یادداشت / شناسه خبر: 75246 / تاریخ انتشار : 1396/3/20 02:53
|

آنها ماندند تا از استقلال چه بسازند؟ / تعجب از ماندگاری ناکام‌ها

سعید آقایی / آنچه اهمیت ندارد، استقلال است؛ باشگاهی که حالا با تداوم روند فصل پیشین از صندلی مدیریت گرفته تا نیمکت سرمربیگری، آینده‌ای تاریک را پیش رو خواهد داشت.

ایران ورزشی آنلاین / سعید آقایی / این تصمیم قابل پیش بینی بود. تصمیمی در ادامه سایر تصمیم‌سازی‌های غیرمنطقی و البته عجیب که از فرط تکرار در بدنه ورزش کشور، دیگر عادی شده و کسی را متعجب نمی‌کند. ابقای یک مدیر بازنده، تصمیمی است که تنها در ورزش ایران سکه رایجی دارد. یک رابطه دوشرطی میان ماندن و ناکامی؛ هر چه ناکامی بیشتر، لاجرم بخت بقا افزون‌تر! چه آنکه مدیر ناکام به واسطه شکست‌ها و ناکامی‌هایش همیشه در موضع ضعف قرار دارد، زبانش کوتاه خواهد بود و البته هیچ مطالبه‌ای نخواهد داشت و از همین رو دردسرش نیز کمتر خواهد بود و بستر کنترل و اعمال نفوذ و فشار بر آن نیز کاملا مهیاست. این روشی است که از دیرباز تاکنون در ورزش ایران بدل به اصل شده؛ اصلی که سبب شده تا سپهر فوتبال ایران جولانگاه مدیران ناکارآمد و ناکام باشد و شایسته‌ها همیشه پشت خط باشند. عجیب اینکه وقتی از این سیکل معیوب بر حسب تصادف و یا عوامل بیرونی یک مدیر توانمند و کاربلد بیرون می‌آید و سریال موفقیت‌ها آغاز می‌شود، حلقه مخالف، توان خود را در حذف این مدیر موفق به کار می‌بندد و عنصر موفق را پس می‌زند تا مجموعه یکدست شود و جمع ناکام‌ها و ناکارآمدها جمع باشد!

اتفاقی که در استقلال رخ داده را می‌توان ادامه همین مسیر و همین روش دانست. ابقای یک مدیر ناکام و شکست خورده که در طول یک فصل فراتر از تعداد انگشتان دو دست اشتباه و خطای نابخشودنی داشته و در ناکامی این فصل استقلال سهم قابل توجهی به او می‌رسد.
مدیری که در استقلال به نوعی امتداد مدیریت قبل بود؛ مدیریت هزینه و البته ناکامی. مردی که از همان ابتدای فصل و در مذاکره با علیرضا منصوریان که سراپا شوق نشستن روی نیمکت استقلال را داشت و حاضر بود برای رسیدن به آن حتی از جیبش هزینه کند، به گونه‌ای مذاکره کرد که منصوریان در قامت یک طلبکار روی نیمکت استقلال نشست. طلبکاری که قرارداد بالای یک میلیارد با استقلال بست تا افزایش 300 درصدی نسبت به تیم سابقش داشته باشد و با ادبیات غالب به گونه‌ای صحبت کند که گویی لطف کرده و منت سر استقلال گذاشته که سرمربیگری این تیم را پذیرفته!
افتخاری در بریز و بپاش ابتدای فصل متهم اصلی بود. او بود که در مذاکره با ستاره‌ها با ذوق زدگی قراردادهای آنچنانی بست و بندهای ریز و درشت را در قراردادها لحاظ کرد تا بار اضافه‌ای را به استقلال تحمیل کند. همو که به جای ایستادن مقابل زیاده خواهی‌های منصوریان و پیشه کردن تدبیر و عقلانیت در بازار، با سرمربی تیمش همراه شد تا استقلال را بدل به پرهزینه‌ترین تیم تاریخ لیگ برتر کند.
افتخاری اما در میان این بریز و بپاش‌ها، از پرداخت 40 هزار دلار ناقابل که یک دهم قراردادهای میلیاردی بازیکنانش هم نبود، غافل شد تا رسوایی بزرگ فصل همین جا شکل بگیرد. محرومیت استقلال در پنجره نقل و انتقالات زمستانی محصول ناکارآمدی و همین بی تفاوتی در قبال وظایف بدیهی اولیه بود.
نتیجه این شکل از مدیریت در مستطیل سبز نیز البته به عیان‌ترین شکل ممکن نمایان شد. شکست تحقیرآمیز و تاریخی برابر العین ورای اشتباهات سرمربی متوهم، بازتابنده اشکالات مدیریتی استقلال بود و یک پایان بندی کامل برای سریال اشتباهات و خطاهای مدیریتی به شمار می‌رفت.
حالا و پس از یک فصل سرشار از اشتباهات، افتخاری باز هم ابقا شده تا شاهکارهای مدیریتی‌اش را کامل کند. او مانده تا باز هم با ستاره‌ها عکس یادگاری بگیرد، قراردادهای آنچنانی ببندد و البته حضورش  را روی صندلی مدیریت باشگاه ادامه دهد! در این میان ظاهرا آنچه اهمیت ندارد، استقلال است؛ باشگاهی که حالا با تداوم روند فصل پیشین از صندلی مدیریت گرفته تا نیمکت سرمربیگری، آینده‌ای تاریک را پیش رو خواهد داشت.

 

 

 

کلیدواژه

استقلال

رضا افتخاری

علیرضا منصوریان

captcha