|
اولين هديه راموس به تاتنهام
|
|
|
|
|
|
|
|
كليچكو مرد اول سنگين وزن
|
|
|
|
|
|
|
اولين هديه راموس به تاتنهام
از آندلس با عشق
كسرى امام صفارى
Kasra Emam saffari
خوانده راموس، سرمربى تاتنهام كه از بعد از آمدنش به اين تيم، به لطف درخشش ديميتار برباتوف توانسته نتايج بسيار خوبى كسب كند، تيم محبوب شمال لندن را به قهرمانى جام اتحاديه رساند. راموس كه در سال هاى ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ سويا را قهرمان جام يوفا كرده بود جام اتحاديه را پس از سال ۱۹۹۹ به تاتنهام بازگرداند. پيروزى بر چلسى در حالى به دست آمد كه تاتنهام از سال ۱۹۹۰ تا كنون تنها توانسته بود اين تيم را ۲ بار شكست دهد. اين در حالى است كه «آبى ها» در ۳ فصل اخير، ۲ بار و در سال هاى ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ قهرمان جام اتحاديه شده بودند. مربى آن ها اما آن زمان ژوزه مورينيو بود نه آورام گرانت. گرانت مى توانست با پيروزى در اين بازى نشان دهد جانشين خوبى براى مورينيو بوده. شكست چلسى در وقت هاى تلف شده اما او را خيلى ناراحت كرده است: «خيلى دردناك بود. حس خوبى ندارم. بازيكنان هم خيلى ناراحتند چون ما راهى بسيار طولانى را طى كرديم تا به اينجا رسيديم. به خودمان افتخار مى كنيم.»
گرانت هر جور شده مى خواهد ثابت كند شايستگى نشستن روى نيمكت «آبى ها» را دارد: «ما اما هنوز ليگ برتر، ليگ قهرمانان و جام حذفى را در پيش داريم.»
دروگبا در قيقه ۳۹ براى چلسى گلزنى كرد اما برباتوف در دقيقه ۷۰ با يك ضربه پنالتى مهار نشدنى كار را به تساوى كشاند. هر چند گرانت چندان از تصميم داور مبنى بر گرفتن پنالتى به خاطر برخورد توپ با دست وين بريج راضى نبود: «اگر هند عمدا صورت گرفت OK است. هر برخورد توپ با دست اما خطا نيست. به نظر من تصميم اشتباهى بود. داور خودش اين نظر را نداشت. كمك داور اما پرچمش را بالا برد. تا آن موقع ما يك - صفر پيش بوديم و بازى هم دست ما بود.»
تنها شباهت گرانت به مورينيو گويا اعتراض به داور و تصميماتش است:«در صحنه اى هم ترى توپ را از كالو عبور داد اما چون كالو جلوى دروازه بود آفسايد گرفت.»
۴ دقيقه از آغاز نيمه اول وقت هاى اضافى مى گذشت كه اشتباه احمقانه پتر چك باعث شد جاناتان وودگيت، تير خلاص را بر پيكر چلسى وارد كند: «زدن اين گل يكى از زيباترين حس هاى دنيا را به من هديه داد. فتح اولين جام با تاتنهام برايم خيلى لذتبخش است. روحيه تيمى ما حالا خيلى بالا رفته است. راموس مربى بسيار بزرگى است. او در اسپانيا قهرمان شده بود و حالا يك جام هم با تاتنهام برده.»
راموس اما از همه خوشحال تر است: «هميشه بعد از قهرمانى احساس رضايت فوق العاده اى دارم. اين بازى اما با همه بازيها فرق دارد چون ما تيمى را شكست داديم كه به مراتب از ما قوى تر بود. درست مثل وقتى است كه من در سويا بودم و رئال مادريد و بارسلونا را مى برديم... از طرفى اين جام مزه ديگرى هم دارد. تاتنهام مدت ها بود كه هيچ جامى نبرده بود. براى باشگاهى به بزرگى تاتنهام، مدتى طولانى خيلى زياد به نظر مى رسد.»
راموس حالا به اهدافى ديگر در تاتنهام مى انديشد: «كسب جواز مسابقات اروپايى براى فصل بعد هدف بعدى ماست. ما حالا آرام تر و مطمئن تر گام برمى داريم چون فشار سنگينى از دوش تيم برداشته شده است.»
پل رابينسون، دروازه بان ملى پوش تاتنهام هم كه با دفع شوت خطرناك كالو در وقت هاى اضافى نقشى مهم در قهرمانى تيمش داشت، از اولين مدال طلايى كه در دوران حرفه اى به دست آورده خيلى خوشحال است:«برايم خيلى ارزش دارد. من تا به حال در هيچ رقابتى قهرمان نشده بودم. اين قهرمانى آن هم پس از پيروزى بر تيم هايى بزرگ برايم خيلى شيرين است.»
گوستاوو پويت، كمك مربى تاتنهام كه روزگارى بازوبند كاپيتانى چلسى را به بازو مى بست اين قهرمانى را براى آينده تيم مهم مى داند: «ما بايد بهتر از چلسى بازى مى كرديم و به نظر من بهتر هم بوديم. تاتنهام غيرقابل باور است. اميدوارم اين قهرمانى آغازى براى راهى بزرگ باشد.»
|
|
|
|
|
آغاز سوپربايك جهانى با پيروزى نيه تو
نيه تو براى اولين بار در مقام اول روى سكوى قهرمانى ايستاد. بيست و يكمين فصل رقابت هاى جهانى سوپربايك همراه با موتورهاى جديد و چهره هاى جديدتر و تازه نفس، در يك روز گرم و آفتابى در لوسيل (قطر) با پيروزى فونزى نيه تو راننده اسپانيايى تيم سوزوكى شروع شد. نيه تو از سال ۲۰۰۶ تاكنون در رقابت هاى جهانى حضور دارد و پيش از اين تنها دو بار در مقام هاى دوم و سوم به سكو رفته بود و اين اولين پيروزى او در اين رقابت ها بود. با اين پيروزى، حوادث شروع فصل گذشته رقابت ها در قطر تكرار شد با اين تفاوت كه امسال تيم سوزوكى، نيه تو را به عنوان راننده تازه خود و جايگزين مكس بياجى برنده مسابقه افتتاحيه سال گذشته به كار گرفته بود. مكس بياجى راننده ايتاليايى دوكاتى كه سال گذشته در اولين سال حضورش در رقابت هاى سوپربايك با تيم كورونا سوزوكى مقام سوم قهرمانى فصل را از آن خود كرده بود، امسال با اعتماد به نفس بيشتر و با تيم جديدتر، دوكاتى، تشنه مقامى بهتر از سومى است. او توانست در مرحله صبح دوم و بعداز ظهر سوم شود و جاى خود را در مكان دوم جدول قهرمانى ثبت كند. روبين زاووس هم تيمى اسپانيايى بياجى كه از سابقه بياجى و قدرت موتور تازه خود رضايت دارد نيز توانست در مرحله صبح به مقام چهارم و بعد از ظهر دوم دست يابد. انتظار مى رفت تيم ياماها به رانندگى تروى كورسا از استراليا و نورياكى هاگا از ژاپن نايب قهرمان فصل گذشته و با توجه به استارت قوى كه در هر دو مرحله زدند به راحتى در مكان هاى اول و دوم قرار بگيرند اما تروى كورسا كه مسن ترين راننده اين رقابت ها است در هر دو مرحله صبح و بعدازظهر از مكان اول استارت زد، ولى چندى نگذشت كه به راحتى رانندگان ديگر توانستند از او سبقت بگيرند. هاگا نايب قهرمان فصل گذشته، فصل تازه را با عملكردى نه چندان مطمئن و اشتباهاتى غيرمنتظره آغاز كرد نورياكى هاگا نيز كه از مدعيان قهرمانى امسال است، در مرحله صبح با اشتباهى كه از يك راننده با سابقه مثل او بعيد بود، سرپيچ با سرعت بيش از ۱۰۰ كيلومتر در ساعت دست چپش را از موتور ول كرد و درجا زمين خورد و در مرحله دوم هم با مشكل فنى روبرو شد و به مقامى بهتر از سيزدهم نرسيد. بيليس دو بار قهرمان رقابت هاى جهانى سوپربايك، در مرحله صبح با تجربه كافى و سبقت هاى آرام و ماهرانه باعث شد تا در نيمه هاى راه خود را جلوتر از همه و پيشتاز اين مسابقه ببيند. اما چندى نگذشت كه با يك اشتباه سر يكى از پيچها به ناحيه خاكى پيست كشيده شد و چهار مكان عقب افتاد. اما داستان مهارت در سبقت، سابقه و سرعت دوباره تكرار شد و تنها يك پيچ تا پايان مسابقه بيليس از بياجى سبقت گرفت و اول شد. او در مسابقه بعداز ظهر نيز به مكان چهارم دست يافت. اين پيروزى اولين پيروزى دوكاتى در پيست لوسيل و اولين پيروزى موتورهاى ۱۰۹۸ دوكاتى بود.
|
|
|
|
|
قهرمانى راديك و نلبنديان
اندى راديك سيد اول اوپن سن خوزه قهرمان اين تورنمنت ۴۶۰ هزار دلارى شد. او در بازى فينال با نتايج ۵-۷ و ۴-۶ بر رادك استپانك از جمهورى چك غلبه كرد. راديك ۲۵ ساله كه در سال هاى ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ دو بار پياپى در اين رقابت ها قهرمان شده بود، با اين قهرمانى بيست و چهارمين قهرمانى حرفه اش را به دست آورد. راديك سال گذشته در نيمه نهايى اوپن سن خوزه به اندى موراى بريتانيايى باخت. تنيسورى كه امسال ترجيح داد در اروپا بماند و براى دفاع از عنوانش راهى امريكا نشد. اين اولين حضور راديك در فينال يكى از تورنمنت هاى ATP پس از قهرمانى در واشينگتن (آگوست گذشته) بود. راديك همچنين اوايل اين ماه توانست در دور اول جام ديويس به همراه تيم ملى كشورش، اتريش را با نتيجه ۴ - يك شكست دهد. استپانك ۲۹ ساله نيز پس از قهرمانى در جولاى گذشته (لس آنجلس) براى اولين بار بود كه به فينال يك تورنمنت رسيد. در بوينس آيرس نيز داويد نلبنديان با پيروزى مقابل هموطنش خوزه آكا سوسو با نتايج ۴-۶ و (۵-۷) ۶-۷ و ۳-۶ قهرمان شد تا بار ديگر به جمع ۱۰ تنيسور برتر جهان بازگردد. نلبنديان كه اول هفته گذشته نفر ۱۱ رده بندى جهانى بود با اين پيروزى هشتمين قهرمانى دوران حرفه اى اش را به دست آورد، هرچند كه اين اولين قهرمانى خانگى او بود: «نمى دانم چرا تاكنون قهرمان اين تورنمنت در آرژانتين نشده بودم اما اكنون واقعاً خوشحالم. مسابقه خيلى سختى بود، هرچند كه از قبل هم انتظارش را داشتم. بازى كردن مقابل يك دوست واقعاً سخت است. ما ساليان درازى است كه همديگر را مى شناسيم. امروز مقابل هم قرار گرفتيم اما خيلى زود و در جام ديويس در كنار هم خواهيم بود.» ديه گو مارادونا اسطوره فوتبال جهان و آرژانتين نيز اين بازى را از نزديك نگاه مى كرد.
< منبع: AFP
|
|
|
|
|
كليچكو مرد اول سنگين وزن
سقوط سلطان
على آخوندان
Ali Akhoundan
در حالى كه تنها يك راند به پايان مبارزه مانده بود و فضاى سالن را صداى فرياد و سوت تماشاگران پر كرده بود و در حالى كه ولاديمير كليچكو تا آن لحظه تسلطش را برحريف اثبات كرده بود، امانوئل استوارد قبل از شروع راند ۱۲ به شاگردش گفت: «يا بايد ناك اوت اش كنى يا اوضاع خراب مى شود.» اما كليچكو به حرف مربى اش گوش نكرد و با حريفى كه آشكارا از او كوچكتر بود، كج دار و مريز رفتار كرد تا وقت به پايان برسد. به اين ترتيب كليچكو نه تنها از عنوان قهرمانى جهانش (از منظر سازمان IBF) دفاع كرد، بلكه با پايان دادن به دوران شكست ناپذيرى سلطان ابراهيموف، قهرمانى WBO را نيز تصاحب كرد. آخرين بارى كه كسى در راه يك كاسه كردن قهرمانى سنگين وزن گام برداشت، ۹ سال پيش بود كه لنوكس لوييز در همين سالن (مديسون اسكوئر گاردن) ايواندر هاليفيلد را شكست داد. كليچكو كه همچنين قهرمان سازمان نه چندان معتبر IBO نيز هست، گفت: «خوشحالم كه ۳ كمربند قهرمانى دارم و همچنين خوشحالم كه قهرمانى WBO را پس گرفتم، اين اولين عنوانى بود كه داشتم.»
كليچكو گرچه از خانواده اى بوكسور است، اما در اين مبارزه بيش از آنكه از نيرويش يا تكنيك هاى بوكس استفاده كند، مبارزه اى فكورانه را به نمايش گذاشت تا با كمترين ريسك ممكن برنده باشد؛ بوكسور شكست ناپذيرى كه حداقل ۵/۰ فوت و ۲۰ پاوند سبك تر از ولاديمير بود. اين مبارزه ولاديمير به خوبى يادآور مبارزه هاى متفكرانه برادر بزرگش ويتالى بود.
كليچكو اگر كمى بيشتر روى ضربات «جب» اش پافشارى مى كرد، مى توانست حريف را پيش چشم ۱۴۰۱۱ تماشاگر حاضر در ورزشگاه كف رينگ بيندازد اما اين اوكراينى ترجيح داد بى گدار به آب نزند تا پنجاهمين پيروزى اش (شامل ۴۴ ناك اوت) شكل بگيرد: «او مبارز بسيار سرسختى بود. خودش را كاملا عقب نگه مى داشت و بسيار هم محتاط بود اما خوشبختانه نتيجه به نفع من پايان يافت.»
ابراهيموف كه اين اولين شكستش در ۲۲ مسابقه حرفه اى بود، نتوانست با ضربات آهسته و كم اثرش حريف را به زحمت بيندازد و كليچكو تا نواخته شدن زنگ پايان، قبراق و سرحال باقى ماند و حتى مى توان گفت آماده بود ۱۲ راند ديگر مقابل روسلان چاگايف (قهرمان WBA) يا اولگ ماسكايف (قهرمان WBC) قرار بگيرد و يا حتى با ساموئل پيتر (قهرمان موقت WBC و گزينه اول كليچكو براى مبارزه بعدى) دست و پنجه نرم كند. شايد بتوان گفت در روزگار قحطى ستارگان بزرگ در بوكس سنگين وزن جهان، كليچكو تنها كسى است كه سزاوار داشتن هر ۴ كمربند قهرمانى است. كليچكو كه اين هشتمين پيروزى پياپى اش بود، نشان داد اگر پديده خاصى در جهان ظهور نكند، به راحتى مى تواند تا چند سال آينده بر سنگين وزن حكمرانى كند و شايد بتوان با كمى اغماض او را جانشين لنوكس لوييز بزرگ دانست. كليچكو از اولين راند با استفاده از دستان بلندش توانست ابراهيموف را دور نگه داشته و از جب هاى او در امان بماند. او در تمامى راندهاى مسابقه برترى نسبى اش را بر حريف حفظ كرد اما در راند ۸ بود كه ناگهان با يك هوك چپ قوى ابراهيموف را روى طناب هاى رينگ انداخت، كارى كه يك بار ديگر نيز در اوايل راند ۹ آن را تكرار كرد. ابراهيموف گفت: «به نظرم او به نسبت چند مسابقه اخيرش خيلى سريع تر بود. نقشه من اين بود كه به نسبت او تحرك بيشترى داشته باشم و همين طور كار را ادامه دهم اما او باهوش تر از اين حرف ها بود. او اصلا جب نزد. به جاى من اين ولاديمير بود كه مسابقه را اداره مى كرد. من اصلا آسيب نديدم اما احساس كردم او برنده مبارزه است.» در اين مسابقه هر كدام از داورها با امتيازى متفاوت كليچكو را مرد برتر معرفى كردند: دان آكرمن با نتيجه ۱۱۰ - ۱۱۹ به پيروزى او راى داد. چاك جيمپا نتيجه را ۱۱۱- ۱۱۷ دانست و استيو ويسفلد ۱۱۰ - ۱۱۸ .
كليچكو ۴۴ درصد از ۲۴۵ ضربه جبى را كه زد به هدف نشاند و همچنين ۸۱ مشت پر قدرت به ابراهيموف زد اما آمار ابراهيموف در اين زمينه كلا ۹۷ ضربه بود. در حالى كه كليچكو به طور متوسط در هر راند ۲۹ ضربه به حريف زد.
آخرين قهرمان بلامنازع بوكس جهان لنوكس لوييز بود. بوكسورى كه نه تنها به يك كاسه كردن قهرمانى سنگين وزن پرداخت، بلكه پس از پيروزى در آخرين مسابقه اش (ژوئن ۲۰۰۳ مقابل ويتالى كليچكو) به راحتى بازنشسته شد. كليچكو پيش از اين مسابقه نيز به عنوان كانديداى اول يكى كردن قهرمانى سنگين وزن مطرح بود. او قبل از مسابقه گفته بود، در صورت پيروزى تلاش مى كند با چاگايف (قهرمان WBA) مبارزه كند و در غير اين صورت به مصاف ساموئل پيتر يا اولگ ماسكايف خواهد رفت تا قهرمانى WBC را به چنگ آورد (مسؤولان WBC پس از اينكه ماسكايف چند بار از مسابقه دادن طفره رفت، قهرمانى را از او گرفته و به طور موقت به پيتر دادند) اما ولاديمير پس از اين مبارزه گفت برنده ماسكايف - پيتر با ويتالى روبرو خواهد شد. ويتالى از دسامبر ۲۰۰۴ به اين سو (به دليل مصدوميت) روى رينگ نرفته است. اين هجدهمين ماهى بود كه ابراهيموف عنوانش را حفظ كرده بود و سرانجام اين بوكسور چپ دست و خوش فكر كه كمربند قهرمانى را از شانون بريگز گرفته بود، آن را به ولاديمير كليچكو تقديم كرد.
< منبع: فاكس نيوز
|
|
|
|
|
|
|
|
