ورزش بین‌الملل / شناسه خبر: 76649 / تاریخ انتشار : 1396/10/17 15:18
|

ویکتور والدس؛ فراموش شده‌ای که لایق وداعی باشکوه‌تر بود

دروازه‌بان سابق بارسا هرگز آن طور که باید تقدیر نشد و هواداران وقتی قدر او را دانستند که تصمیم به رفتن گرفته بود.

ایران ورزشی آنلاین / سم مارسدن / برای کسی که هرگز نمی‌‌خواست دروازه‌بان باشد، ویکتور والدس، حرفه‌ای به‌عنوان یک دروازه‌بان داشت که زبانزد شد؛ و برای کسی که بعد از آویزان کردن دستکش‌هایش می‌خواست محو شود – حرکتی در ابتدای هفته گذشته با حذف کردن تمام پست‌هایش در شبکه‌های اجتماعی انجام داد – یک کنایه مشخص به تمام تعاریف و تحسین‌هایی که توسط باشگاه‌ها، هم‌تیمی‌ها و رقبای سابق صورت گرفته بود، وجود دارد. با این حال چه او دوست داشته باشد یا نه، والدس باید به یاد سپرده شود، حتی اگر میراث او به آن اندازه که می‌توانست و می‌بایست، بزرگ نبوده باشد.

با انتشار یک عکسی از غروب خورشید در کنار جمله «تشکر بابت همه چیز»، والدس در هفته گذشته از شبکه‌های اجتماعی و فوتبال محو شد. سال 2015 او در یکی از مصاحبه‌هایش گفت که دوران بازیگری او به‌عنوان یک دروازه‌بان به سر رسیده و ابراز امیدواری کرد که طوری از دنیای فوتبال خارج شود که پیدا کردنش برای مردم سخت باشد. او حالا دقیقاً همین کار را کرده است. یک واژه هست که والدس ممکن است مجبور شود آن را به زبان آورد وقتی که زمان توصیف دوران بازیگری‌اش فرا برسد: «عذاب‌آور». این واژه‌ای است که او در مصاحبه‌اش با مایکل رابینسون در سال 2011 چند بار استفاده کرد وقتی داشت درباره این واقعیت حرف می‌زد که هرگز دوست نداشته دروازه‌بان باشد.

پایان هر هفته در فاصله سنین 8 تا 18 سالگی، برای والدس دوران اوج دردسرها بود. او گفت: «من هنوز هم نمی‌فهمم. چرا دروازه‌بان شدم وقتی دوست نداشتم دروازه‌بان باشم؟». در سن 18 سالگی، هیچ چیز عوض نشده بود. او تقریباً فوتبال را رها کرد. او به خانواده‌اش گفت که از فوتبال بازی کردن راضی نیست اما آنها به جای تشویقش برای ترک فوتبال، او را نزد یک روانشناس بردند. دو سال بعد، نظر والدس عوض شد. او به دوران بازیگری‌اش در بارسلونا ادامه داد، باشگاهی که در 10 سالگی به آن پیوسته بود. با این حال او باز هم از بابت تصمیمی که گرفته اطمینان صددرصد نداشت. در زمان مربیگری لوئیس فان‌خال، والدس به شیوه‌ای خیلی علنی به تیم دوم باشگاه تبعید شد که دلیلش ارائه چند نمایش ضعیف بود. حتی در سال 2006، قبل از فینال لیگ قهرمانان اروپا، والدس تصور می‌کرد که دوران حضورش در بارسا به سر رسیده است. با وجود حضور به‌عنوان دروازه‌بان اصلی بارسلونا در ترکیب تیم تحت هدایت فرانک ریکارد مقابل آرسنال در فینال پاریس، والدس مطمئن بود که شمارش معکوس برای پایان دوران حضورش در بارسلونا به پایان رسیده است.

در واقع او آنقدر مطمئن بود که از آن زمان گفت که احساس می‌کند از بند فوتبال، از بند توقعات هواداران در کاتالونیا، جایی که هر یک سال برای او به اندازه دو سال سپری می‌شد، رها شده است. با وجود این یکسری واکنش‌های درخشان از جمله واکنشی که برای مهار ضربه هم‌تیمی آینده‌اش تیری آنری در فینال لیگ قهرمانان به معرض نمایش گذاشت تا بارسلونا دومین قهرمانی‌اش در لیگ قهرمانان را کسب کند، آینده والدس را تغییر داد، همینطور استخدام پپ گواردیولا به‌عنوان سرمربی بارسلونا در سال 2008. والدس اغلب واکنش‌های خیره‌کننده‌ای داشت اما در زمان مربیگری گواردیولا، این پاهای او بود که بیشتر از دست‌هایش به کمک بارسلونا آمد. گواردیولا آمده بود تا سبک توتال فوتبال یوهان کرایف را در بارسلونا پیاده کند، سبکی که می‌طلبید همه بازیکنان تیم از دروازه‌بان گرفته تا مهاجمان، بازیسازی کنند.

والدس با بارسلونا 21 جام برد (از جمله 6 قهرمانی در لالیگا و سه قهرمانی در لیگ قهرمانان) اما او هرگز به آن اندازه که می‌بایست مورد تقدیر واقع نشد. تنها در فصل آخر حضورش در بارسلونا (2014-2013) بود که هواداران یادشان آمد نام او را فریاد بزنند. آنها می‌خواستند والدس بماند اما او تصمیمش را گرفته بود، تصمیمی که غیرقابل برگشت بود. آن تصمیم تا حدودی دلیل آن است که چرا والدس شهرت دیگر ستاره‌های بارسلونا از جمله ژاوی هرناندس، کارلس پویول و آندرس اینیستا را در کاتالونیا ندارد. به هر دلیلی که بود – که البته انگیزه‌های مالی جزو آنها نبود – والدس از بارسلونا رفت. او همیشه ترجیح می‌داد از کانون توجه دور باشد. او خودش را یک درونگرا می‌دانست که هرگز طرفدار بعد رسانه‌ای فوتبال نبوده است. اگرچه دوران بازیگری‌اش با پایانی تلخ همچون سقوط به دسته دوم فوتبال انگلیس به همراه میدلزبورو خاتمه یافت، با وجود همه اشتباهاتی که در ابتدای حرفه‌اش مرتکب شد، با وجود شخصیت نه چندان جذابش و اینکه او هرگز نتوانست در تیم ملی اسپانیا از زیر سایه ایکر کاسیاس خارج شود، والدس باید به خاطر کارهایی که انجام داد به یاد سپرده شود و حقش هست که وداعی بزرگتر از این با دنیای فوتبال داشته باشد.

سایت ESPN

 

لیبک کوتاه خبر
http://iran-varzeshi.com/76649
ایران ورزشی
captcha
تازه ها
بیشتر