یادداشت / شناسه خبر: 77023 / تاریخ انتشار : 1397/2/9 00:53
|

مربیانی با تخصص ناکامی / شما قصد رفتن ندارید؟

سهراب صداقت / بعید است چنین تصمیماتی را از مدیران فوتبال ایران ببینیم. مدیران برای فرار از مسوولیت به دایره بسته مربیان قانع‌اند و برای تصمیمات بهتر خطر نمی‌کنند‌.

ایران ورزشی آنلاینسهراب صداقت / پنج‌شنبه شب هفته گذشته آرسنال به رغم ده نفره شدن اتلتیکومادرید از دقیقه ده مسابقه در لندن بازهم نتوانست میهمانش را شکست دهد و مردان آرسن ونگر می‌دانند که کارسختی در بازی برگشت برای صعود به فینال لیگ اروپا خواهند داشت. مربی باسابقه‌ای که پس از ۲۲ سال حضور در آرسنال و به دلیل موفقیت گواردیولا و کلوپ و کونته از نسلی تازه در مقایسه با نسل ونگر، در دو - سه فصل اخیر لیگ برتر، سرانجام تصمیم گرفت نیمکت تیم لندنی را ترک کند، اگرچه شاید با آن همه افتخار مجبور به این تصمیم شده باشد.

اما درفوتبال ایران اغلب مربیان بارها و در سال‌های بسیار شکست می‌خورند و در رسیدن به اهداف مورد نظر ناکام می‌مانند ‌و همچنان نیمکت‌شان به مربیان نسل تازه نمی‌رسد. مثل مجید جلالی که برای به یاد آوردن آخرین و تنها موفقیت او در بازی‌های موسوم به لیگ برتر فوتبال ایران باید به آغاز دهه ۸۰ رفت که با پاس تهران آن زمان قهرمان شد، با تیمی که پول فراوان و مهره‌های اسمی بسیار داشت و مهم‌تر اینکه از حمایت‌های ویژه و عجیب نیز برخوردار بود.
جلالی در سال‌های بعد عمدتا در تیم‌های پول‌دار و پرمهره کار کرده که به جز یکی دو تیم بقیه طرفداران پرتوقعی هم نداشته و چندان توسط رسانه‌ها نیز مورد پرسش و نقد قرار نگرفته‌اند. ولی همواره و هر سال تیم‌های جلالی در رسیدن به اهداف‌شان ناکام مانده‌اند.
 در همین فصلی که جمعه گذشته به پایان رسید، جلالی برای دومین سال پیاپی سرمربی پیکان بود و برخلاف دوران کوتاه حضورش در سایپا بهانه عدم حمایت در تیم خودروساز را هم نداشت و دو مربی دیگر نیز در کنارش روی نیمکت پیکان می‌نشستند که اغلب هفته‌ها به‌عنوان کارشناس و تحلیلگر فنی به شبکه سوم تلویزیون می‌روند و با همراهی و همکاری یکی از اعضای کمیته موسوم به انضباطی فدراسیون فوتبال ایران از مورینیو، زیدان، کلوپ و ... ایراد می‌گیرند.
 پیکان در این فصل - به دلیل برخی مشکلات و اشکالات چندین تیم مدعی قهرمانی - از فرصت و شانس مناسبی برای کسب سهمیه آسیایی برخوردار بود که به آسانی آن را از دست داد و حتی پایین‌تر از سایپا قرار گرفت که مهره‌هایی جوان‌تر و گمنام‌تر داشت و علی دایی برخلاف جلالی فصل قبل روی نیمکت دیگر تیم خودروساز ننشسته بود.
برای یادآوری آخرین موفقیت منصورابراهیم زاده نیز باید به سال‌ها پیش رفت. آن زمان که تیم ذوب آهن در لیگ قهرمانان آسیا هم نتایج خوبی می‌گرفت و هنوز از مربیان اصفهانی قطع امید نکرده و تمام عیار به سوی مربیان غیربومی نرفته بود.
ابراهیم‌زاده اما در تیم‌های بعدی نتایج بسیارضعیفی گرفت و حتی در لیگ یک هم شکست خورد و از تیم‌هایش اخراج شد. در لیگ ۹۷ - ۹۶ سپاهان با زلاتکو کرانچار بسیار خوب بازی می‌کرد و به دلایل معلوم و نامعلوم به نیمه پایین جدول رفت و ابراهیم زاده را به این خاطر مجددا پس از سال‌ها به تیم متمول اصفهانی آوردند که لااقل تا نیمه بالای جدول صعود کند. ولی سپاهان با سرمربی جدید بومی‌اش در نیم فصل دوم حتی فوتبال جذابی نیز به نمایش نگذاشت و به لطف ضعف شدید نفت و سیاه‌جامگان و با همان امتیازاتی که کرانچار کسب کرده بود، در لیگ باقی ماند.
 به نظر می‌رسد که دوران مربیگری برخی مربیان در فوتبال ایران به پایان رسیده و آنها همان گونه که سه دهه قبل جای مربیان باتجربه آن زمان را گرفتند، حالا باید به خانه برگردند اما بعید است چنین تصمیماتی را از مدیران فوتبال ایران ببینیم. مدیران برای فرار از مسوولیت به دایره بسته مربیان قانع‌اند و برای تصمیمات بهتر خطر نمی‌کنند‌.

 

کلیدواژه
لیگ برتر
لیبک کوتاه خبر
http://iran-varzeshi.com/77023
ایران ورزشی
captcha
تازه ها
بیشتر