فوتبال ایران / شناسه خبر: 75547 / تاریخ انتشار : 1396/4/25 17:30
|
‌‌افتادن از آن طرف بام

چرخش استقلال؛ از «بسیار جوان» تا «بیش از اندازه پیر»

به سخن صریح‌تر آیا منصوریان و افتخاری فقط در پی جور کردن نام‌های بزرگ بوده‌اند تا در هیاهوی اسم‌های پرطمطراق آن شکست 6 بر یک فراموش شود؟ (که البته نخواهد شد!)

ایران ورزشی آنلاینوصال روحانی / رویکرد استقلال به مهره‌های میانسال و مسن در نقل و انتقال‌های «پیش فصل» پس از آن باخت سنگین به العین امارات در لیگ قهرمانان آسیا در واپسین بازی رسمی فصل پیش‌شان به خودی خود و ابتدا به ساکن اقدامی غیر عقلایی نبود اما در این زمینه چنان زیاده‌روی کرده‌اند که این بار از آن ور پشت بام به زمین افتاده‌اند و تیم‌شان تبدیل به یک مدرسه پیرمردهای واقعی شده است.اقدام علیرضا منصوریان در زمینه استفاده هر چه وسیع‌تر از جوانان استقلال در نیم فصل دوم مسابقات سال‌ پیش که البته نه اقدامی اختیاری بلکه از سر اجبار بود، ثمرات بزرگی را به جای نهاد و امثال فرشید اسماعیلی، امید نورافکن، مجید حسینی، فرشید باقری، سیدحسین حسینی، میلاد زکی‌پور و مجتبی حقدوست را نصیب آبی‌ها کرد که با آنها آینده باشگاه محکم و محفوظ خواهد ماند اما در عین حال در هم کوبیده شدن توسط العین این فرضیه کاملا ثابت شده در فوتبال (و دور از نظر مانده برای علی منصور) را یک بار دیگر به اثبات رساند که با یک ترکیب کاملا جوان می‌توان درخشید اما معمولا نمی‌توان قهرمان شد.


بایدها و نبایدها
سرمربی آبی‌ها می‌توانست با جذب دو، سه مهره مسن رگ و پی تیمش را تقویت و نقاط کلیدی آن را محکمتر کند اما با جذب بیش از حد مسن‌ها خودش را در شرایط بدی قرار داده است. استخدام پنج، شش مهره مسن یا قدری گذشته از میانسالی او را در این الزام قرار داده که حتما از آنها استفاده کند زیرا در غیر این صورت خواهند پرسید که اگر قصد بهره‌گیری نداشت چرا آنها را فراخوانده است و اگر آنها را نیمکت‌نشین کند، باید پیه دعواهای بعدی را به تن بمالد و منصوریان اگر صد بار هم ادعا کند که پای این دعواها می‌ماند و گریز و هراسی از آنها ندارد، عملکرد فصل پیش او در نیمکت‌نشین کردن دو، سه هفته‌ای سیدمهدی رحمتی و سپس فیکس کردن بیش از پیش وی تا پایان فصل و حفظ این دروازه‌بان کهنه‌کار در همین جایگاه برای فصل آینده ثابت کرد او در این زمینه‌ها آدم ثابت‌قدمی نیست و حرف‌هایش گاه با عمل وی همخوانی ندارد.

در هیاهوی نام‌ها
امروز که اضافه بر میانسالان و مسن‌های قبلی (شامل رحمتی، حیدری، غفوری، انصاری و مگویان) پژمان منتظری و مجتبی جباری 34 ساله، سرور جباروف 35 ساله، حسن بیت سعید و سجاد شهباززاده 27 ساله نیز آبی پوش شده‌اند باید پرسید در روز حضور تمامی آنها در زمین معدل سنی استقلال تا چه میزان و تا کدام رقم بالا خواهد آمد و آیا این نشانه یک تدوین و تنظیم و انتخاب درست برای آبی‌ها است و یا صرفا ترکیبی که بر اساس نام‌ها شکل می‌گیرد و برای راضی کردن خیل هواداران ناراضی (از آن شکست 6 بر یک) به کار می‌آید.
به سخن صریح‌تر آیا منصوریان و افتخاری فقط در پی جور کردن نام‌های بزرگ بوده‌اند تا در هیاهوی اسم‌های پرطمطراق آن شکست 6 بر یک فراموش شود (که البته نخواهد شد!) و یا هدف ارتقای فنی تیم است (که با روند فعلی در استقلال و وجود نام‌های دیگر و پرهیزهای موجود از قرار گرفتن برخی آدم‌های خاص کنار یکدیگر عملا هدفی دشوار نشان می‌دهد؟)

پیشکسوتان تهرانی یا لیگ ایران؟!
امروز می‌توان پرسید که مربیان استقلال آیا بعد از آوردن جباری قدرت نیمکت‌نشین کردن او را با آن سوابق تهاجم کلامی اش به این و آن دارند و آیا اصولا عقلایی است که جباری را با آن ردا و پیشینه و شهرت به استقلال آورد و به او بازی‌های چندانی نداد و اگر قرار باشد استقلال با ترکیب فیکسی مثلا مشتمل بر رحمتی، غفوری، منتظری، مگویان، ابراهیمی، حیدری، جباروف، جباری، شهباززاده، انصاری و بیت سعید (و یکی دو جوان برای خالی نبودن عریضه) به میدان آید این آرایش بیشتر به درد مسابقات پیشکسوتان تهران می‌خورد یا لیگ برتر ایران؟!

 

کلیدواژه

استقلال

استقلال تهران

لیگ برتر ایران

captcha