بنا به همه دلايل فوق،ورزشكاران لازم است كه آب يا ساير نوشابه ها را قبل، حين و بعد از ورزش مصرف كنند.
قبل از ورزش: يك يا دو ليوان مايعات را دو ساعت قبل از مسابقه يا تمرين بياشاميد تا اطمينان حاصل كنيد كه بخوبى هيدراته شده ايد.پانزده دقيقه قبل از شروع ورزش يك ليوان ديگر نيز بنوشيد.
در طى ورزش: در طى ورزش براى جايگزينى مايعات از دست رفته و اجتناب از گرماى بيش از حد هر۲۰- 15 دقيقه، ۱۸۰-120 سى سى مايعات بنوشيد،مايعات سرد بهتر است چرا كه به سرعت جذب مى شوند و حرارت مركزى بدن را سريعتر پايين مى آورند.
پس از ورزش: اين نكته كه پس از انجام ورزش به مصرف مايعات ادامه دهيد حائز اهميت است كه جبران كم آبى بدن زمان مى گيرد. براى اطمينان از اينكه به اندازه كافى آشاميده ايد،خودتان را قبل و بعد ورزش توزين كنيد.به ازاى هر ۵/۰ كيلوگرم كاهش وزن حداقل ۵۰۰ سى سى آب مصرف نماييد.اين اشتباه را نكنيد كه وزن كاهش يافته در ورزش مربوط به چربى است،چرا كه چربى به تدريج از دست مى رود و در مقياس چند روز، مشخص نخواهد شد.تقريباً تمام كاهش وزن طى ورزش از منشاً آب مى باشد.

تشنگى
سؤال اينست كه آيا احساس تشنگى هميشه با آغاز كم آبى همراه است پاسخ اينست، نه هميشه.در بسيارى موارد ورزش واقعاً واكنش تشنگى را مختل مى كند. به هنگام ورزش شما مقدار زيادى آب را قبل از احساس تشنگى از دست مى دهيد و قبل از اينكه به طور كامل كم آبى شما جبران شود احساس تشنگى از بين مى رود. بنابراين براى تأمين نيازتان به آب نمى توانيد به حس تشنگى اكتفا كنيد.به عنوان يك ورزشكار،لازم است كه به طور آگاهانه بيش از آنچه كه دوست داريد آب بنوشيد،مصرف كنيد، به ويژه زمانى كه در گرما ورزش مى كنيد.

حسين صبورى
Hosein Saboori
در آيين مقدس اسلام، بر خلاف بسيارى از آيين هاى ديگر، بدن آدمى مورد تحقير نيست. اسلام بدن انسان را چيزى بى ارزش نمى شمارد، زيرا بدن انسان ابزار تكامل روح است. تحقير بدن، در حكم تحقير شخصيت آدمى است و كسى كه مرتكب اين عمل شود، مستوجب كيفر و قصاص است.
اسلام براى صحت و سلامتى، ارزش و اهميت ويژه اى قايل بوده و از اين رو فقه و سنّت اسلامى از مطالب و دستور العمل هايى در اين زمينه مملوّ است. از طرفى، رابطه تنگاتنگى بين ورزش و سلامتى وجود دارد، به گونه اى كه به طور معمول كلمه ورزش به كلمه تربيت بدنى عطف شده و گفته مى شود: ورزش و تربيت بدنى يكى از مهم ترين عوامل اهميت ورزش در اين است كه موجب ايجاد، تقويت يا حفظ سلامتى مى شود؛ بنابر اين، چنان چه ورزش به گونه اى باشد كه براى سلامتى انسان زيان آور باشد يا ورزشكار آن قدر در راه ورزش به خود فشار آورد كه سلامتى اش در مخاطره قرار گيرد، از نظر اسلام و همچنين عقلانى عالم، مردود خواهد بود.
در اسلام، احاديث و رهنمودهاى فراوانى از بزرگان دين، جهت حفظ صحّت و تقويت بدن و پرداختن به آن، وارد شده است؛ از جمله مى توان به موارد ذيل اشاره نمود:
الصّحّة افضل النّعم؛
صحت و سلامتى از هر نعمت ديگرى بهتر و ارزشمندتر است.
العجب لغفلة الحسّاد عن سلامة الاجساد؛
از اين كه حسودان در فكر سلامتى خويش نيستند، سخت در شگفتم.
و انّ لبدنك عليك حقّاً؛
بى شك بدن تو بر تو حقوقى دارد «كه بايد آن ها را ادا كنى و به آن رسيدگى نمايى».
المومن القوى خير و احب من المومن الضّعيف؛
مومنى كه قوى و نيرومند باشد، در نظر من از مومنى كه ضعيف باشد، بهتر و دوست داشتنى تر است.
در اين روايت، ارزش اصيل و واقعى، به ايمان اختصاص يافته و در مرحله بعد، قوّت مدنظر قرار گرفته است؛ يعنى آن چه باعث ارزش انسان مى شود، همانا ايمان اوست. ضعيف ترين فرد با ايمان، از نيرومندترين شخص بى ايمان، به مراتب با ارزش تر بوده، بلكه با او قابل قياس نيست. اين همان مطلبى است كه خداوند متعال آن را در قرآن مطرح نموده و مى فرمايد:
انّ اكرمكم عندالله انقيكم؛
گرامى ترين شما در نزد خدا، آن كسى است كه با تقواتر باشد.
اما با اين فرض كه دو نفر با ايمان وجود داشته باشند و از نظر درجه ايمان و تقوا نيز يكسان باشند، شخص با ايمانى كه قوى است، يك نوع فضيلت نسبت به ديگرى دارد، به خصوص اگر اين قوّت را با زحمت و تلاش و ورزش كسب كرده باشد. همچنين اگر يك نفر با ايمان را در دو حالت قوى و ضعيف فرض كنيم، بدون ترديد، همه حكم خواهند كرد كه چنان چه قوى باشد، بهتر است تا اين كه ضعيف باشد. انسان قوى و سالم بهتر مى تواند به بندگان خدا رسيدگى كند، بهتر مى تواند فكر كند، بهتر مى تواند كار كند و حتى بهتر و بيش تر مى تواند عبادت كند.
در اسلام، احاديث فراوانى در باره استحمام و نظافت، و مسواك زدن، «تشويق به» كم خورى، «نهى از» پرخورى، خوردنى هاى حلال و حرام، خواص گياهان، ميوه ها و ساير خوراكى ها و همچنين ساير دستورات بهداشتى، وارد شده است.
در اسلام، حفظ صحت و سلامت واجب شمرده شده است. حتى اگر عباداتى، مانند نماز و روزه واجب، براى انسان مضر باشد، نه تنها جايز است ترك شود، بلكه واجب است كه ترك شود، و در چنين مواردى، كار واجب به كار حرام مبدّل مى گردد.
از نظر اسلام، چنان چه سلامتى انسان به واسطه عدم دست رس به غذاى پاك و حلال به مخاطره بيفتد، وى مى تواند از خوردنى ها و نوشيدنى هايى كه پيش از آن بر او حرام بوده، استفاده نمايد؛ و چنان چه مريض شود و بيمارى اش جز با خوراكى هايى كه حرام است (همچون مشروبات الكلى) مداوا نشود، مى تواند با تجويز پزشك از آن خوراكى ها جهت مداوا استفاده نمايد.
از نظر اسلام، چنان چه كسى به سلامتى ديگران لطمه وارد كند، چنان چه عمدى باشد، بايد به سختى مجازات شود، و چنان چه عمدى نباشد نيز، بايد مجازات مالى شده و ديه آن عضوى را كه آسيب ديده، به صاحبش بپردازد.
در اسلام، دستورات فراوانى در خصوص انتخاب همسر، زمان و مكان و نحوه آميزش، تغذيه مادر در دوران باردارى وجود دارد، كه از ناقص الخلقه بودن نوزاد جلوگيرى نموده و باعث مى شود كه كودك، قوى، زيبا و باهوش باشد.
همچنين شير مادر به عنوان بهترين غذا براى نوزاد و كودك شير خوار معرفى شده، تا كودك بهتر رشد نموده، هوشش بيش تر شده و در مقابل بيمارى هاى مصون تر باشد.
همچنين در اسلام، هر چيز زيان آورى كه به جسم انسان لطمه وارد آورد، تحريم شده و اين يك قاعده فقهى است كه:
كلّ مضرّحرام؛
هر چيزى كه ضرر دارد، حرام است.
شهيد مطهرى در اين مورد مى نويسد:
جاى شك و ترديد نيست كه تعليمات اسلام بر اساس حفظ و رشد و سلامت جسم است. علت حرمت بسيارى از اين امور، مضر بودن آن ها به حال بدن است. يكى از مسلّمات فقه، اين است كه بسيارى از اين امور به اين دليل تحريم شده اند كه براى جسم انسان ضرر دارند.
و يك اصل كلى براى فقها مطرح است كه هر چيزى كه محرز بشود كه براى جسم انسان مضر است- ولو هيچ دليلى از قرآن و سنت نداشته باشد- قطعاً حرام است البته اين را هم مى گويند كه زيان ها بعضى معتدبه هستند و بعضى غير معتدبه؛ يعنى زيان آن قدر كم است كه قابل اعتنا نيست.
اسلام در تكاليف خود حرج ايجاد نمى كند؛ يعنى اين مقدارها را از نظر اسلام تحريم نمى كنند، به صورت مكروه ذكر مى شود، يا مى گويند: تركش مستحب است، ولى اگر يك چيزى زيانش قطعى باشد و مسلّم بشود كه زيان دارد، از نظر اسلام قطعاً حرام است...
اسلام آن جا كه يك امر واجب (مانند روزه) احياناً براى بدن مضر تشخيص داده شود، تكليف آن را ساقط مى كند، بلكه چنين روزه اى را حرام مى داند. هر اعتيادى كه براى بدن مضر باشد، از نظر اسلام حرام است. آداب و سنن بسيارى، در اسلام به خاطر بهداشت و سلامت بدن و ضع شده است.
در سنّت، زياد مى بينيم كه خوردن فلان ميوه يا فلان سبزى، مثلاً مستحب است، چون دندان ها را محكم مى كند؛ ديگرى فلان بيمارى را از بدن بيرون مى برد، و اين موارد در سنّت زياد است كه ملاك يك حرام يا يك مستحب و با يك مكروه، زيان رساندن يا مفيد بودن يا مفيد نبودن است. فلان چيز براى معده خوب است، مستحب است.
در خواست سلامت و قوّه بدن از خداوند، جزو دعاى مسلمانان است، چنان چه در دعاى ابوحمزه ثمالى مى خوانيم:
اللّهم اعطنى السّعة فب الرّزق ... و الصّحّة فى الجسم و القوّة فى البدن؛
خداوندا! وسعت در روزى... و سلامتى در جسم و قوّت و توانايى در بدن را به من ارزانى فرما!
و به طور خلاصه، ارزش بدن و سلامت آن در اسلام به حدى است كه بعضى از دانشمندان اسلامى گفته اند: پيامبران الهى در آغاز نبوّت و رسالت خود بايد سالم و از نقص بدنى، دور و بر كنار باشند.
آقاى دكتر سيد محمد باقر حجّتى، در اين خصوص چنين مى نگارد:
سلامتى تن و بدن، يكى از شرايط قابليت شخص براى تصدّى مقام نبوت و امامت و جانشينى پيامبر اكرم صلى الله عليه واله به شمار مى آيد كه بايد پيامبر يا امامى كه داراى منصب الهى هستند، از نظر جسم و بدن كامل تر و معتدل ترين مردم عصر خود باشند، چنان چه بايد با هوش ترين و زيباترين آن ها باشند.
با توجه به مطالب فوق، روشن مى شود كه هيچ مكتب و آيينى در جهان وجود ندارد، كه به اندازه اسلام، به صحت، سلامتى و شادابى انسان ها اهميت داده باشد. در اين جا به منظور روشن تر شدن مطلب و آشنايى با سيره علماى اسلام و حسن ختام مبحث، به فرمايش و سيره امام خمينى (ره)، بنيان گذار نظام جمهورى اسلامى، اشاره مى نمايم.
آن حضرت در ديدار با گروهى از ورزش كاران فرمودند: من ورزشكار نيستم، ولى ورزش كاران را دوست دارم. اين دوست داشتن از ناحيه يك رهبر بزرگ و كم نظير دينى، مربوط به ميل شخصى نبوده، بلكه حاكى از نظر اسلام در مورد ورزش و ورزشكار بوده و تأييدى است بر پسنديده بودن ورزش از نظر اسلام؛ ولى اين كه فرمودند: من ورزشكار نيستم، بدين معناست كه ورزشكار حرفه اى و رسمى نيستم، زيرا همه مى دانند كه ايشان تا سن ۸۸ سالگى، همه روزه مقادير زيادى پياده روى مى كرده و اين سيره را تا روز قبل از انتقال به بيمارستان و واقع شدن تحت عمل جراحى «كه به رحلت ايشان منجر شد» ادامه دادند.

مريم مراديان نيرى
( كارشناس تغذيه)
شما سال جديد را با افزايش فعاليت بدنى روزمره آغاز كرده ايد. به شما تبريك مى گويم!
اما آيا واقعاً آن مقدار وزنى را كه انتظار داشتيد كم مى كنيد اگر مقدار وزن مورد نظرتان را كم نكرده ايد ممكن است به دليل كم كارى شما در انجام فعاليت بدنى نباشد، بلكه به اين دليل باشد كه فعاليت بدنى شديد، شما را وادار به مصرف غذاى بيشترى كرده است.
تحقيقات نشان مى دهد هنگام فعاليت خارج از منزل، زنان بيشتر از مردان، تمايل به خوردن غذاى بيشتر دارند.
چرا
شايد اين امر فقط با خصوصيات روان شناختى مرتبط باشد:
به اين ترتيب كه فكر مى كنيم پس از انجام تمام و كمال فعاليت بدنى روزمره مان مى توانيم به اصطلاح يك مقدارى ريخت و پاش كنيم. يا شايد به اين دليل باشد كه فعاليت و ورزش بيشتر، موجب افزايش دردهاى ناشى از گرسنگى در ما مى شود.
دليل اين موضوع واقعاً اهميتى ندارد، به شرط اين كه شما قانون كاهش وزن را به خاطر داشته باشيد(كالرى سوخته شده بايد بيشتر از كالرى دريافتى باشد).
در نظر داشته باشيد: خوردن كالرى بيشتر، راحت تر از سوزاندن همان مقدار كالرى به وسيله ورزش و فعاليت بدنى مى باشد.
به عنوان مثال، انجام يك پياده روى ۳۰ دقيقه اى مى تواند حدود ۲۰۰ كالرى( بستگى به وزن شما و سطحى كه پياده روى مى كنيد دارد) را بسوزاند اما شما مى توانيد خيلى سريع اثر آن ۲۰۰ كالرى را با خوردن ۱۲ عدد بيسكوييت، در زمانى كمتر از آن چه صرف پوشيدن كفش مخصوص پياده روى تان كرده ايد، از بين ببريد.
ورزش و فعاليت بدنى چيزى است كه بايد در بيشتر روزهاى هفته آن را انجام دهيد اما اين مسأله به شما اختيار تام نمى دهد كه هر چيزى را كه خواستيد بخوريد.
اگر شما اخيرا فعاليت بدنى را شروع كرده ايد و فكر مى كنيد اين امر موجب افزايش وزن شما شده است، بهتر است يك بررسى مجدد روى عادات غذايى و مقدار غذايى كه مى خوريد، داشته باشيد.

متأسفانه بيشتر افرادى كه در باشگاه ها ثبت نام مى كنند؛ پس از گذشت مدتى، از آمدن به باشگاه ها دلسرد مى شوند.
اين به علت آن است كه اراده قوى آنها در اثر عوامل جانبى سست شده و مأيوس مى شوند.
بيشتر مردم، به علت عدم انجام صحيح ورزش ها يا به علت نداشتن پشتكار كافى، در كلاس هاى ورزشى؛ به نتيجه نمى رسند. 30 دقيقه ورزش فشرده در روز از قبيل پياده روى يا باغبانى، به شما كمك مى كند تا چاق نشده و خطر ابتلا به بيماريها را در خود كاهش دهيد اما اگر مى خواهيد كه بدنى خوش فرم و لاغر و متناسب داشته باشيد، بايد كارى كنيد تا در حين ورزش، كمى هم عرق كنيد.
تمرينات ايروبيك (بدنسازى) از قبيل: پاروزدن، در جا حركت كردن يا شنا كردن، باعث افزايش ضربان قلب مى شوند و بهترين راه براى سوزاندن كالرى هاى اضافى است.
يكى از ماهيچه هاى اصلى كه در اين تمرينات تحت تأثير قرار مى گيرد؛ ماهيچه قلب است و ما در حين انجام اين ورزش ها، ضربان قلبمان بالا مى رود كه اين با ميزان كالرى سوخته شده در بدن؛ نسبت مستقيم دارد.
در بررسى هاى دقيق ديده شده كه عضلات شكمى و سينه اى، ارزش عملكردى چندانى در افزايش ضربان قلب ندارند؛ اگر قلب ما از نظر ساختارى توانا نباشد.
دانشگاه ورزشى- پزشكى امريكا توصيه مى كند كه؛ ماكزيمم ظرفيت پذيرش ورزش بدن (۶۰ تا ۹۰ درصد) يا به عبارتى توانايى ورزشى بدن، به ميزان ۳ تا ۵ دفعه در هفته و هر بار به مدت ۲۰ تا ۶۰ دقيقه است.
به عبارتى با ورزش كردن به ميزان ۳ تا ۵ بار در هفته و هر بار به مدت ۶۰ دقيقه ۲۰ درصد ظرفيت بدن ما براى ورزش پر مى شود و حداكثر توانايى ورزشى بدن همين ميزان است.تمرينات ايروبيك، باعث بهبود توانايى عملكرد سيستم قلبى- عروقى و جذب اكسيژن بدن مى شود.
پس از گذشت مدتى، ميزان متابوليك بدن افزايش يافته و ما شاهد تغيير در وضعيت و فرم بدن و تناسب اندام خود خواهيم شد.
يك بررسى در امريكا ثابت كرد كه ورزش كردن به تنهايى باعث كاهش وزن در مردان ميانسال مى شود. تحقيق نشان داد كه ميزان متابوليسم بدن در مردان ميانسال، كه تحت نظر مستقيم قرار گرفتند( 3 روز در هفته به مدت ۱۲ هفته)؛ ۱۵ درصد افزايش يافت و آنها بدون رژيم غذايى، به طور متوسط ۴ پوند از چربى هاى اضافى بدن خود را از بين بردند.
اولين قدم براى افراد مبتدى و تازه كار، به دست آوردن يك نمودار سلامتى است.
در حين انجام كار ورزش ها، حتماً بايد تحت نظر پزشك باشيم تا وضعيت ما كنترل شود.
نداشتن وقت، يك عامل براى شانه خالى كردن مردم از ورزش است اما براى انجام ورزش هاى منظم، راههاى مختلفى وجود دارد.
فراموش نكنيد كه انجام ۳۰ دقيقه ورزش در روز امكان پذير است.
بنابراين لزوم گنجاندن يك برنامه ورزشى در برنامه كارى روزانه شما، واضح و حتمى است.

دكتر سيد ضياء الدين مظهرى (متخصص تغذيه)

همانطور كه مى دانيد، مشكل تغذيه اى امروز مردم جامعه ما چاقى است كه در ميان قشر جوان و حتى كودكان ما نيز سير صعودى پيدا كرده است.
از اين رو، استفاده از رژيم هاى لاغرى گوناگون جان تازه اى يافته است. از سوى ديگر، بيشتر افرادى كه به مطب متخصصان تغذيه مراجعه مى كنند، بعد از امتحان كردن رژيم هاى لاغرى رنگارنگ و روش هاى عجيب و غريب به يك رژيم لاغرى اصولى روى مى آورند.
به اين دليل است كه ميزان نتيجه گيرى و سرعت لاغر شدن آنها با هم تفاوت پيدا مى كند. از اين رو توصيه مى شود، افراد كاهش وزن شان را به هيچ عنوان با يكديگر مقايسه نكنند، زيرا اين تفاوت داشتن ها، به طور كامل طبيعى است.
افراد قبل از شروع رژيم لاغرى شان بايد بدانند كه بدن آنها مانند يك قلك مى ماند.
همانطور كه همه ما مى دانيم اگر روزانه ۵ تومان وارد قلك كنيم بعد از مدتى مقدارى پول در آن جمع مى شود. بدن ما نيز به همين ترتيب است.
اگر حتى ۵۰ كالرى بيش از نياز روزانه دريافت شود، مى تواند به بافت چربى افزوده گردد و چاقى را به همراه داشته باشد. به طور كلى، چاقى يك مشكل خزنده بوده و با گذشت زمان طولانى ايجاد مى شود. به اين ترتيب كه اگر فرد فقط ۱۰۰ كالرى كه معادل ۱۰ تا ۱۱ بادام، يك و نيم كف دست نان يا يك ليوان شير است، بيشتر از نياز دريافت كند، در هر روز ۱۰ گرم به وزنش افزوده شده و در سال به سه كيلوگرم خواهد رسيد و بعد از ۵ سال با ۱۰ كيلوگرم وزن اضافى رو به رو خواهد شد. پس چاقى يك روزه ايجاد نشده كه يك روزه هم درمان شود.
مهم ترين نكته اى كه افراد بايد در حين پيروى از برنامه غذايى جديدشان به آن آگاه باشند، آن است كه در طول رژيم گرفتن، عادت هاى غذايى نادرست خود را اصلاح كنند، زيرا در صورت عدم تغيير به محض قطع رژيم كم كالرى، دوباره به همان وضعيت قبلى برخواهند گشت و چاقى دوباره آغاز خواهد شد كه اين بار مشكل تر از قبل برطرف مى شود.
نكته ديگر آن است كه عده اى تصور مى كنند كه ميوه چاق كننده نيست يا گوشت انرژى ندارد، در حالى كه حتى يك عدد سيب متوسط ۶۰ كالرى انرژى دارد و اگر همين ۶۰ كالرى مازاد بر انرژى مورد نياز دريافت شود، مى تواند چاقى را به همراه داشته باشد. از اين رو خوردن ميوه هم به طور آزاد مى تواند زمينه ساز بروز چاقى را فراهم آورد، پس بدانيد كه خوردن هر يك از موادغذايى اندازه اى دارد.

كتاب راهنماى بازاريابى در ورزش نوشته سيد اميرحسينى است.
اين راهنما به عنوان مجموعه اى از نكات مفيد و دستورالعمل هايى براى افزايش درآمد فدراسيون ها، هيات ها، زورخانه ها يا باشگاه هاى ورزشى تدوين شده است.
بسيارى از باشگاه ها بدون كمك مالى قادر به ادامه حيات نيستند. براى تضمين آينده اى روشن و موفق براى باشگاه خود بايد زبان درآمدزايى را بدانيد. هدف اين راهنما ارائه بسيارى از قواعد ضرورى و نكات مفيد براى تقويت توان درآمدزايى باشگاه شما است.بيشتر باشگاه ها نياز به يافتن منابع مالى اضافه دارند و با شرايط دشوارى روبه رو هستند. رقابت براى پول از هر زمان ديگرى فشرده تر شده است.
ديگر نمى توان به اميد سرازير شدن پول نشست. باشگاه ها بايد به تدوين سياست درآمدزايى خود بپردازند.
سياستى در جهت متقاعد كردن تامين كنندگان منابع مالى يعنى مردم، حمايت كنندگان مالى (اسپانسرها) و موسساتى كه پول هاى اهدايى را هدايت مى كنند.
آنها بايد بدانند كه سازمان شما سازمانى كارآمد و با ارزش است كه از منابع مالى خود عاقلانه بهره بردارى مى كند در اين راستا بايد باشگاه را همانند يك كالاى توليدى به علاقه مند عرضه كرد.
اين كتاب در سه هزار نسخه به چاپ رسيده است و قيمت آن ۰۰۵۱ تومان است.

اين درد مزمن كه درميان بازيكنان فوتبال شايع است، بيشتر در اثر شوت زدن هاى قوى و مكرر ايجاد مى گردد كه عضلات شكم و فلكسورها و ادوكتورهاى مفصل ران را تحت استرس مكرر قرار مى دهند، اين درد معمولا مربوط به نقص يا ضعف عضلات جدار شكم در نزديكى رباط مغبنى است .
ظهور علايم معمولا بى سرو صداست و به صورت درد پيشرونده در حال دويدن تظاهر مى يابد، ولى معمولا حتى بعد از دوره هاى طولانى مدت استراحت به سرعت با شروع فعاليت عود مى نمايد. درد معمولا محدود به ناحيه كشاله ران است، ولى اغلب به قسمت پايين شكم انتشار مى يابد و ممكن است تعيين دقيق محل درد براى بازيكن دشوار باشد، خم كردن و چرخاندن فعال تنه ( مثلا انجام حركت دراز و نشست ) معمولا درد تيزى به وجود مى آورد . بررسى هاى تشخيصى نظير راديوگرافى، اسكن استخوانى، CT اسكن و MRI اغلب منفى هستند.
براساس مطالعات انعطاف پذيرى ضعيف كمر، ران و زانو و ضعف عضلات شكم يا نزديك كننده ران ( ادوكتورها ) به آسيب هاى كشاله ران منتهى مى شوند.
براى پيشگيرى از اين عارضه بر گرم كردن مطلوب و حركت كششى مناسب عضلات ران و نيز بازى در زمين استاندارد و با كفش مناسب تأكيد مى گردد. براى درمان درد مزمن كشاله ران بازيكن بايد مدتى را بنا به صلاحديد پزشك از رقابت دور باشد و از داروهاى ضدالتهابى استفاده نمايد . با اين وجود در پاره اى موارد نياز به جراحى وجود نخواهد داشت .
مرده درد يا درد مبهم
Shin Splint يك آسيب ناشى از استعمال مفرط است و اغلب در بازيكنانى ديده مى شود كه روى زمين هاى سخت يا با كفش هاى نامناسب تمرين مى كنند. هر چند اين واژه به صورت عمومى براى توصيف درد در قسمت قدامى ساق پا به كار مى رود، ولى اساسا مترادف قدامى استخوان درشت نى مى باشد.

در موارد معمول،آزمايش دوپينگ بر روى نمونه ادرارى انجام مى شود. درصورت مثبت شدن نمونه ادرار،براى تأييد نتيجه از تجزيه نمونه خون استفاده مى شود.در صورت شك به دوپينگ خونى يا مصرف موادى كه با آزمايش خون بهتر قابل شناسايى هستند نمونه خونى از فرد گرفته خواهد شد.

دوپينگ با چاى وقهوه
كافئين يك ماده دارويى فعال است كه در نوشيدنى هاى مرسوم نظير چاى،قهوه و كوكاكولا وجود دارد.
ميان آن بسته به نوع نوشيدنى و نحوه تهييه آن متغير است.بر اساس يك پژوهش مصرف حدود ۱۰۰۰ ميلى گرم كافئين مى تواند سطح آن را در ادرار به حد غير مجاز برساند.
غلظت متوسط كافئين در چاى و قهوه به ترتيب ۸۰-50 و ۱۵۰-80 ميلى گرم مى باشد.
بنابراين مى توان دريافت كه با مصرف مفرط و بيش از اندازه اين نوشيدنى ها ممكن است تست دوپينگ مثبت شود هر چند كه در حالت طبيعى اين ميزان مصرف نمى گردد.
علاوه براى كافئين يكى از محتويات برخى از داروها نظير داروهاى سرماخوردگى و ميگرن است كه البته ميزان آن در هر دور كمتر از ۱۰۰ ميلى گرم مى باشد. كافئين داراى يك اثر تحريك مركزى مشابه با آمفتأمين است كه خستگى را تقليل داده و تمركز و هوشيارى را افزايش مى دهد ولى دورهاى بالاى آن مى تواند باعث لرزش اندام ها، اضطراب، بى خوابى و حالت عصبانيت شود.