تا ثانيه هاى آخر همه را مات كرده بود، ۲۱ بر ۲۵ و ۲۵ بر ۱۹ و ۲۵ بر ،۱۷ ۲۷ بر ۲۵ و ۱۵ بر۱۱ نتيجه نهايى اين بازى بود، بازى كه در آن قهرمان امريكاى جنوبى مهارت هاى ستارگان با استعداد خود را به زيبايى به رخ قهرمان اروپا كشيد. اوتكان پرسى سرمربى تيم ملى برزيل در پايان اين ديدار شجاعانه گفت: «به بلغارها به خصوص به كولف كاپيتان اين تيم و پتكوف، تبريك مى گويم، آنها واقعاً بى نظير بازى كردند. قبل از بازى مى دانستم كه كار راحتى نداريم چون بازى آنها را در مسابقه هاى قهرمانى اروپا ديده بودم و مى دانستم كه از سرويس هاى پرشى قوى استفاده مى كنند. آنها نشان دادند كه چقدر پيشرفت كرده اند و حتى با مربى جديدشان چقدر خوب كار مى كنند.»
اما گئورگى دراگانوف سرمربى تيم بلغارستان كه تنها دو ماه است مسؤوليت اين تيم را قبول كرده بعد از پايان بازى گفت كه مقابل بهترين تيم دنيا شكست خورده و اين براى او خوشحال كننده است: «من فكر مى كنم كه در حمله خوب بوديم. من فقط ۲ ماه است كه با اين تيم كار مى كنم اما يادتان باشدكه به بهترين تيم دنيا باختيم.»
در اين گروه آرژانتين به كمك مسلسل آتشبار خود جياچتا ۳ بر يك مكزيك را برد كه بدون هيچ تمرينى به مصاف شان آورده بود. هر چند باخت هميشه تلخ است اما كارلوس اورتگا سرمربى مكزيكى مى گويد كه از اين نتيجه ناراحت نيست: «ماچند ساعت قبل از بازى رسيديم و هدف مان اين است كه نمايش خوبى داشته باشيم. اميدوارم كه در بازى مقابل برزيل بتوانيم بهتر از اين باشيم.»
الجزاير، ميزبان اين مسابقه ها هم دومين بازى خود را در برابر اسلواكى ۳ بر يك واگذار كرد. ضمن اينكه كره با روى آوردن به يك بازى سرعتى و از كار انداختن دفاع مصر ۳ بر صفر برنده ديدار دوم خود شد.
در گروه C هند مقابل كانادا بسيار پرقدرت ظاهر شد و ۳ بر صفر اين بازى را برد، در اين گروه ايتاليا دومين پيروزى با ارزش خود را مقابل لهستان به دست آورد. اين تيم ۳ بر يك لهستان را مغلوب كرد، روسيه هم براى برد ۳ بر صفر مقابل تونس به دردسر نيفتاد. در گروه D ، فرانسه به پيروزى هايش ادامه داد وقتى كه ايران را ۳ بر صفر شكست داد.


فرانسه ۳ _ ايران صفر
۲۵ _ ۱۹ و ۲۵-۲۲ و ۲۵-۱۹
زمان: يك ساعت و ۲۰ دقيقه
تماشاچى: ۳۰۰ نفر
ايران ورزشى ‎/ اوران ‎/ سالن بوتليس: درست قبل بازى روز اول مقابل روسيه، ايران اشتباهات زيادى داشت. نوجوانان ايران كه به برد مقابل روسيه دل بسته بودند با باخت ۳ بر صفر اميدهاى خود را كمرنگ ديدند و همه تلاش خود را براى بردن فرانسه يكى از بخت داران قهرمانى اين مسابقه ها كردند.
چشروع پر سر و صداى دو تيم در «ست» اول حكايت از يك بازى پر افت و خيز داشت.
بازيكنان ايران همه تمركز خود را روى بازى گذاشته بودند و توانستند براى دقايق كوتاهى مسلط بر كار شوند اما فرانسه خيلى زود به خود آمد و با توپ رسانى موفق و دفاع هاى آهنين روى تور «ست» اول را ۲۵ بر ۱۹ از آن خود كرد.
جدال دو تيم در «ست » دوم آغاز شد هر دو تيم پا به پاى هم امتياز گرفتند اما فرانسه در لحظات پايانى بهتر كاركرد و وقتى كه ايران راه امتياز گرفتن را گم كرد، اين حريف اروپايى بود كه ۲۵ بر ۱۳ باز هم به پيروزى رسيد. برخلاف همه تلاش و مقاومتى كه ۶ مرد اول ايران در «ست» پايانى از خود نشان دادند نتوانستند نتيجه بگيرند.
ايران باز هم اشتباهات جبران ناپذيرى به ويژه در دفاع داشت و در پايان اين فرانسه بود كه ۲۵ بر ۱۹ خندان از كسب دومين پيروزى به رختكن رفت.
پوركاشيان :
در دريافت مشكل داشتيم
حسين پوركاشيان سرمربى تيم ايران كه بعد از باخت مقابل روسيه گفته بود كه آنها ارزش هاى واقعى شان را نتوانستند نشان دهند بعد از باخت مقابل فرانسه دليل باخت تيم اش را اينطور توصيف كرد:« ما در دريافت مشكل داشتيم و باختيم. »و منصور زادون كايپتان تيم ايران تنها اين جمله را گفت: «حق اشتباه نداشتيم.»
براى فرانسه برد مقابل تيم سوم جهان لذت خاصى داشت و لوژه سرمربى اين تيم با غرور بعد از پايان بازى گفت: «تيم ما با كلاس تر بازى كرد و كاپيتان اين تيم هم اين پيام را به هم تيمى هايش داد: «به همه براى اين پيروزى شيرين تبريك مى گويم.»
بهترين ها
تا پايان روز دوم
-امتيازآورترين بازيكن: ميرسلاو ياكوبوف (اسلواكى) با ۴۴ امتياز، پوريا فتح اللهى از ايران نفر چهل و دوم شد.
-بهترين آبشار: آنتون فومنكو (روسيه)، پوريا فتح اللهى از ايران نفر سى و ششم شد.
-بهترين بلاك: ميلان بنجيز (اسلواكى)، عليرضا جديدى از ايران نفر سى و ششم شد.
-بهترين سرويس: كنستانتين بسيك (روسيه)، منصور زادون از ايران نفر هشتم شد.
بهترين ساعد: سينگ ويكرام (هند)، پوريا فتح اللهى و منصور زادون به ترتيب نفرهاى ۲۲ و ۲۳ شدند.
-بهترين پاسور: پوراج زاتكو (اسلواكى)، صابر نريمان زاده از ايران نفر ششم شد.
-بهترين دريافت: ماتج كوپز (اسلواكى)، سيدعلى سجادى از ايران نفر سى و يكم شد.
تابلو نتايج روز دوم
گروه :A
اسلواكى ۳ _ الجزاير يك
كره ۳ _ مصر صفر
گروه :B
آرژانتين ۳ _ مكزيك يك
برزيل ۳ _ بلغارستان ۲
گروه :C
هند۳ _ كانادا صفر
ايتاليا ۳ _ لهستان يك
گروه :D
روسيه ۳ _ تونس صفر
فرانسه ۳ _ ايران صفر

محمد شهرابى
هنوز يكى دو ساعت از دريافت مدال نقره توسط محمد عليرضايى نگذشته بود كه او ۴۰۰-۳۰۰ متر از محل برگزارى مسابقات تا خيابان اصلى را پياده طى كرد تا براى بازگشت به هتل سوار تاكسى شود. اين البته كار هر روز او و دوستانش در چهار روزى كه مسابقات شنا و شيرجه برگزار مى شد، بود. روز قبل او اولين مدال طلاى تاريخ شناى ايران را به دست آورده بود و ركورد ۵۰ متر قورباغه آسيا را هم به نام خودش و ايران ثبت كرده بود. دو روز، دو مدال. همان موقع كه بچه هاى شنا و شيرجه محل برگزارى مسابقات آسيايى بانكوك ۱۹۹۸ تا خيابان اصلى را پياده مى رفتند، حميد مبرز در ۵۰ متر پروانه چهارم شده بود، مجتبى ولى پور، شهرام نظرپور و قائم ميرابيان در شيرجه برنز گرفته بودند، شهباز شهنازى در شيرجه چهارم شده بود، سهيل آشتيانى هم در ۴۰۰ متر كرال سينه چهارم شده بود و كلى هم ركورد جابه جا كرده بودند. آدم ياد حرف هاى چند روز قبل مهرعليزاده مى افتاد كه گفته بود پرسپوليس و استقلال مثل فرزندان من هستند. او يك روز قبل از خداحافظى اش اين حرف را زد تا نشان دهد چقدر دوست دارد پدرخوانده اين دو باشگاه پرطرفدار باشد. چه آرزوى كوچكى! از اين فرزندان غير از كمى شهرت هيچ سود ديگرى عايد او نشد. او فرزندان اصلى اش را فراموش كرده بود و به پدرخواندگى اين دو فرزند ناخلف اكتفا كرد. فرزندان اصلى او همين هايى بودند كه با كمترين امكانات، اين همه مدال گرفتند و ركورد ثبت كردند، بدون اينكه يك پيام تبريك خشك و خالى از تهران بشنوند. چهارشنبه دو هفته قبل درست زمانى كه تيم هاى ملى شنا، شيرجه و واترپلو وارد فرودگاه بانكونك شدند، تيم ملى فوتبال ايران آخرين بازى اش در دور مقدماتى جام جهانى را به ژاپن باخت. از اردوى نافرجام انگليس گرفته تا سفر مالزى و اردوهاى داخلى، صدها ميليون تومان براى اين تيم هزينه شده بود تا اين بازى ضعيف را مقابل ژاپن انجام دهد.
يك ماه قبلش هم همه شان يك دستگاه پژو پرشيا از رييس جمهور گرفته بودند و هر كدام هم بيش از ۱۰۰ ميليون تومان درآمد سالانه شان است. آدم وقتى اين چيزها را مى بيند و بى عدالتى را با تمام وجودش احساس مى كند حالش از فضاى حاكم بر ورزش ايران به هم مى خورد. حميدرضا مبرز ۹ ساعت و نيم از استراليا پرواز كرده بود و خودش را به تايلند رسانه بود تا براى تيم ملى ايران مسابقه دهد. تنها خرجى كه او روى دست ايران مى گذاشت هزينه چند روز هتل با تغذيه و پول بليت هواپيمايش بود. نگرانى اما در وجودش موج مى زد. از اينكه اگر نتواند خوب شنا كند يا مدال نگيرد، معلوم نيست كه بتواند پول بليتش را بگيرد. محمد عليرضايى سه مدال گرفته بود اما بدون هيچ توقعى مثل يك مسؤول تداركات در فرودگاه چمدان ها را جابه جا مى كرد تا كارها به سرعت انجام شود. سعيد طاق بستانى كه همين چند ماه قبل در يك تصادف ضربه مغزى شده بود و از مرگ حتمى گريخته بود با سه مدال نقره نگران بود كه در  آينده بايد چه كار كند. «نه ليگى داريم و نه منبع درآمدى. واقعاً اين مدال ها غير از اينكه دلمان را خوش مى كند، هيچ فايده اى برايمان ندارد.» قائم ميرابيان كه بچه همدان است هم مثل او فكر مى كند. خدا پدر «ملنيكف» اوكراينى را بيامرزد كه مربيگرى اين بچه ها را قبول كرده. كدام مربى خارجى حاضر مى شود با اين شرايط مربيگرى يك تيم ملى را قبول كند؟ او هيچ شرايط ويژه اى نسبت به بقيه نداشت. همان پياده روى ها، همان امكانات، همان تاكسى ها، همان غذاها و... با ۶۰ سال سن و بدون هيچ ناراحتى اما با تمام وجود براى تيمش كار مى كرد. او هم مثل تمام بچه هاى شنا و شيرجه از صبح زود تا ۸ شب را در كنار استخر مى گذراند. فاصله دور هتل تا محل برگزارى مسابقات باعث شده بود كه همه با حداقل امكانات در كنار استخر استراحت كنند و منتظر شروع مجدد مسابقات در بعدازظهر باشند. از ساعت ۱۳ تا ۱۷ وقت استراحت بود. مسابقات مقدماتى صبح انجام مى شد و فينال ها بعدازظهر. تيم هاى ديگر هم تقريباً همين كار را مى كردند. عليرضايى مى گفت: «من را با بقيه رقيبانم مقايسه كنيد. ران من از همه آنها كوچكتر است. در طول سال هم يك سوم آنها مسابقه نداده ام اما بايد با همه آنها رقابت كنم و مدال بگيرم.»
تيم هاى ديگر با چندين مربى به مسابقات امده بودند اما تيم ايران دو مربى داشت كه بايد ۱۱ شناگر را جمع و جور مى كردند. خبازيان سرمربى تيم مدام از استخر تمرين تا استخر مسابقه در حال حركت بود. يك چشمش به آنهايى بود كه مى خواستند مسابقه بدهند و يك چشمش به آنهايى كه خودشان را براى مسابقه آماده مى كردند. آخر شب وقتى مسابقات تمام مى شد تازه ياد روزهاى بعد از مسابقه مى افتاد. «نمى دانم وقتى برگرديم تهران چه جورى اينها را جمع و جور كنم. يكسرى بايد بروند دنبال مدرسه، يكسرى دانشگاه و يكسرى هم سربازى. هر كدام هم در يك شهرستان زندگى مى كنند. استخر درست و حسابى هم كه نداريم. همين طور مى شود كه شناگرها وقتى به ۲۲-۲۱ سالگى مى رسند گم مى شوند، يا بايد بروند سربازى يا دنبال كار و زندگى. معلوم نيست اينهايى كه اين مدال ها را مى گيرند چند سال ديگر كجا هستند.»
شنا ورزش سختى است. روزى چند جلسه تمرين با امكانات مناسب و استخرهاى درست و حسابى مى خواهد كه در ايران وجود ندارد. به همين دليل گرفتن مدال در چنين مسابقاتى توسط شناگران ايران كار كوچكى نبود. به همين خاطر هم وقتى هواپيما از فرودگاه بانكوك بلند مى شد بچه ها فكر مى كردند با يك استقبال باشكوه وارد فرودگاه مهرآباد مى شوند. پاشا وحدتى كه همين چند وقت قبل طلاى جهانى مسابقات دانش آموزى را گرفت و در اين مسابقات هم نقره ۵۰ متر كرال سينه را گرفت مى گفت: «خدا كند از تلويزيون نيايند. مصاحبه را نيستم.» او آنقدر خجالتى است كه از همان بانكوك به فكر فرار از مصاحبه بود. وقتى مهماندار هواپيما روزنامه ها را توزيع مى كرد به او روزنامه ايران رسيد. بلافاصله صفحه ورزشى اش را باز كرد كه يكدفعه با عكس يك ستونى خودش برخورد كرد. بالاى عكس با ۳۶ ساعت تأخير نوشته شده بود: «پاشا وحدتى هم نقره گرفت.» همان يك خبر را خواند و روزنامه را تا كرد. هم تيمى هايش كمى سر به سرش گذاشتند و خنديدند اما او همچنان نگران بود كه جلوى دوربين ها چه حرفى بزند. وقتى وارد فرودگاه مهرآباد شدند لباس هاى يكدست پوشيدند و مدال هايشان را به گردن انداختند. سالن اصلى ترمينال شماره ۲ پر از خانواده هايى بود كه منتظر آمدن فرزندان شان بودند. مراسم استقبال نسبتاً گرمى از سوى فدراسيون شنا ترتيب داده شده بود و دوربين هاى تلويزيونى هم بودند اما هيچ خبرى از مسؤولان ورزشى نبود. نه از سازمان تربيت بدنى و نه از كميته ملى المپيك هيچ كس نيامده بود. مهرعليزاده كه چند روز قبل خداحافظى كرده بود اما مثل اينكه بقيه هم ترجيح داده بودند پدرخوانده پرسپوليس و استقلال باشند. اگر آنها از يك سفر موفقيت آميز برمى گشتند شايد فرودگاه پر بود از مسؤولانى كه براى انداختن حلقه هاى گل برگردن فوتباليست ها از هم سبقت مى گرفتند اما بامداد پنجشنبه تنها دبير فدراسيون شنا و چند مسؤول ديگر فدراسيون _ رييس و نايب رييس فدراسيون در تايلند بودند- حلقه هاى گل را به گردن مدال آوران مى انداختند. آيا هيچ كس نمى دانست كه يك تيم پرمدال قرار است به ايران برگردد؟

على شاكرى
تيم واليبال نوجوانان كه در الجزاير حضور دارد، يكى از بهترين تيم هاى چند سال اخير بود كه در رقابت هاى جهانى ديده بوديم اما اين تيم در دو بازى اول خود در مقابل روسيه و فرانسه، خيلى ضعيف نشان داد. فرانسه و روسيه تيم هاى آماده اى داشتند و خيلى راحت و خونسرد بازى كردند. در به كارگيرى تكنيك مهارت داشتند و در استفاده از تاكتيك ها نيز تيم ما به قدرى آشفته بود كه آنها با هيچ مشكلى روبرو نشدند. ضعف تيم ايران همان قدر كه براى خود ما غيرقابل تصور بود، براى تيم هاى ديگر نيز عجيب بود. سرمربى روسيه در كنفرانس مطبوعاتى گفت كه انتظار بازى سخت ترى داشتيم و ضعف ايران براى ما عجيب بود. ايران كه قهرمان آسيا شده بود و در دوره قبل هم به مقام دوم و سوم رسيده بود، در حد و اندازه خودش ظاهر نشد. اين تيم كه در چند ماه پيش در مسابقه هاى قهرمانى آسيا بازيهاى ديدنى را در مقابل هند و كره جنوبى به نمايش گذاشته بود، ۵۰ درصد آن بازيها را هم انجام نداد. بازيكنان به قدرى در همه خطوط ناهماهنگ بودند كه كمتر شكل تيمى به خود مى گرفتند. بزرگترين مشكل تيم دريافت بود. بازيكنان در توپ رسانى خيلى ضعيف كار كردند. مشكل بعدى ما نداشتن آناليزور بود. تيم هاى ديگر با برنامه قبلى در مقابل حريفان قرار مى گرفتند. اما تيم ما نشان داد كه هيچ ارزيابى از تيم هاى مقابل خود نداشته و بدون شناخت نقاط قوت و ضعف آنها و بدون اينكه هدف و برنامه داشته باشد در مسابقه ها حاضر شده است.
خود كادر فنى تيم در ارنج تيم ضعيف ظاهر شد. ما در دريافت مشكل داشتيم اما مربيان در جايگزينى بازيكنان موفق عمل نكردند. آنها در بازى با روسيه و فرانسه بايد از سه تا چهار دريافت كننده در زمين استفاده مى كردند. يكى از راهكارهايى كه به نظر مى رسيد، اين بود كه آنها آرش كشاورزى را به جاى منصور زادون به زمين بفرستند. زادون تنها در حمله موفق بود اما كشاورزى كه در پست قطر پاسور بازى كرده در دريافت هم مى توانست كمك زيادى به تيم بدهد. البته با اين دو باخت نبايد نااميد شد. شايد بعد از برد ايران در مقابل تونس حالا تيم روحيه گرفته باشد، مربيان تجربه لازم را پيدا كرده باشند و بازيكنانى كه از جوانان به اين تيم اضافه شده اند بعد از بازيهاى سنگين جهانى در هند، حالا انرژى تحليل رفته شان را به دست آورده باشند و در ادامه راه تيم به شرايط ايده آل خود برسد. اگر اين اتفاق بيفتد مى شود حتى به قهرمانى تيم هم اميدوار بود.