شنبه ۱۳ بهمن
سرى A
ناپولى- اودينزه
پالرمو- ليورنو
لاليگا
آلمريا- رئال مادريد
رئال بتيس- لاكرونيا
ليگ برتر
منچسترسيتى- آرسنال
ليورپول- ساندرلند
تاتنهام- منچستريونايتد
پورتس موث- چلسى
ويگان- وستهام
بيرمنگام- دربى
بلكبرن- اورتون
ريدينگ- بولتون
بوندس ليگا
آرمينيا بيله فلد- وولفسبورگ
كوتبوس- لوركوزن
هامبورگ- هانوفر
هرتا برلين- اينتراخت فرانكفورت
كارلسروهه- نورنبرگ
دويسبورگ- بوروسيا دورتموند
يكشنبه ۱۴ بهمن
سرى A
فيورنتينا- ميلان
اينترميلان- امپولى
يوونتوس- كاليارى
سيه نا- رم
جنوا- كاتانيا
لاتزيو- سمپد وريا
پارما- آتالانتا
رجينا- تورينو
لاليگا
اتلتيكو مادريد- مورسيا
بارسلونا- اوساسونا
ختافه- اسپانيول
لوانته- راسينگ سانتاندر
ساراگوسا- اتلتيك بيلبائو
ركرتيوو اوئلوا- سه ويا
وايادوليد- والنسيا
ويارئال- مايوركا
ليگ برتر
فولام- استون ويلا
نيوكاسل- ميدلزبورو
بوندس ليگا
شالكه- اشتوتگارت
وردربرمن- بوخوم

يكشنبه، هفدهم فوريه (۲۸ بهمن) مسابقه آل  استارز (ستاره هاى فصل گذشته NBA) در نيو اورلينز برگزار مى شود. اين ستاره ها كه طى يك فصل طاقت فرسا بارها و بارها بازى كرده اند مى دانند كه توسط مردم و هواداران بسكتبال انتخاب شده اند و نه با نظر كارشناسان اين ورزش. چندى پيش ۱۰ استارتر (بازيكنانى كه از ابتدا در تركيب ۲ تيم قرار دارند) از سوى مردم انتخاب شدند.
كوين گارنت با ۱۴۸/۳۳۹/۲ راى: (۲۱۱ سانتى متر قد، ۱۱۵ كيلوگرم وزن، ۳۲ سال سن، كنفرانس شرق) محبوب ترين بازيكن NBA به شمار مى رود. سنترفوروارد بوستون، عاملى كليدى در موفقيت تيم تازه خود محسوب مى شود و توانايى او در پرتاب هاى دور از حلقه مهار او را دشوار مى سازد. او براى يازدهمين بار به مسابقه آل استارز راه پيدا مى كند.
لبرون جيمز با ۸۳۱/۱۰۸/۲ راى: (۲۰۳ سانتى متر قد، ۱۰۹ كيلوگرم وزن و ۲۴ سال سن، كنفرانس شرق) امسال به رتبه دوم محبوبيت تنزل پيدا كرد. فوروارد كليولند، در نفوذ و پرتاب ها، به يك اندازه موفق عمل مى كند و توان بالاى او در پرش، به هر حركت او جذابيت مى دهد. اين چهارمين بارى است كه او به مسابقه آل استارز دعوت مى شود.
دوايت هاوارد با ۹۹۱/۰۶۶/۲ راى: (۲۱۱ سانتى متر قد، ۱۲۰ كيلوگرم وزن و ۲۲ سال سن، كنفرانس شرق) عضوى قابل اتكا در تيم اورلاندو بوده است. اين سنتر جوان، با چابكى بالا در ريباند و پرتاب هاى زير حلقه مشكلات فراوانى براى تيم هاى حريف ايجاد مى كند اما هنوز بازيكن كاملى نيست. هاوارد براى دومين بار در مسابقه آل استارز شركت مى كند.
كوبى برايانت با ۹۴۰/۰۰۴/۲ راى: (۱۹۸ سانتى متر، ۱۰۰ كليوگرم وزن و ۳۰ سال سن، كنفرانس غرب) در سال ۱۹۹۸ عنوان جوانترين بازيكن حاضر در مسابقه آل استارز را كسب كرد. گارد رأس ليكرز در ابتداى مسابقه اول فصل از سوى تماشاگران هو شد اما به دليل درخشش اش در انتهاى آن مسابقه بى وقفه تشويق شد. عملكرد تيمى اين فصل او نيز به همين اندازه با فصل قبل تفاوت كرده است.
كارملو آنتونى با ۷۰۱/۷۲۳/۱ راى: (۲۰۳ سانتى متر قد، ۱۰۴ كيلوگرم وزن و ۲۴ سال سن، كنفرانس غرب) دومين بازيكن محبوب در كنفرانس غرب است. فوروارد تيم دنور يك بازيكن تهاجمى محسوب مى شود اما در دفاع بازيكنى نيست كه مهاجمان از او وحشت داشته باشند. با اين حال حضور او بود كه به تيم دنور اميد داد.
تيم دانكن با ۸۰۰/۷۱۲/۱ راى: (۲۱۱ سانتى متر قد، ۱۱۸ كيلوگرم وزن و ۳۲ سال سن، كنفرانس غرب) الگوى تجربه است. سنترفوروارد سن آنتونيو يك بازيكن كلاسيك محسوب مى شود و حركاتش لزوما از جذاب ترين حركات نيستند اما هر تيمى كه براى كسب قهرمانى تلاش مى كند، بايد بازيكنى مانند او داشته باشد.
يائو مينگ با ۱۸۰/۷۰۹/۱ راى: (۲۲۸ سانتى متر قد، ۱۴۱ كيلوگرم وزن و ۲۸ سال سن، كنفرانس غرب) بلند قد ترين بازيكن حاضر در NBA و افتخار آسيا است. سنتر هيوستون راكتز، براى ششمين سال به بازى آل استارز دعوت مى شود اما على رغم تبليغات فراوان درباره قابليت هاى او، به همين اندازه طول كشيد تا يائو به يك مهره ترسناك تبديل شود.
دواين ويد با ۲۶۰/۶۰۸/۱ راى: (۱۹۳ سانتى متر قد، ۹۶ كيلوگرم وزن و ۲۶ سال سن، كنفرانس شرق) در شرايطى انتخاب مى شود كه تلاش فراوان او براى تغيير وضعيت بدترين تيم حال حاضر NBA يعنى ميامى بى نتيجه مانده است. گارد جوان تنها بازيكن ميامى هيت است كه سابقه بازى در تيم ملى بسكتبال امريكا را هم دارد.
جيسون كيد با ۳۸۶/۲۴۶/۱ راى: (۱۹۳ سانتى متر قد، ۹۵ كيلوگرم وزن و ۳۵ سال سن، كنفرانس شرق) مسن ترين بازيكن در ميان ۱۰ استارتر آل استارز است اما عملكرد اين گارد رأس كه قابليت بازى در پست هاى مختلف را دارد به هيچ وجه سن او را نشان نمى دهد. او در حالى به بازى آل استارز دعوت مى شود كه به شدت در تلاش است شرايط ترك تيم نيوجرزى را فراهم كند.
آلن آيورسون با ۱۵۲/۲۰۳/۱ راى: (۱۸۳ سانتى متر قد، ۷۵ كيلوگرم وزن و ۳۳ سال سن، كنفرانس غرب) در آخرين روزهاى راى گيرى توانست از تريسى مك گريدى گارد رأس هيوستون پيش بگيرد و در جمع ۱۰ استارتر قرار گيرد. اين گارد دنور، بازيكنى بسيار پرتلاش است و از برخورد فيزيكى با بازيكنان عظيم الجثه در ليگ ترسى ندارد.

سباستين لوب، راننده ۳۳ ساله فرانسوى تيم سيتروئن و قهرمان ۴ دوره از مسابقات رالى جهانى WRC، در اولين مرحله مسابقات رالى فصل جديد، كه در مونت كارلو برگزار شد به مقام اول دست يافت.
او كه پنجمين پيروزى پياپى را در مونت كارلو كسب كرد، با اختلاف بيش از ۲ دقيقه از ميكو هيروونن راننده فنلاندى تيم فورد كه جايگزين مرد شماره يك اين تيم، ماركوس گرونهلم شده است و كريس اتكينسون راننده استراليايى تيم سوبارو، در صدر جدول قرار گرفت.
مسابقات رالى جهانى اولين بار در سال ۱۹۱۱ برگزار شد و لوب با اين پيروزى به موفق ترين راننده تاريخ اين مسابقات بدل گشت.
گرونهلم راننده ۳۹ ساله پيشين تيم فورد و دو بار قهرمان اين مسابقات، اواخر فصل گذشته اعلام كرده بود كه در انتهاى فصل با اين مسابقات خداحافظى خواهد كرد، بنابراين جاى او را به عنوان راننده اول فورد، هموطن او هيروونن پركرده است.
رقيب سرسخت لوب تا قسمت چهارم اين مسابقه، هم تيمى اش دنى سوردو راننده اسپانيايى بود كه در اثر از بين رفتن موتور اتومبيلش از ادامه مسابقه باز ماند.
لوب شرايط رانندگى در اين مرحله را با شروعى سخت، تاريك و همراه با مه فراوان ولى پايانى شيرين توصيف كرد.
هر مرحله از اين مسابقات بيش از ۳۰۰ كيلومتر مسافت دارد كه بين ۲ تا ۳ روز و در قسمت هاى مختلف منطقه مشخص شده شهر ميزبان برگزار مى شود.
او صحبت هايى مبنى بر قصد خداحافظى با رقابت هاى قهرمانى جهانى رالى را مطرح كرده بود، ولى گويى با درخشش در اولين مسابقه فصل سال ۲۰۰۸ او همچنان تشنه پيروزى است و اميد دارد تا بتواند براى پنجمين بار قهرمانى رقابت هاى جهانى رالى را از آن خود كند.
لوب از سال گذشته اين رقابت ها به خوبى ياد مى كند و آن را يكى از زيباترين نبرد هاى دوران رانندگى حرفه اى اش مى داند.
مونت كارلو براى هفتاد و ششمين سال ميزبان مسابقات قهرمانى رالى است.

فاطمه حلاجى
تاريخ درخشان و پرافتخار ليورپول انتخاب ۱۱ مرد رويايى آنفيلد را كمى سخت مى كند چراكه در هر پست ستاره هاى زيادى نامزد راهيابى به تركيب افسانه اى هستند اما شايد بتوان ليست زير را مجموعه اى از بهترين هاى تاريخ پرافتخارترين تيم انگليسى ناميد:

رى كلمنس
(۱۹۸۱-۱۹۶۸):
كلمنس نه تنها يكى از بهترين دروازه بانان تاريخ ليورپول بلكه يكى از برترين هاى فوتبال بريتانياست. سال ۱۹۷۰ بود كه با وجود تامى اورنس روى نيمكت به عنوان دروازه بان اول انتخاب شد و اين شروع راه پرافتخارش همراه با سرخ پوشان بندر ليورپول بود. كلمنس در آخرين نقطه دفاعى با توانايى فوق العاده، توپ گيرى استثنايى،چالاكى مسحور كننده و تصميم گيرى قاطعانه نقطه اتكاى مطمئنى براى هم تيمى هايش بود. او ۶۱ بار براى تيم ملى انگلستان به ميدان رفت؛آمارى چشمگير كه البته هرگز به پاى ركورد پيتر شيلتون با ۱۲۵ بازى ملى نمى رسد.كلمنس در فصل ۷۹-۱۹۷۸ تنها در مقابل ورود ۱۶ توپ به دروازه اش به زانو درآمد و از اين حيث ركوردى چشمگير به نام خود ثبت كرده است. در تمام دوران حرفه اى اش در آنفيلد در ۳۳۵ بازى از ۶۶۵ مسابقه اى كه به ميدان رفت حتى يك گل هم دريافت نكرد. پنج قهرمانى در ليگ برتر، يك جام حذفى ، ۳ جام اروپايى و ۲ جام يوفا در كارنامه سنگربان افسانه اى ليورپول به چشم مى خورد.

فيل نيل
(۱۹۸۵-۱۹۷۴)
اگرچه عمدتا به عنوان مدافع راست مطرح بود اما فيل نيل قابليت بازى در ديگر نقاط خط دفاعى را هم داشت.او در ۶۵۰ بازى كه با پيراهن ليورپول به ميدان رفت تقريبا تمام افتخارات ممكن را درو كرد. ثبت ركورد هشت قهرمانى در ليگ برتر، چهار قهرمانى در جام اروپايى و البته قهرمانى در جام يوفا ۱۹۷۶ اثباتى بر اين مدعاست. او ۶۰ گل بى نظير وارد دروازه حريفان كرد كه اين آمار را مديون تبحر و تخصصش در گل كردن پنالتى هاست!فيل بعد ازفتح جام اروپايى سال ۱۹۷۷ كه در پى پنالتى تمام كننده خودش به ويترين افتخارات آنفيلد اضافه شد، جام سال ۱۹۸۴ را هم بالاى سر برد؛ افتخارى كه باز هم با گلزنى فيل نصيب سرخ پوشان ليورپول شد.

آلن هانسن
(۱۹۹۱-۱۹۷۷):
كارشناس كنونى BBC همچنان يكى از بهترين مدافعانى به شمار مى رود كه فوتبال بريتانيا به خود ديده است. درواقع اين باب پيسلى بود كه او را در ميان هزاران فوتباليست گمنام كشف كرد اما شانس هم به او رو كرد تاخيلى زود در درخشان ترين دوره تاريخ ليورپول به بازيكنى انكار نشدنى تبديل شود. هانسن مدافع ميانى كلاسيكى بود كه معمولا با حمل توپ از منطقه دفاعى خودى حملات تيم را پى ريزى مى كرد. هشت قهرمانى در ليگ برتر، دو جام حذفى و سه بار قهرمانى در جام اروپايى از افتخارات اين مدافع اسكاتلندى است.

املين هيوز
(۱۹۷۹-۱۹۶۷):
اسب ديوانه در ۶۶۵ مسابقه اى كه براى سرخ پوشان به ميدان رفت نه تنها به عنوان يك مدافع ميانى بلكه گاهى هم وظايف هافبك را به عهده داشت. او در سال ۱۹۷۷ كه ليورپول نخستين جام قهرمانى اروپا را فتح كرد كاپيتان تيم بود و البته اولين كسى كه جام را بالاى سر برد. بعد از آن و با وجود انرژى بى پايان وشيوه و طرز برخورد منحصر به فردش به شخصيت الهام بخش ليورپول تبدبل شد.بازيكن سال فوتبال جزيره در ۱۹۷۷با شور و هيجان بيكرانش خيلى زود به يكى از محبوب ترين مردان آنفيلد تبديل شد.

آلن كندى
(۱۹۸۵-۱۹۷۸):
بى شك بهترين مدافع چپ ليورپول كسى نيست جز آلن كندى، خصوصا با دو گلى كه دردو فينال جام باشگاه هاى اروپا به ثمر رساند و موجب قهرمانى تيمش شد. جالب اينجاست كه گل او در فينال جام ۱۹۸۱ تنها گل مسابقه بود كه پيروزى و قهرمانى بندر نشينان مقابل رئال مادريد را در پى داشت. جام ۱۹۸۴ هم با هنرنمايى كندى در ضربات پنالتى به ويترين افتخارات آنفيلد اضافه شد. مدافعى تمام عيار با قدرت بدنى و سرعت بالا و پاى چپ فوق العاده كه اغلب هافبك هاى كنارى حريف را در رسيدن به توپ بى نصيب مى گذاشت.

گراهام سونس
(۱۹۸۴-۱۹۷۸):
شهرتش به عنوان مرد سرسخت ليورپول توانايى هاى او را به عنوان يك هافبك آشكار مى كند. در واقع خشونت و تكل هاى سنگين را با چنان هوشمندى، ظرافت و بينشى انجام مى داد كه به بازيكن بداخلاق همچون خرس اما به ظرافت و دقت يك ويولونيست معروف شده بود.  هافبك اسكاتلندى ليورپول پنج قهرمانى در ليگ برتر و سه جام اروپايى از دوران بازى اش در آنفيلد به يادگار دارد. سرانجام به عنوان مربى به ليورپول برگشت اما هرگز نتوانست موفقيت هايى را كه با گلاسكو رنجرز كسب كرده بود در تيم سابقش تكرار كند.

ترى مك درموت
( ۱۹۸۲-۱۹۷۴):
پسر بندر ليورپول يكى از اعضاى اصلى سرخ پوشان در دوره حضورش در باشگاه بود. ترى سال ۱۹۷۴ به اين تيم پيوست؛ در واقع رييس باشگاه هم تحت تاثير بازى او در فينال جام حذفى كه به پيروزى ليورپول مقابل نيوكاسل انجاميد قرار گرفت و به درخواست باب پيسلى از نيوكاسل به جمع سرخ پوشان پيوست. شهرت او بيشتر به خاطر فرار هاى تند و تيزش از عمق و خلق موقعيت براى ديگر هافبك هاى تيم بود. ترى در ۳۲۸ بازى اش ۸۰ گل وارد دروازه حريفان كرد. دو گل او در واقع نخستين گل هاى تيم در فينال جام اروپايى ۱۹۷۷ بودند و جزو بهترين گل هاى تاريخ آنفيلد؛ خصوصا با به ثمر رساندن آخرين گل تيمش در پيروزى ۷ - صفر مقابل تاتنهام.

جان بارنز
(۱۹۹۷-۱۹۸۷):
بارنز در ۱۹۸۷ يعنى سالى كه كنى دالگليش مشغول ساختن نسلى جديد در ليورپول بود به اين تيم پيوست. بارنز در اولين فصل حضورش در ليورپول در كنار ديگر بازيكنان جديد تيم يعنى بردسلى، هاتن و آلدريج موفق شد ليگ برتر را فتح كند.
جان همان سال به عنوان بازيكن سال انگلستان انتخاب شد؛ افتخارى كه سال بعد هم تكرار شد. فرارهاى او از جناحين اكثر مدافعان را گيج و سردگم مى كرد به طورى كه مهاجمان تيم يعنى ايان راش و جان آلدريج بسيارى از گل هايشان را مديون فضاسازى هاى جان هستند.او ۱۰۸ گل را در ۴۰۹ مسابقه به ثمر رساند.
متاسفانه از بدشانسى او بود كه دوران حضورش در باشگاه مصادف شد با سال هاى محروميت تيم هاى انگليسى در رقابت هاى اروپايى در غير اين صورت مى توانست افتخارات بيشترى در كارنامه حرفه اى اش ثبت كند.

بيلى ليدل
(۱۹۶۰-۱۹۳۸):
بيلى بعد از گذشت سال ها هنوز يكى از بهترين هاى ليورپول است. او اكثرا وظايف يك بال چپ را برعهده داشت اما بايد او را بازيكنى همه فن حريف دانست كه در هر نقطه از زمين حتى خط حمله عملكردى عالى دارد. اگرشش سال از دوران حرفه اى اش را به خطر جنگ جهانى دوم از دست نمى داد مى توانست به افتخارات بيشترى دست يابد. شوتهاى سهمگين، خلق موقعيت و حتى يك تمام كننده بى نظير برخى از خصوصيات اوست. ليدل در ۵۳۷ مسابقه اش براى ليورپول هرگز تعويض نشد و ۲۲۹ گل هم به ثمر رساند.

ايان راش
(۱۹۹۵-۱۹۸۸)و(۱۹۸۷-۱۹۸۰):
برترين گلزن تاريخ ليورپول با ۳۴۶ گلى كه به نام خود ثبت كرد جايگاه خود را در تركيب رويايى بندرنشينان تثبيت كرد.يك تمام كننده مهلك كه در كنار كنى دالگليش زوج خط حمله را تشكيل داده بودند؛كابوس تمام دروازه بانان .افتخارات او عبارتند از پنج قهرمانى در ليگ برتر، يك قهرمانى در جام اروپايى، سه فتح جام حذفى و پنج قهرمانى در جام اتحاديه. در سال ۱۹۸۴ هم كفش طلا را به خانه برد.
كنى دالگليش
( ۱۹۹۰-۱۹۷۷):
بى شك دالگليش برترين بازيكن تاريخ ليورپول است. شاه كنى،در حالى به آنفيلد آمد كه بار سنگين مسؤوليت جانشينى كوين كيگان را بر عهده داشت اما خيلى زود نشان داد كه بازيكنى است برتر از يك جايگزين معمولى. او در نخستين سال حضورش افتخار آقاى گلى باشگاه را ازآن خود كرد و البته گل برترى تيمش در فينال جام اروپايى ۱۹۷۸ را به ثمر رساند. هفت قهرمانى پى در پى در ليگ برتر و ۱۷۲ گل در ۵۱۵ از افتخارات اوست.
دالگليش در كنترل توپ استعدادى مثال زدنى داشت ؛ نمى توان او را سريع ترين بازيكن دانست اما هوش فوتبالى او چيزى فراتر از حد معمول بود. دالگليش بازيكنى كاملا در اختيار تيم بود كه ديگران را هم تشويق به اين امر مى كرد.
بينش و ديد او در زمين مسابقه بى نظير بود؛ او زوايايى را براى گلزنى پيدا مى كرد كه ديگر مهاجمان به اين راحتى ها پيدا نمى كردند. كافى بود توپ به پاى دالگليش برسد تا باور كنيد او يك نابغه مادرزاد فوتباليست است.