یادداشت / شناسه خبر: 75953 / تاریخ انتشار : 1396/6/16 18:06
|
سرمقاله روزنامه ایران ورزشی

بازی با سوریه نباید ما را نگران کند

آرمن ساروخانیان / برای تحلیل تیم کی‌روش، دقیق‌ترین روش بررسی مجموعه این مسابقات و فراز و فرودهای تیم در یک روند طولانی است.

ایران ورزشی آنلاین / آرمن ساروخانیان / نتیجه تیم ملی در آخرین ایستگاه مقدماتی جام جهانی یک شوک بود. دروازه‌ای که در تاشکند و دوحه و سئول حتی با وجود 10 نفره شدن بسته مانده بود، در ورزشگاه آزادی دو بار باز شد. انگیزه‌های سوریه برای این بازی را همه می‌دانستند، ولی کسی نمی‌توانست تصور کند که این تیم در شروع بازی و روی دومین حمله‌اش به گل برسد. دومین گل هم وقتی اتفاق افتاد که بازیکنان برای جشن صعود و وداع با هواداران آماده می‌شدند و بر این باور بودند که پیروزی مقابل سوریه غم متوقف شدن رکورد گل نخوردن را از یاد خواهد برد.

قابل انتظار بود که این دو گل تردیدهایی را به ‌وجود آورد. نقدهای منفی بلافاصله بعد از سوت پایان بازی شروع شد. تیمی که تا دیروز نفوذ ناپذیر به نظر می‌رسید حالا شکننده و پر از ایراد بود. امیدواری و غرور جایش را به بیم و دلواپسی داد. با این حال چقدر از این انتقادات باید ما را نگران کند؟ تساوی 2 بر 2 مقابل سوریه را می‌توان یک گام به عقب در مسیر تیم کی‌روش دانست؟
تساوی سه‌شنبه تیم ملی و باز شدن دروازه بیرانوند به دلایلی که به آنها اشاره می‌شود بخشی از مسیر طبیعی یک تیم فوتبال در مقدماتی جام جهانی است و نباید دلیلی برای ناراحتی باشد. قابل پیش‌بینی بود که رکورد گل نخوردن تیم ملی دیر یا زود متوقف می‌شود. گل نخوردن در فوتبال نیاز به ساختار دفاعی منسجم، تمرکز بالا و البته کمی شانس دارد.
ساختار دفاعی تیم ملی به دلیل تغییرات اجباری یا اختیاری استحکام گذشته را نداشت. عزت‌اللهی در تمام بازی‌های مرحله مقدماتی وظایف تخریبی خط میانی را به عهده داشت و کریمی نتوانست جای او را پر کند تا کی‌روش در شروع نیمه دوم چشمی را به زمین بفرستد. تیم ملی در این بازی تمرکز همیشگی را هم نداشت. هر قدر کی‌روش تلاش کرده بود با یادآوری اتفاقات بازی رفت شاگردانش را تهییج کند، صعود زودهنگام کار خودش را کرد و بازیکنان در دقایقی از بازی تمرکز کافی نداشتند. تیم ملی که همیشه فشردگی زیادی در ساختار دفاعی داشت، فضای زیادی به مهاجمان سوری داد، بخصوص در شروع و پایان بازی.
اگر بازی برگشت ایران و سوریه در میانه مسیر مقدماتی و قبل از قطعی شدن صعود برگزار می‌شد، بعید بود چنین اشتباهاتی را از بازیکنان ببینیم. و بالاخره برای حفظ چنین رکوردی قطعا شانس هم لازم است. همان شانسی که اگر نبود در شروع بازی سئول دروازه بیرانوند روی ضربه سر مهاجم کره باز می‌شد.
از ماجرای رکورد که بگذریم، نمایش تیم ملی در این بازی قابل‌ قبول بود و فرصت‌های نسبتا زیادی روی دروازه سوریه به‌وجود آمد، هرچند نمی‌توان آن را بهترین بازی تیم ملی در این مسیر دانست. در مسابقات طولانی مثل مقدماتی جام جهانی افت تیم‌ها طبیعی است و به ندرت می‌توان تیمی را در دنیا پیدا کرد که از اول تا آخر در اوج بوده باشد. مصدومیت و محرومیت، افت بازیکنان و اتفاقات ناخواسته دلایلی است که می‌تواند نتایج یک تیم را بالا و پایین ببرد. فاصله کوتاه دو بازی هم روی کیفیت فنی می‌تواند اثر منفی بگذارد، همانطور که فرانسه سه روز بعد از برد 4 بر صفر مقابل هلند نتوانست حتی یک بار دروازه لوکزامبورگ را باز کند.
برای تحلیل تیم کی‌روش، دقیق‌ترین روش بررسی مجموعه این مسابقات و فراز و فرودهای تیم در یک روند طولانی است و با چنین نگاهی این تیم در سه سال گذشته توانسته باثبات‌ترین تیم آسیا باشد. البته تردیدی نیست که تیم‌ ملی ایران هم مثل هر تیم دیگری بدون ایراد نیست، مثلا می‌توان به مثلث خط میانی اشاره کرد که کی‌روش هنوز نتوانسته نفرات مطمئن را برای کارزار سخت جام جهانی پیدا کند و در زمان باقی‌مانده باید به دنبال آزمودن گزینه‌های تازه‌ای باشد.

 

 

کلیدواژه

تیم ملی فوتبال ایران

کانال تلگرام ایران ورزشی
captcha