یادداشت / شناسه خبر: 75019 / تاریخ انتشار : 1396/2/27 08:28
|

متوسط‌های لیگ برتر، خوش‌اقبال‌ترین بازیکنان جهان

فرشاد کاس‌نژاد / باشگاه‌ها به پرداخت این ارقام به بازیکنان متوسط عادت کرده‌اند و از خود نمی‌پرسند که اگر به همان بازیکنان پیشنهاد ۱۰۰ یا ۲۰۰ میلیونی بدهند، چه اتفاقی می‌افتد؟

ایران ورزشی آنلاینفرشاد کاس‌نژاد / در بازار نقل و انتقالات از ستاره‌های گران‌قیمت که در سال‌های اخیر به قراردادهای چند میلیاردی رسیده‌اند و یکی، دو پیشنهاد درجه چندم خارجی می‌تواند فرصت قرارداد گزاف در لیگ برتر را برای‌شان فراهم کند، بگذریم‌. برسیم به بازیکنان متوسط با قیمت‌های گزاف، به آنها که قراردادهای چند صد تا یک میلیاردی‌شان در فوتبال ایران، رقمی آنچنانی تصور نمی‌شود.

بازیکنان ایرانی بدون کارشناسی و بدون توجه به اقتصاد ورشکسته‌ فوتبال ایران و بی‌ هیچ نگاهی به قیمت جهانی بازیکنان، به قیمتی گزاف رسیده‌اند، قرارداد 500 یا 600 میلیونی در لیگ برتر برای بازیکنان و باشگاه‌ها چشمگیر نیست و قراردادی بی‌حرف و حدیث و ارزان به حساب می‌آید.
این یک فاجعه اقتصادی برای فوتبال ایران است که باشگاه‌های بدهکار ابایی از قراردادهای گزاف ندارند و همچنان آماده‌اند تا در نقل و انتقالات به رقم‌های گزاف تن بدهند. فوتبال ایران اگر از بودجه‌های بی‌حساب که صنایعی همچون شرکت‌های اتومبیل‌ساز یا کارخانه‌های فولاد و آهن یا نهادهای نظامی به پایش می‌ریزند بی‌بهره بود، آن وقت بازیکنان و مربیان ایرانی با این رقم‌های گزاف به درآمدی سرشار و بدون بازدهی نمی‌رسیدند.
در اینکه آرایش اقتصادی فوتبال ایران دچار سوءمدیریت است و در برخی باشگاه‌ها بازیکنان به حقوق خود نمی‌رسند، تردیدی نیست اما داستان بازیکنان متوسط در باشگاه‌های متمول از داستان‌های مضحک فوتبال ایران است. بسیاری از بازیکنان متوسط که قراردادهای‌شان به یک میلیارد هم نزدیک شده، هیچ بازار کاری بیرون از ایران ندارند و اگر خوش‌اقبال باشند، تنها چند نفر از آنها می‌توانند در لیگ تایلند و مالزی قرارداد ۱۰۰ یا ۱۵۰ هزار دلاری ببندند اما در لیگ برتر بازیکنان متوسط پرشماری هستند که در اغلب سالهای فوتبال‌شان کیفیت نازل یا متوسطی ارائه کرده‌اند و هر سال می‌توانند با قرارداد 600 یا 700 میلیونی، نقل و انتقالات را جشن بگیرند.
جالب اینکه باشگاه‌ها به پرداخت این ارقام به بازیکنان متوسط عادت کرده‌اند و از خود نمی‌پرسند که اگر به همان بازیکنان پیشنهاد ۱۰۰ یا ۲۰۰ میلیونی بدهند، چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا آنها را از دست خواهند داد؟
بازیکنان متوسط بزرگ‌ترین هزینه‌ها را روی دست فوتبال ایران گذاشته‌اند، نه جذابیتی برای لیگ در جذب مخاطب رسانه‌ای، تماشاگر و حامی مالی دارند و نه کیفیت قابل اعتنایی را نشان می‌دهند اما طبق عرف عجیب هر سال ۲۰ درصد هم به قراردادشان اضافه می‌شود.
جمع ستاره‌های گران‌قیمت در چند باشگاه متمول شاید ۱۰ نفر باشند اما متوسط‌های گران‌قیمت در هر باشگاهی بیش از ۱۰ نفر هستند و بودجه کلانی صرف کیفیتی متوسط می‌شود. جالب اینکه در نقل و انتقالات، رقابتی هم بین باشگاه‌ها برای استخدام آنها نیست و اغلب در فضایی بدون رقابت قرارداد ۷۰۰ ، 800 میلیونی می‌بندند، با این استدلال بی‌پایه که قرارداد فصل گذشته آنها نیز 600 ، 700 میلیون بوده.
یک مثال ساده در فصل گذشته، دست بازیکنان متوسط را رو می‌کند. گادوین منشا که فصل گذشته ستاره پیکان بود و از شاخص‌ترین چهره‌های بازار نقل و انتقالات در روزهای اخیر بوده، فصل گذشته به گفته مجید جلالی حدود ۱۰۰ هزار دلار قرارداد بسته بود.
بازیکن ۱۰۰ هزار دلاری کیفیتی را نشان داد که از همه متوسط‌های لیگ برتر بهتر بود. توجه کنیم که بازیکنی مثل منشا حتی قیمتی کمتر از ۱۰۰ هزار دلار دارد و با توجه به گزاف بودن قیمت بازیکنان متوسط در فوتبال ایران، قرارداد ۱۰۰ هزار دلاری با او ارزان به چشم می‌آید. باشگاهی مثل پیکان اما قرارداد کوتاه‌مدت با او بسته بود و حتی از افزایش قیمت او در فوتبال ایران بی‌بهره ماند.
فوتبال ایران چون سرمایه‌اش را خودش به دست نیاورده، چون بودجه می‌گیرد و مدیریت در واقع مدیریت هزینه در باشگاه‌هاست، به این روزگاری دچار می‌شود که دچارش است، ورشکستگی و ادامه راه در مسیر به گل نشستن.

 

 

 

کلیدواژه

لیگ برتر فوتبال ایران

نقل و انتقالات

کانال تلگرام ایران ورزشی
captcha