فوتبال ایران / شناسه خبر: 72349 / تاریخ انتشار : 1395/10/5 17:30
|

سپیدرود باز می‌گردد

رادنی دیدار / سپیدرود برای رشت نه فقط یک تیم، که سندی از اصالت و هویت گذشته‌شان شده. سپیدرود باز می‌گردد تا شاید از این پس رشتی‌ها دیگر در رشت غریبه نباشند.

ایران ورزشی آنلاین / رادنی دیدار / صدای ما را از مرکز شمال ایران می شنوید، از شهری به قدمت تاریخ و دروازه‌ی اروپا و ورودی تمدن نو. از شهر موسیقی و تئاتر و شعر و ادب، از شهر شب‌های عاشقانه و روزهای روشنفکری، از تابو‌شکنان شجاعانه و قهرمانان آزاد اندیشه مشروطه.
رشت را اگر پایتخت همزیستی‌های مسالمت آمیز و مهربانانه بنامیم، سخنی به گزاف نگفته‌ایم. از یهودی‌های نجات یافته از دست نازیسم هیتلری تا ارامنه صلح طلب و شیعه و سنی در پایتخت شمال ایران سالیان سال است که در مهربانی و صفا زندگی می کنند. اما چند صباحی است که این توازن جمعیتی با مهاجرت بی‌حساب و کتاب همسایگان جنوبی و شمالی و غربی و شرقی بر علیه صاحبان اصلی این دیار مغلوبه شده است. مدتی است که رشتی‌ها در شهرشان به اغلیت رو به کاهش تبدیل شده اند و با مهاجرتی که روز به روز فزونی می‌گیرد، از یک سو صاحبان دیار باران ترک میهن می‌کنند و از سوی دیگر میهمانان بی‌دعوت جایگزین می‌شوند. امروزه در ادارات و مراکز خرید و اماکن عمومی شنیدن آوای دلنشین گویش رشتی کیمیا شده است و دیدن چهره‌های آشنا رویا. این روزها رشتی‌ها غریبه‌ترین قومیت در رشت هستند و مظلوم‌ترین هم. هر روز که می‌گذرد یکی از نشانه‌ها و یادگارهای رشت کهن آب می‌شود و از دیده می‌رود. روزی یک «نشان شهری» قدیمی را بر می‌دارند و روزی دیگر خبر از تغییرات گسترده بافت شهری به گوش می‌رسد و فردا روز، خبری دیگر.
اما دست نگه دارید! هنوز یک سمبل دوست‌داشتنی و خاطره‌ساز از گذشته‌ی رشت عزیز باقی مانده است. نامی بزرگ با قدمتی نیم قرنی. نامی که بی‌گمان جزیی انکار‌ناپذیر از هویت و اصالت و گستردگی کلانشهرمان دارد. نام بزرگ سپیدرود. رود بزرگی که شریان حیاتی شهرمان است و تیم دوست داشتنی و نوستالژی دیارمان. تیمی که در روزگاری نه چندان دور ورزشگاه خاطره‌ها را مالامال از جمعیت مشتاق و عاشق می کرد و با هلهله هایش یک شهر به اوج می‌رفت. همان روز ها که رقص با توپ عمو ایرج خوالی در میانه‌های میدان و خونسردی سیدعلی محمدی در مرکز دفاعی و تور پاره کردن‌های سیاوش ناصح به فرماندهی احمد صومی قند در دل‌مان آب می‌کرد و لبریز غرور می‌شدیم و بی‌وزنی. همان روزها که ورزشگاه پیرشهرباران جای سوزن انداختن نبود و مهندس شعار دوست‌داشتنی سیگار بر لب از ذره ذره‌ی وجودی‌اش برای عشق مشترک‌مان هزینه می‌کرد.
سالهاست از همه‌ی آن روزهای بزرگ و پر شور تنها خاطره‌ای برجای مانده و آهی و افسوسی. افسوس خاموشی دو دهه‌ی ارتش سرخ گیلان و تبعید خود خواسته‌اش به دیار غریبگی. افسوس غیبتش در سطح نخست فوتبال ایران و عقب ماندنش از رقبای تازه نفس. افسوس اقامت اجباری در فراموش‌خانه‌ای که هرگز هم شان بزرگی‌اش نیست.
حالا اما کورسویی از روشنایی در دل عاشقانش جرقه زده و امید بازگشت دوباره بزرگی را نوید داده است. چند صباحی است که بازهم خبرهای سپیدرود بزرگ نقل محافل شده و تعداد سکوهای خالی روز به روز کمتر شده و رشتی‌ها برای بازگشت دردانه‌شان به جایگاه واقعی لحظه‌شماری می‌کنند. سپیدرود باید از این ناکجا آباد رهایی یابد تا دل‌های بی‌قراری که سال هاست چشم انتظار روزهای خوب هستند کمی آرام گیرد. حالا سپیدرود برای رشت نه فقط یک تیم، که سندی از اصالت و هویت گذشته‌شان شده و آخرین برگ از داشته‌های نداشته‌شان. سپیدرود باز می‌گردد تا شاید از این پس رشتی‌ها دیگر در رشت غریبه نباشند.

---

 

کلیدواژه

سپيدرود رشت

ليگ يك فوتبال ايران

رشت

captcha
نظرات شما | 3 نظر
یاحقی
1395/10/5 - 22:33
به صعود این تیم امید دارم.
rateup 2
 ratedown 0
سعید
1395/10/5 - 22:31
عشق یعنی سپیدرود ، تیم ریشه دار و مردمی.
rateup 2
 ratedown 0
نامور-رشت
1395/10/5 - 22:31
آفرین به شما. عالی نوشتی.
rateup 2
 ratedown 0