ورزش ایران / شناسه خبر: 74817 / تاریخ انتشار : 1396/2/12 15:36
|
فدراسیون جز مهندس و دکتر، کارگر و کارمند هم می‌خواهد

احسان حدادی: با ترس و لرز پرتاب کردم

همین که پرتاب کردم، اتفاق خوبی است اما از رکوردم زیاد راضی نیستم. می‌دانید که یک ورزشکار بعد از مصدومیت برای مسابقه دادن، ترس زیادی دارد و این کاملا طبیعی است. من هم با ترس و لرز پرتاب کردم.

ایران ورزشی آنلاین / آزاده پیراکوه /  لیگ طلایی دوومیدانی فرصتی بود برای شروع برخی دوومیدانی کاران مثل احسان حدادی و حسن تفتیان که در برنامه‌شان حضور در رقابت‌های آغاز فصل که چند روز قبل برگزار شد یا جایزه بزرگ آسیا؛ نبود. البته شروعی متفاوت با هم.

تفتیان بعد از یک برنامه منظم‌تر پا به لیگ طلایی گذاشت و در ماده‌ای دیگر، احسان حدادی برای نخستین بار بعد از مصدومیت و چند عمل جراحی و طی دوران نقاهت، لیگ طلایی را تجربه کرد؛ به بهانه برگزاری این مسابقه که برای نخستین بار در ایران انجام می‌شود و همچنین شروع مسابقه‌های نایب قهرمان پرتاب دیسک المپیک لندن، در فصل جدید با احسان حدادی همکلام می‌شویم تا حرف‌هایش را بشنویم؛ آن هم در آستانه اعزام به بازی‌های کشورهای اسلامی.


بالاخره بعد از المپیک، درمان و شروع تمرین‌ها، در لیگ طلایی پرتاب کردی. از عملکردت و ثبت رکورد 62 متر و 64 سانتیمتر راضی هستی؟
 باید از دو زاویه به این موضوع نگاه کنم. همین که پرتاب کردم، اتفاق خوبی است اما از رکوردم زیاد راضی نیستم. می‌دانید که یک ورزشکار بعد از مصدومیت برای مسابقه دادن، ترس زیادی دارد و این کاملا طبیعی است. من هم با ترس و لرز پرتاب کردم. ترس نخستین مسابقه معمولا اجازه نمی‌دهد که ورزشکار همه توانش را بگذارد. بدنم آماده بود و اگر این ترس و نگرانی را حذف کنم، شرایط پرتاب 65 متری را در شروع فصل داشتم اما به خاطر همین نگرانی، خیلی فشار نیاوردم.
نگران بودی که باز هم مصدوم شوی؟
 نه. خدا را شکر، هیچ دردی نداشتم که نگران این موضوع باشم اما یکی، دو مسابقه دیگر طول می‌کشد تا به طور کامل این حس از من دور شود.
با این حساب در بازی‌های کشورهای اسلامی هم به خودت فشار نمی‌آوری؟
 اتفاقا برعکس. باید خیلی به خودم فشار بیاورم. من همیشه در طول تمرین‌هایم، 7، 8 هزار پرتاب می‌کردم اما به خاطر مصدومیت و جراحی‌ام، تمرین‌هایم را از آذرماه آغاز کردم و فقط در قطر و کیش فرصت پرتاب داشتم که با این شرایط در هر اردو حدود 500 پرتاب داشتم. پس تعداد پرتاب‌هایم برای سالی که می‌خواهم رکوردم را به سطح خوبی برسانم، بسیار کم است و باید به خودم فشار بیاورم. تنها فرصتم پیش از قهرمانی آسیا هم بازی‌های کشورهای اسلامی است؛ بنابراین باید همه توانم را بگذارم. ضمن اینکه امسال رقابت‌های جهانی را هم در پیش داریم.
لیگ طلایی را چطور دیدی؟
 برگزاری مسابقه‌هایی با این عنوان بسیار خوب است اما سوال اساسی این است که آیا با این نحوه برگزاری که نخستین مرحله‌اش برگزار شد، آیا این مسابقه به هدف‌هایی که برایش در نظر گرفته شده، می‌رسد. وقتی یک ساعت برق قطع می‌شود و پخش مستقیم با اختلال مواجه می‌شود، دیگر چه انتظاری می‌توان داشت. البته مسابقه ما در نور بود اما دوها با مشکل مواجه شدند؛ ضمن اینکه موقع اهدای جوایز از نور موبایل استفاده شد که البته در نوع خودش بی نظیر است و جذابیت‌های خاص خودش را دارد(با خنده)
البته نمی‌توان نفس برگزاری این مسابقه را زیر سوال برد چرا که با این روش فرصتی فراهم می‌شود تا دوومیدانی کاران حمایت شوند.
 قطعا همینطور است. اگر 5 مرحله لیگ طلایی، دو لیگ الماس و سه جایزه بزرگ داشته باشیم و جوایز خوبی اهدا شود، دیگر نیازی به برگزاری لیگ باشگاهی نیست چون همان پولی که در باشگاه‌ها داده می‌شود، به ورزشکاران پرداخت می‌شود اما نوع برگزاری هم خیلی مهم است. مسابقه دوومیدانی شرایط خاص خودش را دارد و برای مثال نباید وسایل این مسابقه روز قبل نصب شود. برنامه آقای کیهانی برنامه خوبی است اما رییس فدراسیون افرادی را در کنارش ندارد که این برنامه‌ها را به خوبی اجرا کنند. متاسفانه در دوومیدانی نیروهایمان کم است و منتقد زیاد داریم. همه دکتر و مهندس هستند و فقط ایده می‌دهند.
در حالی‌که همیشه دکتر و مهندس‌ها کار راه نمی‌اندازند و گاهی کارمند و کارگری که کار را انجام می‌دهند، بیشتر مفید واقع می‌شوند. اینجا افغانستان یا عراق نیست که به این نوع برگزاری مسابقه قانع باشیم. اینجا ایران است. چطور در کشتی، 15 تشک پهن می‌شود و مسابقه بین‌المللی برگزار می‌شود؛ یا در فوتبال مسابقه‌ها با نظم برگزار می‌شود اما نمی‌توان در این رشته یک مسابقه منظم برگزار کرد؟ من مسابقه زیاد دیده ام. واقعا برگزاری یک مسابقه منظم آنقدر کار پیچیده‌ای نیست؛ فقط لازم است چند نفر پای کار باشند و زود کارشان را شروع کنند. مثلا برای لیگ طلایی بعد، باید از همین حالا کار را شروع کرد. اگر چند مسابقه خوب برگزار شود و پخش زنده هم داشته باشیم، در این صورت مطمئن باشید، مردم علاقه‌مند می‌شوند. دوومیدانی 24 ماده دارد. یکی اگر از پرش ارتفاع خوشش نیاید، 1500 متر می‌بیند؛ یا ماده‌ای دیگر را می‌بیند. این رشته آنقدر آپشن دارد که کسی از دیدنش پشیمان نمی‌شود؛ به شرط اینکه مسابقه خوب برگزار شود.
زمانی که در کیش بودید، مقدمات راه اندازی اردوگاه پرتاب‌ها فراهم شد. اجرای این کار به کجا کشید؟
 بعد از مشکلاتی که در کیش داشتم، با همکاری منطقه آزاد کیش قرار شد محوطه‌ای به‌عنوان کمپ تمرینی آماده شود. همان موقع که تمرین می‌کردم، کارهایی انجام شد و مسوولان کیش قول دادند که کمپی برای پرتاب‌ها آماده شود و تا جایی که اطلاع دارم به مرحله چمن کردن زمین رسیده‌اند.
اگر همه کارها خوب پیش برود، می‌‌توانیم از این اردوگاه درآمدزایی داشته باشیم و پرتابگران خیلی از کشورها به جای اینکه به آفریقای جنوبی بروند، در ایران اردو بزنند. ما هم مجبور نیستیم ارز کشور را در جاهای دیگر خرج کنیم. من بعد از برگشتنم از باکو، به کیش می‌روم و تا قهرمانی آسیا آنجا تمرین می‌کنم که امیدوارم تا زمان برگشت ما، این اردوگاه آماده شده باشد.

 

کلیدواژه

احسان حدادي

captcha