فوتبال ایران / شناسه خبر: 75285 / تاریخ انتشار : 1396/3/23 15:39
|

ولع خریدهای میلیاردی در استقلال

طرفداران همین تیم‌ها، مردمان عادی اجتماعی هستند که ردپای اقتصاد مقاومتی را هر روز در زندگی‌شان می‌بینند.

ایران ورزشی آنلاینف. گیلکان / استقلال هزینه می‌سازد و پیش می‌رود. پشتوانه اقتصادی و درآمدزایی برای جبران این هزینه‌ها اما هیچ جایی در بحث‌های نقل و انتقالات ندارد. استقلال برای اینکه رقیب جدی برای پرسپولیس و مدعی قهرمانی باشد با بازیکنان بسیاری در حال مذاکره است.

شهباززاده، بیت‌سعید، تبریزی، رضاییان، شفیعی و منتظری. به این لیست باید تمدید قرارداد با امید ابراهیمی و کاوه رضایی را هم اضافه کرد. هیچ‌کدام از آنها ارزان نخواهند بود. باید دید استقلالی‌ها از کدام منابع مالی می‌خواهند برای امضای قرارداد و پیش پرداخت استفاده کنند؟
تا امروز رقم‌های درخواستی هر کدام از این بازیکنان حداقل یک و نیم میلیارد تومان است. به عبارت ساده‌تر، افتخاری برای پیش‌پرداخت حداقل باید هزینه ١٢ میلیاردی را کنار بگذارد تا همه با رضایت کامل پای قرارداد خودشان را امضا کنند. همین تحرکات استقلال نشان می‌دهد که امسال هم گران‌ترین و پرهزینه‌ترین تیم خواهند بود.
اینکه گفته می‌شود استقلالی‌ها قرار است با قرارداد‌های یک میلیاردی (حداکثر رقم قرارداد) فصل را شروع کنند، غیر قابل باور است اما خبر می‌رسد افتخاری و منصوریان می‌خواهند مثل فصل قبل بندهایی را فراتر از قرارداد اصلی اضافه کنند که مسیر فرعی پرداخت‌های‌شان باشد. شرط‌هایی نظیر پاداش برای بازی یا رضایت‌مندی سرمربی که می‌تواند بین دویست تا ششصد میلیون را خارج از رقم اصلی قرارداد تامین کند و این همان خواسته بازیکنان گرانقیمت است.
در استقلال هیچ خبری از صرفه‌جویی یا نگاهی برای کاهش هزینه‌ها نیست. انگار همه تصمیم گرفته‌اند به بی‌رحمانه‌ترین شکل هزینه بتراشند. این نگاه را البته در بسیاری تیم‌های دیگر هم می‌توان دید اما استقلال که همین فصل گذشته با چالش‌های مالی مواجه بود و کارش به محرومیت از پنجره نقل و انتقالات هم رسید، چگونه می‌تواند در نقل و انتقالات اینچنین دست و دلباز باشد و از رسیدن رقم قراردادها به حوالی ۲ میلیارد پرهیز نکند؟ اقتصاد مقاومتی که در بسیاری حوزه‌ها زندگی مردم را تحت تاثیر قرار داده، در باشگاهی که وزارت ورزش و جوانان مدیریتش را کنترل می‌کند چه جایگاهی دارد و چگونه تعریف شده است؟ آیا در ردیف کردن نام بازیکنانی که هر کدام‌شان حدود یک و نیم میلیارد هزینه روی دست استقلال می‌گذارند، نشانی از اقتصاد مقاومتی می‌بینید؟
طرفداران همین تیم‌ها، مردمان عادی اجتماعی هستند که ردپای اقتصاد مقاومتی را هر روز در زندگی‌شان می‌بینند. تیم‌های فوتبال در ایران اما انگار از کره دیگری آمده‌اند و روش‌شان در امور اقتصادی متفاوت با جامعه است. تیم‌ها هر سال قراردادهای گزاف‌تر می‌بندند و ملالی هم ندارند که از کدام منبع پول‌ به دست می‌آید و قراردادها پرداخت می‌شود.
استقلال در همین هفته می‌خواهد قراردادهای فصل گذشته را تمدید کند و از چهره‌های تازه رونمایی کند. این کار منابع مالی بزرگی می‌خواهد. آنها اما انگار چندان نگران نیستند. هزینه می‌سازند و برای پرداختش نیز سرانجام راهی پیدا می‌شود. استقلال آیا بدون توقف و تامل در این راه پیش می‌رود و همچنان به دام ولع خرید و هزینه می‌افتد؟
 

 

کلیدواژه

استقلال

captcha