ورزش بین‌الملل / شناسه خبر: 75565 / تاریخ انتشار : 1396/4/27 15:03
|

ایران ورزشی آنلاین / سید علی بلندنظر / او همچنان در آسمان تنیس دست نیافتنی‌تر می‌شود و مرزهایی را در می‌نوردد که پیش‌تر در ورزشش غیرممکن می‌نمود. روژه فدرر نوزدهمین قهرمانی خود در گرنداسلم‌ها را زیر آسمانی پرتردید شروع کرد اما در زمین هیچ خبری از نگرانی نبود. او تنها هشت گیم به مارین چیلیچ داد که از مصدومیت پا رنج می‌برد. فقط 101 دقیقه زمان لازم داشت.

برای این سوییسی احساساتی‌ترین لحظات دقایقی بعد از گرفتن امتیاز آخر رقم خورد: روی صندلی کنار زمین نشست به سکوها نگاه کرد، به هواداران و همسر و بچه‌هایش و... گریه کرد. بعد خودش را با خونسردی جمع و جور کرد و مقابل جمعیتی که تشویقش می‌کردند به خاطر کاری که در تاریخ ویمبلدون سابقه نداشت، ایستاد.

او جام مشهور قهرمانی را برای هشتمین بار بالای سر برد و رکورد زد. او لحظاتی بعد در حال ترک زمین گفت: «اینکه در ویمبلدون رکورد بزنم برایم معنای زیادی دارد، همین اما گذشته از شوخی، خیلی به امروز و جشن قهرمانی فکر نمی‌کردم. خوشحال بودم که دوباره توانستم ویمبلدون را ببرم چون راهی طولانی بود و سخت و قرار بود همینطور هم باشد.» واقعا سخت. چه کسی تصور می‌کرد در 35 سالگی اینچنین متحول شود. فدرر این فصل را در حالی آغاز کرد که پنج سال پیش آخرین گرنداسلم خود را برده بود. او نزدیک شده بود، سه بار در فینال تورنمنت‌های مهم و دو بار در ویمبلدون شکست خورده. زیر سایه این قهرمانی فراموشی سال قبل آسان است که در نیمه‌نهایی حذف شد.

کمی بعد از آن اعلام کرد شش ماه مسابقه نمی‌دهد برای اینکه زخم‌هایش التیام یابد و با نگرشی جدید از نو شروع کند اما خیلی‌ها فکر می‌کردند دوران او تمام شده. چقدر زود همه چیز عوض شد. روی جام قهرمانی صد و سی و یکمین ویمبلدون نام او ثبت شد. مثل اوپن استرالیای امسال که با پیروزی خاطره انگیز برابر رافائل نادال به دست آمد. مثل پالم اسپرینگز و میامی، مثل هاله؛ او بدون دادن حتی یک ست قهرمان شد. فدرر ادامه داد: «می دانستم یک روز دوباره اوج می‌گیرم اما نه در این سطح. اگر به شما می‌گفتم امسال دو گرنداسلم می‌برم به من می‌خندیدید، کسی حرفم را باور نمی‌کرد. راستش، خودم هم باور نمی‌کردم.»

حالا باور کرده مثل همه ما قبل از شروع مسابقه، فدرر پرانرژی‌تر و شاداب‌تر از همیشه بود. در جریان بازی هم پرتحرک بود، حرکت همواره کلید بازی او بوده. پاهایش جان داشت و قابل اعتماد بود. برنامه سه ماه قبلش درست از آب درآمد.

در ماه مارس، یک بار دیگر تصمیم گرفت از تورها کناره بگیرد. خیلی‌ها عجولانه قضاوت کردند که شانس قهرمانی‌اش در ویمبلدون را کمرنگ کرده. به هیچ کدام توجهی نکرد، در چند مسابقه نمایشی شرکت کرد، کمی با دوست جدیدش، بیل گیتس چرخید و در حالی در خانه‌اش در دبی تمرین می‌کرد که فقط یک هدف داشت: ویمبلدون. حتی با توپ‌های این مسابقات تمرین می‌کرد.

هر چه فدرر آرام بود و استراحت می‌کرد، رقبای اصلی‌اش خود را در فصل کلی کورت و در زمین‌های رسی به مشقت می‌افکندند. مثلا همین چیلیچ 28 ساله 16 بازی در کلی کورت‌ها انجام داد. او هفت سال جوانتر از فدرر است اما هر کدام از این بازی‌ها را باید ضربه‌ای برای بدن تلقی کرد. پا و دست و کمر و زانو و روانی برای رقبا باقی نمانده بود.

در همین ویمبلدون که چیلیچ یکی از بهترین مسابقات‌ عمر خودش را پشت سر گذاشت، ضربات دیگری بود مثل یک‌چهارم‌نهایی که پنج سته شد یا نیمه‌نهایی که در چهار ست برنده‌‌اش مشخص شد. جای تعجب نیست که در شرایط فیزیکی دردناکی به فینال آمد و در نیمه راه به پایان خط رسید. این کروات قدبلند و پرقدرت از تمام توانش مایه می‌گذاشت و آن طرف، فدرر نرم بازی می‌کرد و به توپ‌هایش زاویه‌های تیز می‌داد. هرچه بازی جلو می‌رفت، برتری فدرر بیشتر احساس می‌شد و خیلی زود به نتیجه رسید.

کسی چه می‌داند اگر چیلیچ مصدوم نشده بود، چه اتفاقی می‌افتاد؟ اما ما همه می‌توانیم اطمینان داشته باشیم فدرر هیچ شباهتی به مسابقات سال قبل نداشت. او در طول مسابقات اعجاب انگیز بود و در نهایت نخستین کسی شد که بعد از بیورن بورگ 41 سال پیش بدون دادن حتی یک ست به رقبا قهرمان ویمبلدون شد.

کجا فدرر تمام می‌شود؟ تا چه حد پیش می‌رود؟ چقدر جام‌های بزرگ دیگر می‌گیرد؟ پاسخ او بیشتر ابهام ایجاد کرد: «نمی دانم کدام یک آخری خواهد بود، هیچ ایده‌ای ندارم. امیدوارم برگردم اما هیچ تضمینی وجود ندارد بخصوص در 35 سالگی.» اوپن آمریکا در همین تابستان انتظارش را می‌کشد، یک شانس واقعی برای رسیدن به قهرمانی بیستم و روژه فدرر همچنان در آسمان تنیس بی رقیب است.

او از پیت سمپراس و ویلیام رنشاو که هفت قهرمانی ویمبلدون داشتند، عبور کرده و پرافتخارترین تنیسور این مسابقات است: «ویمبلدون همیشه مسابقات مورد علاقه من بوده و هست. قهرمان‌های من به این زمین‌ها آمده و مسابقه داده‌اند و فکر می‌کنم به خاطر آنها بوده که بازیکن بهتری شده ام.»

فدرر 16 سال پیش با پیروزی برابر سمپراس در ویمبلدون به‌عنوان یک ستاره اعلام موجودیت کرد: «بعد از آن پیروزی، فکر نمی‌کردم به این سطح از موفقیت برسم. آرزویم این بود که یک روز به فینال بروم و شانس قهرمانی داشته باشم. هشت قهرمانی ویمبلدون چیزی نیست که شما برای ش برنامه‌ریزی کنید.» او که سه هفته دیگر 36 ساله می‌شود، مسن‌ترین قهرمان ویمبلدون در دوران مدرن است.

 منبع: ESPN



 

 

لیبک کوتاه خبر
http://iran-varzeshi.com/75565
ایران ورزشی
captcha
تازه ها
بیشتر