ورزش ایران / شناسه خبر: 75437 / تاریخ انتشار : 1396/4/7 16:41
|
محمدشروین اسبقیان یا حبیب نوظهوری؟

تقابل دو نفره بر سر ریاست ژیمناستیک

بله، قصه همان قصه همیشگی است اما حاکمیت داشتن همان انگاره‌های قدیمی – البته با آرایه‌های جدید- نیز از جذابیت دوئل اسبقیان با نوظهوری و به روایتی «تجربه» با «نوگرایی» کم نمی‌کند.

ایران ورزشی آنلاین / وصال روحانی / پس از ماه‌‌ها و ماه‌ها تاخیرهای ضروری و غیرضروری، سرانجام پیش از ظهر روز دوشنبه 19 تیر انتخابات به شدت معوق مانده ریاست فدراسیون ژیمناستیک برگزار می‌شود. در این روز در مجمع 45 نفره فدراسیون ژیمناستیک بر اساس آرای اعضا مشخص می‌شود که رییس چهار سال آینده این نهاد کیست. برای این مهم محمدشروین اسبقیان و حبیب نوظهوری بیشترین شانس را دارند. البته کاندیداها چهار نفرند و رضا محمد کاظمی و زهرا اینچه درگاهی هم ثبت نام کرده و نامزد شده‌اند اما اقبال این دو نفر به وضوح کمتر است و حتی شرایط آنها به شکل و حدی نمی‌رسد که آرا را به شکل محسوسی به سود دو کاندیدای اصلی بشکنند اما اگر قبل از شروع انتخابات انصراف بدهند، دوئل اسبقیان با نوظهوری مستقیم‌تر، جالب‌تر و تماشایی‌تر می‌شود.

شرط «مدیریتی»
البته کم شدن محسوس و تاسف برانگیز تعداد کاندیداها بر اثر قواعد محدودکننده‌ای که بعدا توسط سران ورزش گذاشته شد، سبب گشت از جمع ثبت‌‌نام کنندگان اولیه در اواخر تابستان سال پیش 12 نفر کنار بروند و همین چهار نفری باقی بمانند که اسم‌شان را می‌آوریم.
مهم‌ترین عامل بازدارنده، برای شرکت گسترده‌تر داوطلبان در انتخابات این فدراسیون «شرط مدیریتی» است که گذاشته شد، به این معنا که نامزدهای ریاست باید در عمر ورزشی خود حتما به یک میزان مشخص سوابق مدیریتی داشته و در جاهایی با اندازه‌های استاندارد ریاست و مدیریت کرده باشند.
این چنین بود که از لیست پر و پیمان اولیه ریاست فدراسیون تعداد زیادی ریخته شد و شرایطی پدید آمد که به چشم می‌بینیم. پیش‌تر آنها توانسته بودند شروطی مانند داشتن فوق‌لیسانس و مدارک تحصیلی را برآورده کنند اما سابقه مدیریتی مورد نظر وزارتخانه چیزی نیست که هر کسی به آن از قبل دسترسی داشته باشد.

«قدیم» مقابل «جدید»
تفاوت‌ها بین اسبقیان و نوظهوری نمی‌تواند بیش از آنی که الان هست باشد، اولی که بچه اردبیل و 54 ساله و سرپرست 11 ماه اخیر فدراسیون است، سرشار از سوابق مدیریتی در سازمان‌‌‌‌ تربیت بدنی سابق و وزارت ورزش فعلی و همچنین حوزه‌های خدمتی استانی است.
نوظهوری 37 ساله نیز شرط مدیریتی‌اش را با کارهایی که در استان محل تولد و زیستش – آذربایجان شرقی – انجام داده، فراهم آورده است. او مدیریت یکسری مجموعه ورزشی را که با نام خودش در سطح این استان به راه انداخته از شش، هفت سال پیش به این سو عهده‌دار بوده و آنجا بسیار محبوب و پرطرفدار است.
اسبقیان نیز جایگاه خوبی در استانش دارد و آدم معقول و پخته‌ای است اما نوظهوری را باید نماینده نسل جدیدتر ژیمناستیک مقابل نسل قدیم‌تر مدیریت ورزشی تلقی کرد. نسلی که اسبقیان از نمادهای بارز آن است.
«آچار فرانسه»
این اولین پست سرپرستی نیست که اسبقیان در فدراسیون‌های ورزشی ما حائز آن می‌شود و او در تمامی سال‌های اخیر با گسیل به اینجا و آنجای ورزش گوشه‌های رها مانده این کار و آن کار را گرفته و به ورزش خدمت کرده است و حتی «آچار فرانسه» ورزش و نهادهای آن بوده و تا بازنشستگی کمترین فاصله را دارد. او خودش بسیار دوست داشت بعد از سرپرستی در فدراسیون ژیمناستیک در شروع پروسه ثبت‌نام برای ریاست قطعی آن نیز وارد عرصه و برای این پست رسما کاندیدا شود اما تا زمانی که نصرا... سجادی معاون وزارت ورزش بود این امر برایش میسر نشد و گره کار او زمانی باز شد که سجادی رفت و داورزنی جای او را گرفت.

سرپرست یعنی رییس!
در سازمان ورزش سابق و وزارت ورزش فعلی این یک رسم متداول بوده که سرپرست منتخب برای اداره یک فدراسیون، به لطف مزایای این پست و فعالیت ناپیدای انتخاباتی‌اش در ایام پیش از انتخابات، آرای لازم برای تبدیل کردن سرپرستی‌اش به یک ریاست قطعی را به دست بیاورد و در بیش از 90 درصد اوقات همان سرپرست فدراسیون که مجری انتخابات ریاست بوده، بعدا حائز این سمت هم شده است. بر این اساس و البته بر مبنای نوع نگاه‌مان به بافت و ترکیب و طرز فکر 45 عضو مجمع فدراسیون همین حالا هم اسبقیان آرای لازم را برای انتخابات 19 تیر ماه در مشتش دارد.
آنچه نوظهوری را ناامید نکرده تا همین حالا انصراف بدهد و برود، همان استثناهای مشاهده شده در انتخابات برخی فدراسیون‌ها و رای آوردن شانس‌دارهای به اصطلاح درجه دوم و سوم و رییس شدن آنها در این نهادها است که ظرف دو سه سال اخیر چند بار حادث شده است.

اینها هستند رای دهندگان «مجمع»
ارتباط‌ها و لابی‌های دو کاندیدای اصلی و بهتر بگوییم تلاش‌شان برای کسب و اندوختن آرای لازم در ماه‌های اخیر به شکل نرم و پنهان و گاهی هم به نحوی آشکار برقرار بوده است.
31 رای هیات‌های ژیمناستیک استان‌ها، آرای 7 نماینده وزارتخانه ورزش و همچنین آرای تک دانه‌ای رییس مجمع، رییس فدراسیون، کمیته المپیک، ارتش، آموزش عالی، کارگران و آموزش و پرورش فاکتورهایی هستند که مشخص می‌کند ظهر روز 19 تیر کدام یک از دو کاندیدای اصلی بر اریکه ریاست تکیه می‌زنند.
در میان این 45 عضو به اعتقاد کارشناسان 7 رای وزارتخانه‌ای از بیشترین اهمیت برخوردار است. در حالی که می‌شد برای زیرمجموعه‌های (یا شاخه‌های مختلف و بسط یابنده) ژیمناستیک در انتخابات پیش‌رو سهمیه‌های بیشتری را در نظر گرفت و برای هر یک از قسمت‌های ایروبیک، آکروبات (اکروژیم)، «ژیمناستیک فورآل» و حتی «ریتمیک» یک رای مجزا و نماینده‌ای را قایل شد، همه آنها را زیر لوا و عنوان «ژیمناستیک هنری» قرار داده و یک رای برای آن قایل شده‌اند و این شاید به سود اسبقیان باشد که آرای «شاید میل کننده به سوی نوظهوری» را در عرصه حاضر نبیند و چون روسای هیات‌های ورزشی استان‌ها طبق یک رسم دیرین و کهن عادت دارند که سرپرست فدراسیون را همان رییس فدراسیون بعدی بینگارند و سری را که درد نمی‌کند دستمال نبندند و با رای دادن به سرپرست او را در این محظور اخلاقی قرار بدهند که پس از رییس شدن دست به ترکیب آنها نزند، از الان می‌توان کم و بیش حدس زد که بیشترین و مهمترین قسمت آرای 19 تیر ماه به حساب کدام یک از دو نامزد اصلی میل خوهد کرد. فراموش نکنیم که نماینده ورزشکاران که در مجمع 7 رای وزارتخانه‌ای قرار دارد نیز فردی نیست که به اسبقیان گرایش نداشته باشد.

پاهای سست
اگر مساله فوق باز یک گمانه‌زنی صرف جلوه کند، این نکته مشخص و قطعی است که از میان 4 فرد باقی مانده از فهرست کاندیداهای 16 گانه اولیه ریاست ژیمناستیک فقط یک نفر است که از اصل و ریشه و از روز نخست عضو خانواده ژیمناستیک نبوده و او اسبقیان است و هر سه نامزد دیگر به این خانواده تعلق داشته و پیش‌تر هم به درجات قابل توجهی از این ورزش رسیده بودند.
معمولا رسم است که اگر پس از تایید و احراز صلاحیت شدن توسط مقام‌های ذیربط باز هم مشکلی فنی و چیزی از این قبیل در کار کاندیداها رویت شد، حداکثر تا 10 روز مانده به انتخابات موضوع به وی ابلاغ و او حذف شود اما صرفنظر از اینکه این مساله این بار هم روی بدهد یا خیر، باید متذکر شد که اگر پای صحبت اعضای شاخص جامعه ژیمناستیک بنشینید، متوجه می‌شوید که در بین خودشان بحث و جدل‌های مضر متعددی برقرار بوده و همین مساله پای همگی‌شان را سست و جامعه این ورزش را لرزان کرده و ورود برخی مدیران غیرژیمناستیکی به بالاترین هرم‌های این ورزش در سال‌های دور و نزدیک محصول همین روش نامیمون و زدن این یکی علیه آن یکی و برعکس است.
هر موقع که بحث انتخاب نمایندگان کمیته‌های مختلف برای شرکت در مجمع فدراسیون مطرح شده، گاه به نحوی از آنها و به شکلی تکراری و متفاوت برخی داوران، مربیان و ورزشکاران قدری اصلح‌تر نادیده گرفته شده و افرادی به نمایندگی از این صنف‌ها به سمت جلو در روند رای‌گیری فدراسیون سوق داده شده‌اند که حتما منادی و تامین‌کننده آرای یک کاندیدای خاص باشند.

اینجا خبری از شگفتی نیست
بله، قصه همان قصه همیشگی است اما حاکمیت داشتن همان انگاره‌های قدیمی – البته با آرایه‌های جدید- نیز از جذابیت دوئل اسبقیان با نوظهوری و به روایتی «تجربه» با «نوگرایی» کم نمی‌کند.
این در حالی است که می‌گویند در سال آخر ریاست جعفر درویش‌زاده در فدراسیون ژیمناستیک (او به سبب بازنشسته بودن از چرخه انتخابات فعلی کنار گذاشته شد) وی در دیداری با نصرا... سجادی معاون وقت وزیر ورزش به وی گفته است نوظهوری را آینده‌ساز این ورزش و جانشین خوبی برای خود می‌داند. کسی نمی‌داند به محمدرضا داورزنی جانشین کنونی سجادی نیز چنین نشانی‌ها و اطلاعاتی داده شده است یا خیر اما او به عنوان رییس مجمع فدراسیون ژیمناستیک در روز 19 تیر بر انتخاباتی نظارت و مدیریت خواهد کرد که امکان ندارد مثل مورد مجید کیهانی در فدراسیون دو و میدانی یک برنامه کاملا خارج از چرخه و بسیار غیرمنتظره داشته باشد. این یک بازی کاملا «رو» و فرجام آن هم تا حد زیادی مشخص است و وزارت ورزش نیز تا حد زیادی به این قضیه آگاه و معترف است.


 

 

 

کلیدواژه

ژیمناستیک

کانال تلگرام ایران ورزشی
captcha