ورزش بین‌الملل / شناسه خبر: 76601 / تاریخ انتشار : 1396/10/5 14:29
|

تحلیل رابی فاولر از نوسان سرخ ها : مشکل لیورپول، روانی است

تیم‌های بزرگ همیشه گل می‌خورند اما به بازی برگشته و باز هم گل می‌زنند. لیورپولی‌ها فکر می‌کنند وقتی گل می‌خورند مشکلات شروع می‌شود.

ایران ورزشی آنلاین / رابی فاولر / تفاوت «بازی آزمایشی» و «بازی با اعتماد به نفس» چیست؟ یورگن کلوپ حق دارد این سوال را بپرسد، چون در بازی با آرسنال در ورزشگاه امارات در عرض تنها یک دقیقه بازی تیمش را از یک شکل به دیگری تبدیل کرد.

در واقع، تیم او در حالی که کنترل کامل بازی را در دست داشت، ناگهان با تنها یک گل فرو پاشید. اگر جای کلوپ بودم پس از بازی از خودم می‌پرسیدم که چه شد؟ چطور تیمی که باید در نیمه اول پنج گل می‌زد در تنها پنج دقیقه از جایگاه تیم پیروز مسابقه خارج شده و عقب می‌افتد؟
پاسخ این است ذهنیت. متاسفانه لیورپولی‌ها آن انتقاداتی را که در اوایل فصل از آنها شده بود، کاملا قبول کرده‌اند. اگر بازی را ببینید متوجه می‌شوید که آرسنالی‌ها تا حد مرگ از سرعت و حرکت‌های لیورپول می‌ترسیدند. آنها در یک ساعت اول مسابقه توپ‌های بلند را به سمت مهاجمان می‌فرستادند چون نمی‌خواستند مالکیت توپ را داشته باشند. یک گل که نباید چنین اوضاعی را تغییر دهد. اگر شما لیورپول هستید و 2 بر صفر پیش افتاده‌اید و سپس گل می‌خورید، باید باور داشته باشید که آنقدر خوبید که می‌توانید باز هم گل بزنید اما آنها بعد خوردن گل انگار گفتند: دوباره شروع شد!
این مشکل بزرگی است، چون هیچ تیمی، حتی منچسترسیتی هم بازی‌هایش را بدون گل خورده به پایان نمی‌برد. تیم‌های بزرگ همیشه گل می‌خورند اما به بازی برگشته و باز هم گل می‌زنند اما لیورپولی‌ها فکر می‌کنند وقتی گل می‌خورند مشکلات شروع می‌شود.
لیورپول در هشت بازی اخیر تنها سه گل دریافت کرده بود. پس اعتماد به نفس آنها باید بالاتر از سقف ورزشگاه امارات می‌بود. شاید از بس مردم گفته‌اند آنها شکننده هستند و اشتباهات زیادی می‌کنند، که آنها واقعا دچار مشکل در ذهنیت شده‌اند اما مگر لیورپول بهترین آمار دفاعی تیم‌های بالای جدول را در دو ماه گذشته، حتی با در نظر گرفتن سیتی نداشت؟
من در اواسط دهه 1990 که در لیورپول بودم، تیمی داشتیم که رقیبی سخت برای همه بود. ما همیشه می‌توانستیم تیم‌های بزرگ را ببریم و بازی‌مان هم بسیار جذاب بود اما زمانی که اوج می‌گرفتیم سقوط می‌کردیم. مثل لیورپول همین حالا. یک بازی با چلسی در جام حذفی 1997 را به یاد می‌آورم. آنقدر بازی برایمان راحت بود که انگار دمپایی پوشیده‌ام.
یک گل زودهنگام زدم، استن کالیمور هم یکی در اواخر نیمه اول زد و باید شش تای دیگر هم می‌زدیم اما آنها مارک هیوز را بین دو نیمه آوردند و یک گل خوردیم و در نهایت 4 بر 2 باختیم. آن روز یکی از بدترین عصرهای زندگی من بود. پس این ماجرا 20 سال یا بیشتر است که ادامه دارد. این اتفاقات در دوران برندان راجرز هم روی داد. نمی‌دانم چرا اما این موضوع بی‌تردید ذهنی است.


منبع: میرر

لیبک کوتاه خبر
http://iran-varzeshi.com/76601
ایران ورزشی
captcha
تازه ها
بیشتر