ورزش بین الملل / شناسه خبر: 74973 / تاریخ انتشار : 1396/2/23 17:08
|

امتیاز بزرگ چلسی برای قهرمانی/ این تازه اول راه است

این به یک روند در لیگ برتر تبدیل شده. تیم‌های بیرون از لیگ قهرمانان در کورس قهرمانی کار آسانتری دارند. لستر از ناکجا قهرمان شد و تیمی که فصل قبل دهم شده بود، امسال جام را بالای سر می‌برد.

ایران ورزشی آنلاین / پیتر استانتون/ آفرین به چلسی به خاطر قهرمانی لیگ برتر. آفرین به آنتونیو کونته که در اولین فصل مربیگری قهرمان شد. افتخار منحصر به فردی نیست اما بیشتر از چیزی است که خیلی‌ها موفق به آن شده اند؛ اینکه به یک لیگ جدید بیایی و صدر جدول را از هفته 12 تا 38 در دست بگیری.

کارلو آنچلوتی هم سال اول چلسی را قهرمان کرد اما یک سال بعد که نتوانست آرزوهای رومن آبراموویچ در لیگ قهرمانان را برآورده کند، اخراج شد. نیازی نیست کونته از این بابت نگران باشد با توجه به افتضاحی که ژوزه مورینیو یک فصل قبل به بار آورد اما این مربی ایتالیایی باید مراقب باشد سرنوشتی که برای هموطنش، کلودیو رانیری پیش آمد، برای او به وجود نیاید؛ مبارزه در چند جبهه برای او و بازیکنانش گران تمام شد و اخراج او به تنهایی بزرگترین عامل فرار لسترسیتی از سقوط بود.

کسی نمی‌گوید چلسی فصل بعد با جدال بقا روبه‌رو می‌شود اما کونته باید درک کند که این جام در شرایطی غیرمعمول به دست آمد با توجه به اینکه تمام رقبا بازی‌های خیلی بیشتری داشتند. کار او نباید با یک فصل قضاوت شود، شرایط سخت تری در راه است.

این فصل کونته و تیمش استانداردی را برای مبارزه گذاشتند که رقبا از عهده‌اش بر نیامدند. 39 امتیاز از 13 بازی حاشیه امنی را برای باشگاه لندنی ایجاد کرد. چلسی شاید از 39 امتیاز بعدی 10 تا را از دست داد اما به جز تاتنهام هیچ تیمی نتوانست به آبی‌ها نزدیک شود.

بعد از 38 بازی، بهترین تیم قهرمان لیگ می‌شود. چلسی شایسته این جایگاه است که توانست فاجعه سال دوم مورینیو را پشت سر بگذارد. ادن آزار، پدرو و دیه‌گو کاستا زیر نظر کونته همان بازیکنان سابق و تاثیرگذار شدند و انتظارات را برآورده کردند.

کونته سیستمی پیدا کرد که همه بازیکنان کلیدی‌اش دوست داشتند و در آن جا افتادند. دفاع سه نفره به چلسی تعادل داد و داوید لوییز اجازه یافت در زمان مالکیت توپ خود را به خط حمله اضافه کند و تیم در ضدحملات واقعا خطرناک شود. بعد از باخت 2 بر یک به لیورپول و 3 بر صفر به آرسنال که چلسی در رده هشتم جا گرفت، تصمیم به تغییر گرفت اما کونته مزیت بزرگی نسبت به رقبا داشت.

چلسی تقریبا تمام فصل هر هفته یک بازی داشت و فرصت زیادی در اختیار کونته بود که نه تنها روی برنامه اشخاص وقت بگذارد بلکه می‌توانست روی استراتژی کلی تیم در طول فصل کار کند. از هر مربی که تیمش در کورس قهرمانی بوده سوال کنید تا بگوید فرصت کار روی جزییات تاکتیکی در طول فصل بی‌نهایت کم بوده. وقتی یک تیم سه یا چهار روز یک بار بازی دارد تنها کاری که مربی از عهده‌اش بر می‌آید شمردن بازیکنان سالم است و اینکه بازی به بازی باید چه برنامه‌ای را پیش ببرند.

کونته اما به طریقی ایده‌آل تیمش را برای بازی‌های لیگ آماده می‌کرد؛ استراحت کافی در ابتدای هفته و ارتباط کافی با بازیکنان در روزهای بعد. بازیکنان او سرحال‌تر از بقیه بودند که در مسابقات بزرگ فصل گم می‌شدند.

برد سخت و قهرمان‌کننده در وست برامویچ بازی چهل و پنجم این فصل چلسی بود که حتی یکی از آنها هم بیرون از انگلیس نبوده. تاتنهام تا همین جا 50 بازی کرده که هشت تایش در اروپا بوده. منچسترسیتی 54 بازی کرده و فصل این تیم به خاطر حضور در مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان از اواخر تیر گذشته شروع شد. منچستریونایتد 61 بازی کرده که با سفرهایی طولانی به اوکراین و روسیه همراه بوده. تاتنهام از شش بازی لیگ بعد از دیدارهای مرحله گروهی لیگ قهرمانان تنها هشت امتیاز گرفت سیتی هم همینطور. جای تردید نیست که بازی‌های بیشتر توان رقبای چلسی را ربود بخصوص در دوران 13 برد متوالی این تیم.

چلسی مجبور نبود زیاد بازی کند و با کمترین غیبت اجباری نسبت به سایر تیم‌ها مواجه شد. هیچ یک از بازیکنان اصلی این تیم بیش از دو بازی را به خاطر مصدومیت یا محرومیت از دست ندادند و کونته تمام فصل 11 بازیکن کامل خود را در اختیار داشت به اضافه سسک فابرگاس و ویلیان.

تیم‌های دیگر مجبور بودند هفته به هفته تیمشان را عوض کنند. مثلا تاتنهام در دیدار با بورنموث، آرسنال و چلسی که امتیاز از دست داد، توبی آلدرویرلد را نداشت، به خاطر امتیازات از دست رفته مقابل منچسترسیتی، ساندرلند و لیورپول می‌توانند به نبودن یان فرتونگن استناد کنند، دنی رز نصف فصل را به دلیل آسیب‌دیدگی از دست داد یا هری کین برابر وست بروم، بورنموث و لستر تیم را همراهی نکرد. هیچ کس نمی‌گوید اسپرز با این بازیکنان حتما مسابقاتش را می‌برد اما اینها سوالاتی بود که چلسی لزومی برای پاسخ دادن نداشت.

بقیه شش تیم بالای جدول هم بازیکنان مهمی را نداشتند، فیلیپ کوتینیو، جوردن هندرسون و سادیو مانه در بازی‌های متعددی از لیورپول غایب بودند. آرسنال در شکست اخیر برابر کریستال پالاس از دروازه‌بان سوم استفاده کرد و غیبت شکودران موستافی و مسعود اوزیل در امتیازنگرفتن‌های این تیم موثر بودند. محدودیت در منچستریونایتد آنقدر بود که شمردن بازیکنان در دسترس مورینیو راحت‌تر از بازیکنان مصدوم این تیم بود.

سیتی به این اندازه درگیر نبود اما بیشتر فصل ایلکای گوندوغان را نداشت و گابریل ژسوس تاثیرگذار خیلی زود بعد از اولین بازی‌اش مصدوم شد. ونسان کمپانی هم تازه به ترکیب تیم اضافه شده.

این به یک روند در لیگ برتر تبدیل شده. تیم‌های بیرون از لیگ قهرمانان در کورس قهرمانی کار آسانتری دارند. لیورپول در سال 2014 قهرمان می‌شد اگر استیون جرارد نمی‌لغزید. لستر از ناکجا قهرمان شد و تیمی که فصل قبل دهم شد، امسال قهرمانی را به دست آورده. این اتفاقی نیست.

آزمایش اصلی چلسی در راه است. تیم کونته شایستگی تمجید و تحسین دارد اما وقتی شرایط برابر شود این تیم محک عادلانه تری می‌خورد.

مترجم: سیدعلی بلندنظر

کلیدواژه

چلسی

آنتونیو کونته

captcha