یادداشت / شناسه خبر: 74261 / تاریخ انتشار : 1395/12/25 20:30
|

سال پایه‌گذاری ملزومات کارهای مهم بعدی / سلام بر 96

در سالی که نه المپیک برگزار می‌شود و نه جام جهانی فوتبال و نه بازی‌های آسیایی بدیهی است که کارها قدری سبک‌تر از معمول باشد اما 1396 سال پایه‌گذاری کارهای مهم بعدی ما است.

ایران ورزشی آنلاین / وصال روحانی / ورزش از آن پدیده‌هایی است که فصل و روز و ماه و سال نمی‌شناسد و روز خوبش می‌تواند هر روزی باشد که ورزش در آن خوب کار کرده باشد و آن روز می‌تواند اوج گرمای محنت‌بار ماه‌های تیر و مرداد باشد یا چله‌های کوچک و بزرگ سرد و قندیل بسته زمستان.

با این وجود ورزش در شروع هر سال تازه مشخصه‌هایی دارد که با تدارک و نوع حرکت‌ها در همان ایام همخوانی دارد و از چیزهایی تأسی می‌پذیرد که به همان مناسبت‌های زمانی تعلق دارند. 1396 که فقط چهار روز تا شروع آن فاصله داریم، سالی است که اگر همه چیزها به درستی به کار گرفته شود سالی پربارتر از 1395 برای ورزش ما خواهد بود.

یک المپیک بالنسبه خوب (و شاید هم متوسط!) و نوار بردهای حرفه‌ای تیم ملی فوتبال با رهبری کارلوس کی‌روش آرمانگرا سبب شد 1395 با آمیزه‌ای از خوبی‌ها و درخشش‌ها و لغزش‌ها و افسوس‌ها در ذهن‌مان حک شود. کسب 8 مدال شامل 3 طلا در المپیک برزیل که «دوستان» کوشیدند برابر با دستاوردهای لندن 2012 جلوه بدهند (و آشکارا پایین‌تر از آن بود) و ناکامی‌های برخی رشته‌ها مثل تکواندو و هندبال و دوومیدانی و دوچرخه‌سواری و بردهای ناکافی در رشته‌هایی مثل بسکتبال و پینگ‌پنگ و درخشش‌های فاقد مدالی والیبال در جهان سبب شد یک بار دیگر کشتی و وزنه‌برداری بار اصلی کسب مدال در المپیک را بر دوش خود حمل کنند. بیش از 60 سال بعد از نخستین مرتبه شرکت‌مان در المپیک‌ها (1948 لندن) حفظ همان تعرفه‌ها و شاخصه‌ها خبر از عوض نشدن ریتم کار و منحنی ورزش‌ها به رغم کوشش‌های طولانی در سایر ورزش‌ها می‌دهد و سال 1396 در حالی در آستانه آغاز قرار دارد و به آن سلام می‌دهیم که نشانه و عزم و توانی برای تغییر این منحنی‌ها حس نمی‌شود و آنهایی که باید این منحنی‌ها را عوض کنند توان انجام این کار را ندارند.

در سالی که نه المپیک برگزار می‌شود و نه جام جهانی فوتبال و نه بازی‌های آسیایی بدیهی است که کارها قدری سبک‌تر از معمول باشد اما 1396 سال پایه‌گذاری کارهای مهم بعدی ما است. از یک سو تمام ورزش‌های ما باید در این سال طوری خود را تقویت کنند و تدارک ببینند که قادر به ابراز وجود وسیع و کسب مدال‌های متعدد در بازی‌های آسیایی 2018 جاکارتا باشند و از جانب دیگر تیم ملی فوتبال ایران در پنج بازی باقیمانده‌اش در مرحله نهایی انتخابی جام جهانی 2018 در قاره آسیا به نتایجی برسد که صعودش را به مرحله نهایی قطعی کند. اینها میدان‌هایی هستند که می‌توانند سال 1397 را برای ورزش ایران نورباران کنند.

ساز و کارهای ورزش ایران در 6 ماهه دوم سال 1395 که مسعود سلطانی‌فر جای محمود گودرزی را گرفت، آنچنان که باید صیقل و جلای مجدد داده نشد و تا بهمن‌ماه طول کشید تا اولین تغییر عمده از سوی وزیر جدید در بالاترین سطح وزارتخانه اعمال و محمدرضا داورزنی جانشین نصرا... سجادی در پست معاون ورزش قهرمانی شود. با این حساب 96 سال مناسب و زمان مفیدی برای وزیر ورزش هم هست تا سایر چرخه‌های اجرایی کارش را رنگ و روغن بزند. بی‌گمان وزارت ورزش به عنوان متولی بیش از 40 فدراسیون به اندیشه‌هایی بسیط‌تر از نیروهای موجود به قصد رساندن آنها به سطوحی بالاتر نیازمند است و اگر قرار بود روال‌های فعلی کارساز باشد، در نقطه فعلی نایستاده بودیم. 1396 صرفنظر از اینکه سال مشخص کردن روزهای ثابت و قطعی فدراسیون‌های دارای «سرپرست» و مدون و همسو کردن آیین‌نامه‌های آنان با منشورهای «کمیته بین‌المللی المپیک» است زمانی است که سران ورزش باید طرح‌های درازمدتی را هم برای المپیک‌های 2020 و 2024 بریزند و مجالی به تن‌آسایی و آسان‌نگری و دیرکردهای همیشگی در شروع کارها ندهند. سال 1395 را با این سوال به پایان می‌رسانیم که به رغم اعلام شروع کار ستاد اجرایی بازی‌های آسیایی جاکارتا از دو سال و نیم پیش تا به حال چه میزان درصدی از کارهای این مسابقات رتق و فتق واقعی شده است و با این نوید و آرزو همراه می‌کنیم که کاش 12 ماه بعد ضمن وداع گفتن با 1396 همین افسوس‌های موقع خداحافظی با 95 را نداشته باشیم!

کلیدواژه

سال 96

ورزش ايران

کانال تلگرام ایران ورزشی
captcha