یادداشت / شناسه خبر: 74260 / تاریخ انتشار : 1395/12/25 20:23
|
تغییرات تاکتیکی که تیم منصوریان را متحول کرد

حالا قلب استقلال منظم می‌زند

منصوریان با این خط میانی پنج نفره نه تنها دفاعش را بیمه کرده، در خط حمله هم موثرتر و زهردارتر است. متوسط بیش از دو گل زده در یازده بازی اخیر ثابت می‌کند که این بهترین ترکیب برای استقلال است.

ایران ورزشی آنلاین / آرمن ساروخانیان / استقلال این روزها با تیم شروع فصل قابل مقایسه نیست. تیمی که در یازده بازی اخیرش 8 بار برنده شده و فقط یک بازی را باخته، در شش هفته اول لیگ شانزدهم راهی برای بردن پیدا نمی‌کرد. در این شش بازی که منصوریان را تا آستانه برکناری پیش برد، استقلال دو بار بازی برده (نفت و ماشین‌سازی) را مساوی کرد، یک بار بازی مساوی (استقلال خوزستان) را از دست داد و یک بار هم از برد به باخت (صنعت نفت آبادان) رسید!

مشکل بزرگ استقلال در آن روزها حفظ نتیجه بود و مشکلات ساختار دفاعی‌اش اجازه نمی‌داد از گل‌های زده محافظت کند. منصوریان برای حل این مشکل ترکیب‌های دفاعی مختلفی را آزمود، ولی هیچکدام نتوانست گره‌گشا باشد. گذشت زمان نشان داد که مشکل استقلال بیش از آنکه در خط دفاعی باشد در ساختار دفاعی تیم و مهم‌تر از همه خط میانی است.

استقلال سرانجام در هفته هفتم مقابل ذوب‌آهن به برد رسید، ولی نتایج این تیم همچنان پرنوسان بود تا اینکه منصوریان به فکر ترمیم خط میانی افتاد. او از سیستم 2-4-4 مورد علاقه‌اش دست کشید و به 1-3-2-4 روی آورد. همین تغییر ظاهرا کوچک به مربی استقلال کمک کرد که از مهره‌هایش بهترین کارآیی را بگیرد و هرچند نتوانست تیموریان و جباروف را جذب کند، باز هم آنقدر بازیکن جوان و مستعد داشت که بتواند تیمی مدعی در ایران و آسیا بسازد.

کلید این تغییرات اضافه شدن نورافکن به خط میانی بود. مدتی طول کشید تا این هافبک 19 ساله به بازی در لیگ برتر عادت کند، ولی او در این هفته‌ها آنقدر خوب بوده که دعوتش به تیم ملی هم عجیب نخواهد بود. اوج بازی‌های نورافکن مقابل پرسپولیس در شهرآورد، مقابل السد در پلی‌آف لیگ قهرمانان و همین هفته مقابل لکوموتیو در ورزشگاه آزادی بود.

منصوریان در شروع فصل فرشید باقری را به عنوان هافبک دفاعی جذب کرد، ولی نمایش هافبک سابق صبا او را راضی نکرد تا امید ابراهیمی را به این منطقه ببرد. ابراهیمی پیش از این هم نشان داده بود گزینه مناسبی برای پوشش فضای مقابل دفاع نیست، چرا که تمایل به شرکت در حملات دارد. استقلال شروع فصل با زوج ابراهیمی و بختیار در هافبک، تیم نامتعادلی در حمله و دفاع بود و به همین خاطر امتیازات زیادی از دست داد. در هفته سوم این تیم با همین ترکیب مقابل صنعت نفت قرار گرفت و گل اول را هم زد، ولی در پنج دقیقه پایانی با دو حمله خفیف میهمان دروازه‌اش باز شد.

نورافکن که در نیم‌فصل اول جایی در برنامه‌های منصوریان نداشت، آخرین گزینه این مربی برای پر کردن این حفره حیاتی بود و جواب این اعتماد را به بهترین شکل داد. او همان نقشی را دارد که فصل قبل روزبه چشمی بر عهده داشت و یکی از مردان کلیدی مظلومی در صدرنشینی استقلال بود، ولی از روزی که رباطش پاره شد، نتایج تیم هم افت کرد تا در نهایت به رتبه سوم برسد.

پوشش‌های خوب نورافکن به ابراهیمی هم فرصت داد آزادانه به حملات اضافه شود. هافبک ملی‌پوش استقلال بیشتر خصوصیات یک هافبک باکس تو باکس را دارد و بهترین عملکردش زمانی است که تیم با دو هافبک دفاعی بازی کند.

زمانی که استقلال با 4 هافبک بازی می‌کرد، فرشید اسماعیلی مجبور بود در سمت چپ بازی کند، ولی در آرایش جدید به هافبک هجومی منتقل شد. او در این پست محوری بهترین کارآیی را دارد و توانسته گل‌های حساسی هم بزند، از جمله دو بازی حساس مقابل پرسپولیس و لکوموتیو که بهترین بازیکن زمین هم شد. قلب استقلال با مثلث نورافکن، ابراهیمی و اسماعیلی منظم می‌تپد، آنقدر خوب که منتقدان منصوریان در شروع فصل اعتراف می‌کنند که او در مسیر درستی قرار دارد و باید به کارش در این تیم ادامه بدهد.

در ترکیب جدید برزای هم به عنوان گوش راست مهره مناسبی بوده و منصوریان قربانی را که یک مهاجم مرکزی است به گوش چپ منتقل کرده. قربانی با دوندگی بالا حضور موثری در کارهای دفاعی دارد و هنگام حملات با قدرت سرزنی‌اش در کنار کاوه رضایی قرار می‌گیرد. این مشابه پستی است که مانژوکیچ در یوونتوس دارد و آلگری با حضور ایگواین در نوک حمله از این مهاجم گلزن در گوش چپ استفاده می‌کند.

منصوریان با این خط میانی پنج نفره نه تنها دفاعش را بیمه کرده، در خط حمله هم موثرتر و زهردارتر است. متوسط بیش از دو گل زده در یازده بازی اخیر ثابت می‌کند که این بهترین ترکیب برای استقلال است. منصوریان هرچند کمی دیر، بالاخره فرمول موفقیت را پیدا کرده است.

کلیدواژه

استقلال

captcha