حميد رضا افتخارى
Hamid Reza Eftekhari
زهرا نورى
Zahra Nouri

رودرروى كسى نشسته ايم كه تا چندى پيش درگير هيجان انتخابات فوتبال بود؛ شاهرخ شهنازى رييس فدراسيون پينگ پنگ مردى كه سابقه حضور در فدراسيون فوتبال به عنوان نايب رييس و حتى سال ها مديرعاملى باشگاه ذوب آهن را يدك مى كشد.
روبروى مردى نشسته ايم كه چهره اى است بين المللى و مقبول در ورزش ايران. با او از پينگ پنگ حرف مى زنيم نه فوتبال اما در حاشيه از حضور در انتخابات فوتبال هم شنيديم گرچه قرارمان پينگ پنگ بود.
نگاهى مى اندازيم به پشت سر، سال ها پيش. پينگ پنگ ايران در آسيا جايگاهى ندارد. در حافظه تاريخى خود به نام احتشام زاده، كاسب و … مى رسيم اما هرچه دنبال موفقيت بين المللى مى گرديم، چيزى پيدا نمى كنيم. طبيعى است آسيا و مخصوصا چين مهد پينگ پنگ است، حتى امروز هم كه نگاه مى كنيم، يك قدرت درجه دو در آسيا هستيم اما با اين تفاوت كه نگاهمان به آينده روشن است، حالا مى شود روى پينگ پنگ ايران حساب كرد، برنامه هست، امكانات محدود اما قابل بهره بردارى است و البته جوانانى كه آينده را تضمين مى كنند. با شاهرخ شهنازى درباره رمز موفقيت پينگ پنگ صحبت كرديم و برنامه هايش:
امسال، سال المپيك است، اول در مورد سهميه اى كه گرفتيد صحبت كنيد.
< جدول مسابقات طورى شد كه بازيكن ازبكستانى تعيين كننده شد. اين بازيكن روش دفاعى داشت كه كسى از آن شناخت نداشت. اين روش در دنيا خيلى كم است و در ايران فقط حدود ۳ نفر اين روش را پياده مى كنند. اين بازيكن در مسابقات به شاهين باخت. شرايط مسابقه بسيار حساس بود و هر لحظه اتفاق جديدى رخ مى داد كه در نهايت افشين نوروزى توانست سهميه را بگيرد البته بعد از اين اتفاق به شاهين ضربه سختى وارد شد چون او يك بار طعم المپيك را چشيده بود و مى خواست كه براى دومين بار هم حضور داشته باشد و ركورددار شود كه اين طور نشد. شب قبل از مسابقات شاهين، مهران و افشين جلسه گذاشته بودند كه اگر هر كدام وضعيتمان طورى شد كه توانستيم به ديگرى كمك كنيم اين كار را انجام دهيم و نگذاريم كه سهميه از دست برود كه به لطف خدا اينگونه شد و همدلى بچه ها نتيجه داد.
وضعيت افشين چطور است؟
< او بسيار آماده است و بدنى سالم دارد، از نظر تكنيك هم به پيشرفت قابل توجهى دست پيدا كرده و از انگيزه خوبى برخوردار است.
براى آمادگى بيشتر او چه تداركاتى انديشيده ايد؟
< قرار است او در كاپ آسيا در ژاپن شركت كند كه مسابقات مهمى است. هر طور بود يك سهميه دختر و يك سهميه پسر را گرفتيم چون افشين المپيكى است و در اولويت قرار دارد او را اعزام مى كنيم. با فدراسيون اسلوونى هم صحبت كرديم كه بازيكنان بسيار خوبى دارد و احتمال دارد قبل از المپيك او را به مدت يك ماه به اردو بفرستيم.
پيش بينى تان از نتيجه افشين در المپيك چيست؟
< هدف گذارى ما در المپيك اين است كه آنها از گروه خود كه ۴ نفرى است يعنى از ميان ۶۴ ورزشكار بتوانند به جمع ۳۲ صعود كننده برتر بروند يعنى فقط يك مرحله صعود كنند كه اين براى ما يك پيروزى محسوب مى شود و موفقيتى بزرگ است و از نظر ما مدال محسوب مى شود و ديگر كارى به جوايز سازمان نداريم. قول ماشين را به او داديم.
تقسيم سهميه در آسيا چطور است؟ به نظر مى رسد كه منطقه بندى شده است؟
< حدود شش سال قبل به همراه چند نايب رييس ديگر فدراسيون آسيايى اعتراض كرديم كه چرا تمام مسابقات در چين باشد و سهميه ها را آنها بگيرند و وارد المپيك شوند. با يك برنامه ريزى اصولى آسيا را منطقه بندى كرديم. به اين ترتيب شد كه غرب آسيا يعنى كشورهاى عرب  زبان، آسياى مركزى شامل همه كشورهاى ستان (مثل پاكستان، تاجيكستان و ...) به همراه ايران، آسياى جنوبى شامل بنگلادش، هند و ...، آسياى جنوب شرقى شامل اندونزى، مالزى و ... و آسياى شرقى شامل چين، كره و ژاپن. به غير از كشورهاى غرب آسيا كه ۱۴ كشور عرب زبان عضو آن هستند همه گروه هاى ديگر ۷ يا ۸ كشورى هستند. بدين ترتيب يك زن و يك مرد به طور انفرادى انتخاب مى شوند و مستقيم به المپيك مى روند. اگر اين طور نبود هيچ وقت نمى توانستيم به المپيك برويم. ۵ سهميه زن و ۵ سهميه مرد ابتدا از مناطق و بعد مسابقات ديگرى به نام جنرال زون است كه امسال در هنگ كنگ برگزار مى شود و ۱۲ سهميه ديگر در آنجا تقسيم بندى مى شود.
ملى پوشان را به هنگ كنگ مى فرستيد؟
< مهران و شاهين را به آنجا مى فرستيم تا شانس خود را امتحان كنند. اگر بودجه مان اجازه دهد يك دختر را هم مى فرستيم تا تجربه اش زياد شود.
هر كشور چند بازيكن را مى تواند در المپيك شركت دهد؟
< فقط سه نفر، با پنج نفر از همكاران خود در فدراسيون جهانى اين قانون را به تصويب رسانديم تا به نوعى تمام كشورها بتوانند در المپيك شركت كنند. همين طور است اگر در ميدان حضور داشته باشى مى توانى حق خود را بگيرى اما اگر نباشى هيچ حرفى نمى توان زد.
برسيم به نوشاد عالميان، كسى كه با درخشش در مسابقات اسلوونى نظر بسيارى از كشورها را به نام ايران جلب كرد ...
< نوشاد يك پديده است. او استعداد خوبى در اين رشته دارد و به سرعت مراحل پيشرفت را طى مى كند و كم كم دارد از بقيه فاصله مى گيرد. ديگر سبكش كاملاً اروپايى شده است!
به نظر مى رسد او در چند سال آينده بتواند پرچم ايران را به اهتزاز درآورد. براى مطرح كردن او در سطح دنيا چه مى كنيد؟
< آنقدر برايش بازى مى گذاريم و آنقدر در پوروتورهاى (Protour) مختلف او را شركت مى دهيم تا رنكينگش بالا برود. هدف گذاريمان هم براى او همين است چون شركت در ميدان هاى مختلف بين المللى است كه علاوه بر كسب تجربه در رده بندى هم مؤثر است البته فقط نوشاد نيست، دركنار او يعقوبى و طاهرخانى و چند نفر ديگر هم هستند.
به نظر مى رسد فعاليت در بخش نوجوانان و جوانان بيشتر صورت مى گيرد؟!
< بله، در اين بخش فعاليت هاى خوبى را داريم. ما از سال ها قبل در اين زمينه كار كرديم تا به تدريج در آسيا رشد كنيم و هم اكنون شاهد پيشرفت اين نوجوانان هستيم.
در اين بخش در آسيا چندم هستيم؟
< در آسيا ۴۴ كشور فعال هستند كه حداقل ۱۲ تيم در سطح اول دنيا مطرح هستند كه ما در اين رده بندى ششم هستيم البته امسال مسابقات آسيايى را داريم كه مربيان قول داده اند كه ارتقاى حداقل يك پله را داشته باشيم البته در بخش تيمى.
در انفرادى چطور؟
< در انفرادى وضع بهترى داريم. بازيكنانى نظير نوشاد زياد داريم. طاهرخانى، پيمان نوروزى و خيلى هاى ديگر نماينده نوجوانانى هستند كه در آينده خود را نشان مى دهند.
چرا رشد نوجوانان خوب بوده؟
< چون ما استعداديابى را از رده سنى زير ۹ سال آغاز كرديم، در اين رده مسابقات قهرمانى كشور داريم. كار تحقيقى خوبى براى روش هاى استعداديابى انجام داديم كه از طريق كميته مربيان در حال توسعه آن هستيم و نتيجه آن كشف استعدادهاى جديد است. مثلاً در شيراز به خاطر وجود چند مربى خوب و در خوزستان و چند شهر ديگر هم بازيكنان و استعدادهاى خوبى را پيدا كرديم.
با اين استعدادها چطور برخورد مى كنيد؟
< ما اين نخبه ها را به آكادمى بين الملل پينگ پنگ مى آوريم. با خانواده هايشان توافق كرديم كه آنجا زندگى كنند. تمام هزينه هاى زندگى شان را متقبل مى شويم، هزينه هاى تحصيلى، مالى، زندگى و در كل از خانواده جدا مى شوند و در اختيار ما قرار مى گيرند، اتفاقا از نظر درسى هم پيشرفت خوبى دارند و اكثرا از شاگردهاى زرنگ كلاسشان هستند.
پينگ پنگ ايران وارد مرحله اى شده است كه نوجوان و جوانان زنگ خطرى براى بزرگسالان به حساب مى آيند. چطور مى شود كه اين جهش ايجاد مى شود يعنى يك بازيكن از نوجوانان بيايد و در مسابقات انتخابى تيم ملى بزرگسالان همه مدعيان را شكست دهد؟
< ما اين جهش را مديون حضور مربيان كره اى هستيم كه واقعاً اثر زيادى گذاشتند. هم مربيان كره اى و هم حريفان تمرينى كره اى شان، چون در پينگ پنگ فقط مربى كافى نيست. مربى تئورى را مى گويد كه بايد بعد آن را پياده كند. از نظر تمرينى چند سال است كه رشد كرده ايم و اين است كه اين اتفاقات در مسابقات انتخابى رخ مى دهد!!
براى بانوان هم از مربيان كره اى استفاده مى كنيد؟
< بله، براى آنها هم مربى كره اى آورديم كه او را همراه بازيكن تمرينى امتحان مى كنيم. اگر احساس كنيم مثل تيم آقايان مؤثر واقع شد تعداد مربيان و حريفان تمرينى كره اى را بيشتر مى كنيم.
پس به اين شكل سن تيم بزرگسالان پايين مى آيد؟
< بله، در بخش بزرگسالان سن تيم ما مرتب پايين مى آيد و اين به خاطر رشد نوجوانان زير ۲۱ سال است كه خود به خود در تيم بزرگسالان تأثير مى گذارد.
از سن و سال بچه ها هم بگوييد.
< نوشاد كه براى مسابقات جهانى انتخاب شد ۱۶ ساله است. زمان ملا كه براى اولين بار است براى تيم ملى انتخاب شده و به سرعت مراحل پيشرفت را طى مى كند فقط ۲۲ سال دارد. افشين نوروزى كه سهميه المپيك ايران را گرفت ۲۳ ساله است. مهران احدى كه كاپيتان تيم ملى است ۲۶ سال سن دارد و شاهين اخلاق پسند كه در يك دوره المپيك هم شركت كرده ۲۵ ساله است.
و اين يعنى نوجوانان خطر جدى براى بزرگسالان محسوب مى شوند؟
< روندى كه در حال پيش رفتن است اين است كه بچه هاى ۲۶-۲۵ ساله ديگر در حاشيه امنيت نيستند و از طريق زير ۲۱ ساله ها كه چند نفر از آنها به سطح بالا آمده اند و خود را به آنها رسانده اند جايگاهشان تهديد مى شود.
در رده بزرگسالان چه وضعيتى در آسيا داريم؟
< در بخش بزرگسالان هدف گذارى مان قرار گرفتن در گروه اول ۸ تيم آسيايى است كه به حدود ۶ تيم اول دسترسى نداريم. اما براى گرفتن مقام هاى هفتم و هشتم بايد مبارزه كنيم و اين جايگاه ها را به دست آوريم.
در جهان چطور؟
< در آخرين مسابقه از نظر كسب عنوان، مقام ۴۱ جهان را به دست آورديم يعنى در گروه دوم قرار داريم كه اميد زيادى داريم در مسابقات جهانى گوانگ جو چين چند پله صعود كنيم.
اصولا گروه بندى اين رشته در جهان چگونه است؟
< هر گروه ۲۴ تيمى است. گروه يك گروه ويژه يا قهرمان قهرمانان است كه بهترين هاى دنيا در آن گروه حاضرند. ما در گروه دوم هستيم يعنى از ميان ۴۸ تيم برتر دنيا چهل و يكم هستيم اما رده بندى ديگرى هم داريم كه براساس رنكينگ است. فدراسيون جهانى هر دو ماه امتيازات سه بازيكن برتر ايران را در يك پكيج مفصل مى آورد و امتيازات را محاسبه مى كند كه ما طبق اين رده بندى در جايگاه ۴۵ هستيم كه بعد از جهانى حتما ارتقا پيدا مى كند چون بچه ها خيلى آماده هستند.
برسيم به بخش بانوان، به نظر مى رسد دختران ايرانى ديگر مشكلى براى شركت در رقابت هاى مختلف بين المللى نداشته باشند.
< در بخش بانوان هم اتفاق خوبى رخ داده است. ما براى اولين بار دو سال قبل دختران را به برمن آلمان برديم و با اين كار زمينه حضور آنها را در رقابت هاى بين المللى فراهم كرديم.
وضعيت تيم بانوان در جهان چطور است؟ در چه سطحى هستند؟
ـ قانون فدراسيون جهانى اينگونه است كه هر تيمى كه براى اولين بار در رقابت هاى جهانى شركت مى كند بايد از آخرين گروه شروع كند يعنى دسته ۴ تا به دسته هاى بالاتر بيايد، كه بچه هاى ما همان سال در برمن خوب بازى كردند و وارد دسته ۳ شدند و امسال هم در گروه ۳ جهانى مبارزه مى كنند كه به عقيده من با قرار گرفتن در يك گروه نسبتا خوب بتوانند ۶-۵ پله صعود كنند.
بخش بانوان بعد از ركورد چندين ساله به نظر مى رسد دارد به جايگاه واقعى خودش مى رسد؟
< روى پينگ پنگ بانوان خيلى كم كار شده بود. همين مربى كره اى توانست تحول خوبى را در بانوان ايجاد كند. ما با شناسايى استعدادهاى خوب از شهرستان ها روى آنها كار كرديم، استعدادهايى مثل پريسا صمدى و مريم صامت كه آينده خوبى را دارند.
بانوان ما در رنكينگ جهانى هستند يا نه؟
< بله، ۳ نفر اول تيم ملى در رنكينگ جهانى قرار دارند. ندا شهسوارى از كرمانشاه كه بازيكن بسيار با اخلاق و باهوشى است كه به يك الگو براى ديگر بازيكنان تبديل شده است. النا تيتارنكو يك اوكرانى است كه با يك جوان ايرانى ازدواج كرده بود و به ايران آمد و دو سال است در تركيب تيم ملى قرار دارد. بازيكن خوبى است و شيوه تمريناتش استثنايى است و حالت دفاعى دارد. محجوبه عمرانى هم ديگر بازيكنى است كه در رنكينگ قرار دارد.
رشد بانوان را از زمان شروع فعاليتشان چطور ديديد؟
< ما ۲ سال است كه  آنها را به مسابقات آسيايى اعزام مى كنيم. آرام آرام دارند جا مى افتند، اگر بودجه اجازه دهد امسال تيم كاملى را به مسابقات مى بريم. درست است كه دير شروع كردند اما آرام آرام يك حركت رو به پيشرفت را دارند، عقب گرد نداشتند و فقط به رشد فكر مى كنند. طى دو سال گذشته هر هزينه اى كه براى آقايان كرديم براى خانم ها هم همان قدر هزينه كرديم كه تا الان خوب نتيجه گرفتيم.
و اما بودجه فدراسيون پينگ پنگ، وضعيت مالى تان چطوره؟
< ما از نظر مالى مشكل داريم. به هر حال مقدارى از هزينه ها از طريق جذب اسپانسر و غيره رفع مى شود اما مجموعه بودجه اى كه براى اداره تيم ملى خانم ها و آقايان در رده هاى مختلف داريم و بايد هيات هاى كشور را هم تأمين كنيم كم است. حداقل به ۵/۳ برابر پولى كه در اختيار داريم احتياج است تا خودمان را در آسيا و جهان بالا بكشيم.
در حال حاضر بودجه تان چقدر است؟
< حدود ۲۰۰ ميليون از كميته ملى المپيك و ۱۰۰ ميليون از سازمان تربيت بدنى مى گيريم كه با اين ۳۰۰ ميليون نمى توان كارى كرد. طى يك برنامه ۵ ساله اگر چيزى حدود ۷۰۰ ميليون بودجه در اختيارمان باشد چه از طريق دولت چه از طريق بخش خصوصى و چه از طريق اسپانسر مى توانيم به هدف گذارى هايمان دست پيدا كنيم. ما بايد مربى بياوريم، كادر فنى تربيت كنيم و به استان ها بفرستيم تا پشتوانه سازى صورت گيرد. اين طور نيست كه مرتبا روى چند بازيكن خاص سرمايه گذارى كنيم، مرتبا بايد توليد بازيكن داشته باشيم. اگر اين اتفاق بيفتد يعنى افزايش بودجه داشته باشيم در آسيا خود را با توجه به استعدادهايى كه بچه ها دارند و زيربناهايى كه داريم به راحتى ارتقا مى دهيم.
براى استان هاى مختلف چطور؟ بودجه اى را در نظر گرفتيد؟
< ما مجموعا ۳۰۰ ميليون براى استان ها در نظر گرفتيم. كارهايى را در استان هاى مختلف صورت داديم كه قبلاً توجه خاصى به آنها نمى شد. در بيشتر استان ها سالن  هاى اختصاصى پينگ پنگ داريم. از ۵۰ درصد استان ها عبور كرديم و به شهرستان ها رسيديم. كلا به يك ميليارد و ۲۰۰ ميليون تومان اعتبار نياز داريم كه فكر نمى كنم باتوجه به افزايش درآمدهاى ارزى دولت نتوانيم اين مقدار را به ورزش اختصاص دهيم.
نمى توانيد اين هزينه ها را از محل اسپانسر پر كنيد؟
< ببينيد ما اسپانسر مشخص و مستمر نداريم. در حالى كه به نظر من كارى كه در فوتبال هم به آن نياز داريم نه فقط در پينگ پنگ. ما بايد تكليف روش ادارى ورزش را روشن كنيم. ما گفتيم كه فدراسيون ها نهادهاى دولتى هستند بعد مى گوييم كه دولت كمك بلاعوض به آنها مى كند. ما نهادها و ساز و كارهايى كه بخواهد ورزش ما را خصوصى كند تا ورزش براساس خصوصى بودن رشد كند را نداريم. اگر كمك هاى دولت حذف شود اداره ورزش حتى براى خصوصى ها هم سخت مى شود.
در اينجا نمى توانيم از بند ب استفاده كنيم؟ چقدر مى تواند كمك كند؟
< فدراسيون ها براساس مدال تقسيم بندى شده اند. بحث مدال آورى هر مديرى را به آن سمت سوق مى دهد و جامعه هم رشته ها را بر اين اساس درجه بندى مى كند. الان در المپيك مدال طلاست كه رده بندى تيم ها را تعيين مى كند. وضعيت بودجه هم به همين شكل است، بودجه را به جايى مى دهند كه نتيجه بهترى بگيرند. ما الان مشكل مدال آورى داريم! مى گويند مدال بياوريد تا بودجه بيشترى بدهيم، ما مى گوييم بودجه بدهيد تا مدال بياوريم. داستان ما مثل داستان مرغ و تخم مرغ است… (خنده) اين دور تسلسل است كه بايد آرام آرام جلو رويم تا يك روزى به مدال دست پيدا كنيم. سياستگذاران ورزش چه در كميته ملى المپيك چه در سازمان تربيت بدنى چاره اى جز اين ندارند. پينگ پنگ جزو ورزش هاى درجه ۳ است. وضعيت ما مثل كسانى است كه سرم به آنها وصل شده تا فعلاً نميرند و به حياتمان ادامه دهيم كمى كه وضعيتمان بهتر شد از زير سرم در بياييم.
فكر مى كنم هميشه اين بحث بوده و خيلى اصولى به آن پرداخته نشده است…
< سازمان شاخص هايى را تعيين كرده كه براساس آن عملكردها را بررسى مى كنند اما بالاخره اين شاخص ها نمى توانند تعيين كننده باشند كه يك دفعه يك جشن بزرگ را تا رسيدن به مدال به ما بدهند. بودجه اى كه كميته ملى المپيك نسبت به امسال به ما داد ۵۰ ميليون كمتر از سال قبل بود. در طرف مقابل هم قيمت ها و هزينه ها مرتبا در حال افزايش است، وسايل ورزشى كه ديگر مثل سال قبل نيست و …اما مسأله اى كه هست بودجه ما ثابت است.
وضعيت پينگ پنگ در جوانان خوب است، چه اتفاقى مى افتد كه وقتى به رده بزرگسالان وارد مى شوند نتيجه خوب مى گيرند؟
< اين به خاطر سيستمى است كه در فدراسيون جهانى تنظيم شده است كه براساس آن مى توان عناوين بالا را به دست آورد. يكى از اين دلايل حضور متعدد و مستمردر مسابقات اوپن ها و بين المللى است كه تحت عنوان پوروتور برگزار مى شود. اين موضوع در جوانان است اما در بزرگسالان شدتش بيشتر مى شود. قانون اين طور است كه يك بازيكن در طول سال بايد حداقل در ۶ مسابقه بين المللى شركت كند كه مسابقاتش در ۳ قاره جهان باشد. آنهايى كه در رده اول تا صد جهان هستند به اين دليل كه فدراسيون هايشان از بودجه بالايى برخوردارند در بيشتر پوروتورها شركت مى كنند. اين سيستم طورى است كه الزاما نوع بازى نيست كه براى شما مقام مى آورد بلكه حتما بايد اقتصاد خوب و حضور خوبى در رقابت هاى مختلف داشته باشى. قهرمانان بزرگ جهان از يك سال قبل ايستگاه هاى مسابقات خود را طراحى و براى شركت در آنها برنامه ريزى مى كنند.
هدف از اين كارشان گسترش پينگ پنگ است؟
< بله، فدراسيون جهانى با اين كار پينگ پنگ را توسعه داده است، ما مشكل داريم نه آنها. ما در المپيك آتن از نظر تماشاچى و جمعيتى كه به اين ورزش مى پردازند و محبوبيت در رده ۲۷ بوديم اما در حال حاضر جزو ۱۰ تيم اول ورزشى در جهان هستيم. پينگ پنگ در آتن به عنوان دهمين ورزش از نظر محبوبيت و پرداختن به بحث بانوان شناخته شد كه اين مسأله را IOC يا كميته بين المللى المپيك جزو نكات امتيازآور براى ورزش ها در نظر گرفته است. اين بحث ديگر در ورزش جهان شناخته شده است؛ پينگ پنگ يكى از ورزش هايى است كه در سال هاى اخير مديريت خوب «آدام شاركا» كه مديرى استثنايى در سطح بين المللى است كه هم ورزش و هم اقتصاد را خوب مى داند، باعث شناخته شدن اين ورزش در جهان شد. به طور مثال كمپانى فولكس واگن آلمان چندين سال پياپى است كه اسپانسر آنها شده است، مدتى است حق پخش مسابقات جهانى پينگ پنگ به تلويزيون هاى مختلف فروخته مى شود در صورتى كه قبلاً چنين چيزى را نداشتيم.
چقدر با دولت ها ارتباط داريد و به عنوان عضو هيات رييسه فدراسيون جهانى چه فعاليت  هايى را داريد؟
< يكى از فعاليت هاى فدراسيون جهانى استفاده از امكانات دولت هاست كه بسيار مهم است و جزو مواردى است كه در فوتبال برعكس است. يكى از سياست هاى ما اين است كه چقدر مى توانيم با سران كشورهاى ديگر و با دولت هاى ديگر كشورها ارتباط برقرار كنيم و توجه آنها را به اين ورزش جلب كنيم. من خوشبختانه به دليل موفقيت هاى خوبى كه در سازمان تربيت بدنى دارم از اين موضع براى توسعه پينگ پنگ خوب توانستم استفاده كنم.
در اين خصوص دولت هم كمكى كرده است؟ پينگ پنگ رشته محبوبى است و اگر امكاناتش فراهم باشد همه مى توانند بازى كنند...
< در جامعه همه اعم از پير و جوان، زن و مرد با حداقل امكانات مى توانند اين رشته را كار كنند اما مشكل پينگ پنگ اين است كه يك ميز پينگ پنگ نمى تواند تعداد زيادى از افراد رادر فضايى كه اشغال مى كند به دور خود جمع كند اما همين فضا را براى رشته هاى رزمى در نظر بگيريد، در جايى كه چند ميز پينگ پنگ قرار مى گيرد و ۱۰ نفر را دور خود جمع مى كند در رشته هاى رزمى ۵۰ نفر فعاليت مى كنند. اين محدوديت ها به اضافه آسان بودن دسترسى به ورزش هاى رزمى باعث شده آن طور كه بايد مخاطب خود را جمع نكند.
حرف  اول و آخر را در پينگ پنگ جهان چين مى زند، نظر دنيا درباره اينكه اين رشته هنوز از انحصار چينى ها درنيامده چيست؟
< يكى از عواملى كه ما را در آسيا اذيت مى كند حضور بازيكنان چينى و چينى تبار در ساير كشورهاست كه نه فقط ما را بلكه همه دنيا را كلافه كرده اند و به نوعى ديگر صداى همه كشورهاى دنيا درآمده است كه اين چه وضعى است؟ چرا فقط چينى ها مدال ها را در مسابقات مختلف درو مى كنند و چيزى نصيب ديگر كشورها نمى شود. «شاركا» رييس فدراسيون جهانى اخيرا مصاحبه اى را انجام داد كه از او در اين باره پرسيده بودند و او در جواب گفت: قبلاً سوئدى ها طى يك دوره نشان دادند كه مى توان چين را شكست داد كه زمان والنر و پرسون بود كه آنها ديگر پير شدند و اين نشان مى دهد كه مى توان آنها را مغلوب كرد اما با اين روش هايى كه شما و اروپايى  ها دنبال مى كنيد ديگر نمى توانيد چينى ها را شكست دهيد و بايد به فكر يك راه و روش جديد بود.
پس وضعيت اروپايى هم در برابر چينى ها به همين شكل است، يعنى آنها هم با وجود برترى نسبت به ديگر كشورها، از دست آنها عاجزند.
< اروپايى ها از نظر مديريت و از نظر حضور در كميته هاى مختلف خيلى قويتر از آسيايى ها هستند و هر طور كه فكر كنيد مرتب قوانين را عوض مى كنند كه چينى ها را كنار بزنند اما نمى توانند، هر كارى كه مى كنند وضع بدتر مى شود.
گفتيد يكى از راه هاى رسيدن به رنكينگ بالا شركت در مسابقات متعدد است. اروپايى ها نمى توانند از طريق برگزارى مسابقات زياد به امتياز آنها دست پيدا كنند؟
< دقيقا همين طور است. اروپا از آسيا، آفريقا و امريكاى لاتين كوچكتر است و از امكانات مالى خوبى برخوردار است. آنها مرتبا مسابقات اوپن زيادى را برپا مى كنند و مدام هم در پورتورهاى مهم شركت مى كنند و امتياز مى گيرند اما على رغم اينكه بهترين و معتبرترين مسابقات در اروپا برگزار مى شود اما وقتى صحبت از مقام و تقسيم مدال مى شود باز هم چينى ها در صدر هستند. از ۲۰ مدال توزيع شده ۱۷ مدال نصيب آسيايى ها شده كه از آن ۱۲ مدال طلا فقط براى چين بوده است و اين يعنى هيچ كشورى نتوانسته مدال طلا بگيرد و از ۳ مدالى كه نصيب آسيايى ها نشده يكى دوبل برنز بوده كه آلمانى ها گرفتند و يك برنز را هم يك بازيكن دانماركى توانست بگيرد.
و اين يعنى به جز چند تيم، بقيه تيم هاى شركت كننده دست خالى به كشورشان بازگشتند...
< دقيقا از ۲۰۲ كشور، ۱۹۵ كشور دست خالى بازگشتند. ژاپن، كره جنوبى، تايوان و سنگاپور هر كدام يك مدال گرفتند كه البته تايوانى ها و سنگاپورى ها چينى تبار به حساب مى آيند.
چرا چينى ها اينقدر حوصله شان زياد است؟
< من ۱۲ سال است كه در فدراسيون جهانى ام. واقعا چينى ها همه را خسته كرده اند اما چرا چينى ها اينطور هستند؟ يكى بحث اقتصادى و يكى حضور آنها است. خود چينى ها مى گويند ۳۰ ميليون بازيكن رسمى حرفه اى ثبت شده در چين پينگ پنگ باز هستند كه به مرور زمان بعضى از آنها از رده خارج مى شوند و بازيكنان جديد جاى آنها را مى گيرند.
اين مسأله در انتخاب بهترين هايشان در تيم ملى مشكل ساز نمى شود؟
< اين مسأله براى آنها هم مشكل ساز شده است. مسابقات انتخابى تيم ملى شان از سطح مسابقات جهانى هم بالاتر است و كمتر كسى مى تواند تصور كند. هيچ مسابقه اى در سطح جهان آنطور برگزار نمى شود كه مسابقات انتخابى چين برگزار مى شود. هنگام برگزارى مسابقات ۵۰ هزار نفر داخل سالن و همين تعداد در خارج از ورزشگاه به تماشاى مسابقات مى پردازند!!
از آكادمى بين المللى پينگ پنگ چه خبر؟ غير از اينكه نخبه ها را به آنجا بياوريم و روى آنها كار كنيم چه كاربردهاى ديگرى دارد؟
< اخيرا نامه اى به رييس فدراسيون جهانى نوشتم با اين مضمون كه ما تحت پوشش فدراسيون جهانى قرار بگيريم چون فدراسيون جهانى مى خواهد يك آكادمى بين المللى احداث كند و اعلام كرديم كه ما حاضريم به عنوان يك شعبه با شما در ايران همكارى كنيم. آنها با اين پيشنهاد موافقت كردند و پيشنهاد پروتكل همكارى را دادند. اگر چنين اتفاقى رخ دهد، آنها مدرس مى فرستند و بحث آموزش ها ارتقا پيدا مى كند و ما اين امكان را پيدا مى كنيم كه اين رشته را بيشتر توسعه دهيم.
باشگاه هاى عمومى را چطور مى توان راه اندازى كرد؟
< در گذشته ۳۰ باشگاه در تهران بود و در شهرستانى مثل تبريز ۲۰ باشگاه. راحت بگويم، ديگر صرف نمى كند، يعنى درآمدى ندارند.
مثلا در سالن بيليارد نمى توان از ميزهاى پينگ پنگ استفاده كرد و به نوعى آنها را مجبور كرد كه راه بيفتند و تيم بدهند؟
< تربيت بدنى اين قانون را گذاشته اما كسى نيست كه بر باشگاه ها نظارت كند. ما به تازگى بحثى را در شهرستان ها راه انداختيم كه هر كسى باشگاه پينگ پنگ احداث كند امكانات و تجهيزات رايگان را به مدت يك سال در اختيارشان قرار مى دهيم كه در رشت و تبريز اين كار صورت گرفته است.
آموزش و پرورش چطور؟
< آموزش و پرورش نقطه اميد ماست چون هم فضا، هم ميز و هم شاگرد را يكجا دارد. يعنى همه را با هم دارد. اين رشته جزو سه ورزش اول آموزش و پرورش از نظر مخاطبانى كه دارد، قرار گرفته است.
كلاً اگر آموزش و پرورش فعال شود، ورزش ما يك تكانى خواهد خورد، نه؟
< كاملا درست است. با امكاناتى كه اين نهاد دارد مى توان به سادگى سن قهرمانى را پايين آورد.
زمانى در پارك هاى تهران ميزهاى سيمانى پينگ پنگ بود كه خيلى ها را به دور خود جمع مى كرد، اما حالا تعدادشان كم شده است...
< اين ميزها وسيله خوبى براى گسترش هستند اما ضد قهرمانى هستند. اخيرا با مهندس حسام صحبت كرديم و زمينه همكارى را فراهم كرديم. در مساجد و فرهنگسراها هم در نظر داريم كه زمينه گسترش اين رشته را فراهم كنيم. تا زمينه ايجاد انگيزه را فراهم نكنيم كسى تشويق نمى شود. ورزش انگيزه مى خواهد. مثلا حميد سوريان براى يك عده بت شده است. وقتى يك نفر قهرمان جهان مى شود، بعضى ها خود را هلاك مى كنند تا مانند او شوند. اگر امكانات فراهم باشد اين رشته شكوفا مى شود و پيشرفت مى كند.
به تيم ملى بازگرديم، شما معتقديد كه بچه ها بايد بازى كنند، تمرين كنند و...
< آنها الان در مرحله دگرگونى اند. بايد هميشه درگير باشند تا تجربه كسب كنند. ترس آنها ريخته و ديگر از چشم بادامى ها نمى ترسند. شك نكنيد به راحتى مى توانيم مراحل ترقى را طى كنيم. بچه ها يك سالى است كه با بازيكنان كره اى تمرين مى كنند و در مسابقات ليگ هم با كره اى ها مبارزه مى كنند و به جايى رسيده اند كه حتى آنها را شكست مى دهند. قبلا اين براى ما رؤيا بود اما نسل جديد ما به راحتى توانستند در پوروتورهاى مختلف خارجى ها را شكست بدهند اما باز هم مسأله به بودجه ما مربوط مى شود. در آسيا ۴ پوروتور قوى داريم و در آفريقا دو پوروتور. مى خواهيم بچه ها را به الجزاير و بحرين بفرستيم اما شركت در مسابقات بين المللى هزينه مى خواهد. ما با اين بودجه كم به جايى نمى رسيم. اجازه دهيد برايتان مثال بزنم؛ در هندوستان دولت اين كشور، شركت ملى پتروشيمى هند را به عنوان اسپانسر فدراسيون پينگ پنگ معرفى كرده كه تا آخر بايد تمام هزينه هاى برنامه هاى مختلف و مسابقات و مسافرت هايشان را بدهد. آنها كم كم در حالا بالا رفتن در جهان هستند. درست است كه حالا حالاها مدال نمى گيرند اما دارند رنكينگشان را بالا مى برند و الان هم در رده ۳۶ جهان قرار دارند. ضمن اينكه بانوان آنها در رده ۱۲ جهان هستند.
به نظر مى رسد در بخش بانوان راحت تر مى شود پيشرفت كرد.
< همين طور است، اگر سرمايه گذارى در بخش بانوان بيشتر شود به راحتى مى توان پيشرفت كرد. ما هرچقدر بودجه داشته باشيم، بچه ها را بيشتر در مسابقات شركت مى دهيم و هرچه بيشتر مسابقه بدهند امكان امتياز گرفتن براى آنها بيشتر است. اگر سيد بالا داشته باشيم در درجات بالاتر قرار مى گيريم و به تيم هاى ضعيف نمى بازيم و اگر ببازيم به تيم هاى قوى مى بازيم و اين يعنى اينكه خود به خود در بين بزرگان مقام مى آوريم نه در ميان ضعيفان كه اين باز هم به اقتصاد و بنيه مالى بستگى دارد.
براى بالا بردن رنكينگ بازيكنانمان چرا نمى توانيم پوروتورهاى مختلف را در كشور برگزار كنيم؟
< توانستن دو مفهوم دارد؛ يكى توان برگزارى است كه مى توانيم و ديگرى شرايط برگزارى آن است كه ما شرايط برگزارى پوروتور در ايران را به خاطر مسابقات بانوان نداريم. ما يك مانع شرعى داريم، در حالى كه اصلا خلاف شرع نيست و اين ناراحت كننده است. مثلا رشته اى مثل شنا هيچ وقت نمى تواند در ميادين خارجى حضور داشته باشد اما در پينگ پنگ وضع فرق مى كند. همه لباس  هاى پوشيده دارند.
يعنى اگر ما مشكل مسابقات خانم ها را نداشتيم اجازه ميزبانى را مى دادند؟
< قطعا همين طور بود و اين براى ما مهم است كه بچه هاى خودمان هم در آن شركت مى كردند و امتيازات خوبى را هم به دست مى آوردند.
به غير از اين، ديگر شرايط ميزبانى چيست؟
< شرايطش اين است كه سالن خوب داشته باشيم كه داريم، جايزه دلارى بگذاريم كه براى ما مشكلى نيست. هزينه هاى آنها هم كه رايگان است و به خاطر خصوصيت ميهمان نوازى مان موقع رفتن سوغاتى هم به آنها مى دهيم!
حضور دختران ايرانى با پوشش اسلامى مشكلى را پيش نياورد؟
< از زمانى كه دختران ايران وارد صحنه مسابقات جهانى شدند، تلاش كرديم تا مصوبه شركت آنها با حجاب كامل را گرفتيم. مصر و مالزى هم در كنار ما بودند. در مسابقات سال هاى اخير مصرى ها با پوشش اسلامى به مسابقات مى آيند و به نوعى دختران ايرانى الگوى كشورهاى مسلمان قرار گرفتند.
در بانوان هم چينى ها حرف اول را مى زنند.
< در بخش بانوان وضع فجيع  تر است. در آنجا كسى نمى تواند حرفى بزند. ۲۰ نفر اول رنكينگ دنيا چينى هستند و بقيه بايد براى گرفتن مكان هاى بيستم به بعد تلاش كنند.
شما دست به ابتكار جديدى زديد و همراه مربيان كره اى، بازيكنان خوب اين كشور را به ايران آورديد تا به عنوان حريف تمرينى در كنار ملى پوشان باشند. اين يك ايده جديد است و به نظر مى رسد كه خوب هم جواب داده است...
< بله، همين طور است. بچه ها در كنار آنها نكات خيلى كوچك را كه از نظر خيلى ها مهم به نظر نمى رسد ياد گرفتند. در حال حاضر بهترين شانس آمادگى ملى پوشان، حضور كره اى ها در كنارشان است. آنها حداقل ۱۰۰ پله از بازيكنان ما در رنكينگ  جهانى بالاترند. يكى از آنها ملى پوش بود كه اخيرا از تيم ملى بيرون آمده و جايش را به يك جوان ديگر داده و ديگرى به محض بازگشت به كره در تركيب تيم اش قرار مى گيرد و اين يعنى سطح بالاى پينگ پنگ بازان كره اى حاضر در ايران. تيم كره شمالى الان در رده ۲۸ جهان است و بازيكنان خوب و سرعتى دارد.
آنها در ليگ هم شركت مى كنند؟ فكر مى كنم دو كره اى و دو چينى در ليگ ما مسابقه مى دهند، درست است؟
< بله، آنها در قالب تيم هاى مختلف در ليگ ما حاضر شدند. بچه هاى ايرانى گاهى در بعضى مسابقات ليگ آنها را شكست دادند. به نوعى حضورشان براى بقيه بازيكنان انگيزه شده است. اصلا خود ليگ انگيزه را ايجاد كرده. ليگى كه از نوجوانان شروع مى شود و تا رده بزرگسالان ادامه دارد.
شنيديم قراردادهاى خوبى هم در ليگ پينگ پنگ بسته شده، مثلا نوجوانان ۱۳- ۱۲ ساله قراردادهاى ميليونى بستند!
< عامل اصلى حضور پينگ پنگ بازان خوب در ليگ قراردادهايشان است كه به واقع آنها را از نظر مالى تأمين كرده است. از طرفى چون اين نوجوانان و جوانان زير نظر آكادمى كار مى كنند باشگاه ها با اطمينان خاطر با آنها قرارداد مى بندند. آكادمى الان شده سرقفلى. قبلا به خانواده ها التماس مى كرديم كه بچه هايتان را بفرستيد آكادمى تا با آنها كار كنيم اما حالا ديگر اينطور نيست و همه چيز برعكس شده است.
گفتيد استعدادهاى زيادى در كشور وجود دارد اما بايد آنها را پيدا كرد. براى كشف اين نخبه ها و به اصطلاح استعداديابى چه كرده ايد؟
< ما مسابقات خردسالان يعنى زير ۹ سال را هر سال هم در استان ها و هم در كشور برگزار مى كنيم. استعدادها را از آنجا شناسايى مى كنيم. ببينيد، كشف استعداد يك بحث است و حفظ آنها بحث ديگر. براى اينكه استعداد را حفظ كنى بايد برنامه داشته باشى، براى برنامه هم بودجه. يكسرى مربيان را در استان هايى مثل فارس و خوزستان داريم كه وظيفه شان شناسايى نخبه ها از مدارس و سپس حفظ آنهاست. بعد آنها را به آكادمى مى آوريم و با دقت بيشترى زمينه رشدشان را فراهم مى كنيم. ما كميته اى تحت عنوان كميته توسعه پينگ پنگ راه اندازى كرديم. از صدقى رييس اين كميته خواستيم برنامه خود را بدهد تا به آنها تا جايى كه مى توانيم كمك كنيم، مثل دادن وسايل ورزشى رايگان به استعدادها. اگر آنها به حد استاندارد رسيدند، آنها را بالا مى آوريم و در آكادمى به صورت شبانه روزى كار مى كنيم تا نتيجه بگيريم، همان طور كه از بازيكنانى مثل پوريا عمرانى و نوشاد عالميان نتيجه خوب گرفتيم.
فردا (امروز) همراه تيم ملى عازم گوانگ جو چين هستيد تا در رقابت هاى جهانى شركت كنيد. پيش بينى تان از اين رقابت ها چيست؟
< در اين مسابقات ۱۰۸ كشور حضور دارند كه ما با ۴ نماينده دختر و ۵ نماينده پسر در اين رقابت ها حاضر مى شويم. آنها به آمادگى خوبى دست پيدا كردند و اميدوارم كه با همت و غيرت مزد زحمات خود را بگيرند.
براى شما در اين رقابت ها و ميدان هاى بعدى آرزوى موفقيت مى كنيم.
< من هم از شما تشكر مى كنم.