یادداشت / شناسه خبر: 79402 / تاریخ انتشار : 1397/4/16 01:00
|
جام جهانی روسیه قابل انکار نیست

تاریخ پیش چشم همه فراموشکاران

سعید زاهدیان / حتی اگر فراموشکارترین آدم‌های فوتبال باشیم، جام جهانی 2018 روسیه و دستاوردهایش برای همیشه ماندگار خواهد بود و تاریخ اجازه انکارش را نخواهد داد.

ایران ورزشی آنلاین / سعید زاهدیان / تیم ملی در جام‌جهانی شاهکار کرده و بهترین نتایج تاریخ فوتبال ایران را ساخته اما این روزها حیرت‌زده، واکنش‌ها و نقدهایی علیه نتایج تیم‌ملی می‌بینیم که بر هیچ ادله‌ای استوار نیست اما تا این حد بی‌منطقی را نمی‌توان نشات گرفته از دیدگاه‌های شخصی دانست و ساده انگارانه است که بگوییم انتقاد حق همه است و چه ایرادی دارد که عده‌ای از شیوه بازی تیم ایران و نتایج تیم ملی خوششان نیامده باشد.

1- این روزها، کسی 10 آبان ماه 96 را به‌خاطر دارد؟ فوتبال ملی را در یک سال اخیر باید به سه بازه زمانی مختلف تقسیم کرد؛ پس از صعود مقتدرانه به جام جهانی به‌عنوان دومین تیم دنیا پس از برزیل و نخستین تیم آسیایی، منتقدان سرسخت کی‌روش هم پذیرفتند که سرمربی تیم کار ویژه‌ای انجام داده و این نتایج در تاریخ فوتبال ایران بی‌سابقه است. تیم ملی ایران که یک دوره در میان از سال 98 به بعد در رسیدن به جام جهانی ناکام می‌ماند، خرق‌عادت کرده و در شرایطی که نسل تازه و جوانی به تیم ملی آمده بودند، با نتایج عالی دو هفته مانده به پایان مرحله مقدماتی بلیت روسیه را در دست گرفت و جشن صعود در تهران برپا شد. این تیم و نسل جدید آنقدر خوش درخشیده بود که فیفا ایران را در سید سوم قرار دهد و بر خلاف تمام آسیایی‌ها، تیم ایران یک گلدان بالاتر برود و در زمره تیم‌های باکیفیت‌تر قرار بگیرد. این برای ما یک فرصت طلایی بود اما همیشه در فوتبال اتفاقات آنطور که ما پیش‌بینی می‌کنیم جلو نمی‌رود. در شرایطی که حتی کارلوس کی‌روش امیدوار بود ایران به‌عنوان تیم سید سومی، بخت بیشتری برای قرار گرفتن در گروهی آسان دارد، این سید‌بندی ما را با دردسری بزرگ مواجه کرد و قانون قرعه کشی باعث شد تا تیم ملی از آسان‌ترین گروه -که همگروهی با میزبان و پاناما بود- به سخت‌ترین قرعه ممکن برسد: «پرتغال، اسپانیا، ایران و قهرمان آفریقا یعنی مراکش!»

رویاها و نقشه‌های از پیش طراحی شده در ذهن همه در کمتر از یک‌ساعت روی سرمان آوار شد؛ حالا با گروه مرگ چه کنیم؟ به تیتر روزنامه‌هایی که 11 آذرماه 96 منتشر شد نگاه کنیم: «... یوزها در گروه غول‌ها... قرعه لعنتی... گروه مرگ... ایران در لالیگا... !»

طبق معمول در شبکه‌های اجتماعی گروه سخت ایران دستمایه خنده و لودگی هم شد و بیرانوند را مقابل رونالدو قرار دادند؛ درست مشابه اتفاقی که 4 سال قبل در مورد بیک‌زاده و مسی ساخته شد اما در این میان عده‌ای که به تیم ملی و سرمربی‌اش اعتماد داشتند جور دیگری به این قرعه دشوار نگاه کردند و با ساختن هشتگ من نمی‌ترسم یا حرف‌های کی‌روش شبیه ایویچ -تیتر یک ایران ورزشی دو روز بعد قرعه‌کشی- به استقبال یک کار بزرگ رفتند.

2- فوتبال ملی ایران که تا قبل از قرعه کشی در رویای صعود به مرحله حذفی جام‌جهانی روزهایش را شب می‌کرد، از فردای قرعه کشی می‌کوشید تا ترس خود از مقابله با ستاره‌های بزرگ دنیا را پنهان کند. مثلا با مطرح کردن موضوعاتی نظیر مصاحبه شهرام محمودی بازیکن تیم ملی والیبال با ایران‌ورزشی که به کنایه و طعنه گفته بود: «اگر اسپانیا و پرتغال راست می‌گویند بیایند والیبال بازی کنیم» امیدوارانه به جام جهانی نزدیک می‌شدیم. غالب بحث‌ها پس از قرعه کشی جام جهانی به این نقطه ختم می‌شد که تیم ملی اگر با نتایج آبرومندانه به کشور باز گردد، باید کی‌روش و شاگردانش را حلوا حلوا کرد و روی سر گذاشت.

در فاصله یک ماه مانده به جام‌جهانی در مرحله نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا کریستیانو رونالدو با گل‌های حیرت انگیزش- مثلا قیچی برگردان به یوونتوس- رعب و ترس زیادی به دل هواداران فوتبال انداخته بود و البته صحبت‌های کی‌روش و دعوا با مربیان داخلی با این محور که آیا در لیگ ایران بازیکنی داریم که در یک بازی 10 بار مثل رونالدو بپرد، به نگرانی‌ها دامن می‌زد. تیم ملی در شرایطی اردوی خود را شروع کرد که با مصدومان زیادی مواجه بود و همواره این پرسش کلیدی برای هواداران بی‌جواب بود که چه‌کسی قرار است در خط دفاع کنار پورعلی‌گنجی بازی کند یا در غیاب سعید عزت اللهی مصدوم، خط میانی تیم ایران را چه‌کسانی تشکیل خواهند داد که حریف رونالدو، کوارشما، برناردو سیلوا، اینیستا، بوسکتس، کاستا، ایسکو و داوید سیلوا و یا آمرابات، بن‌عطیه، حکیم زیاش، اشرف حکیمی و... شوند؟!
تیم ملی با این همه پرسش بی‌جواب، اردویش را شروع کرد اما شوک بزرگ در کنار محرومیت و مصدومیت بازیکنان، تصمیم کی‌روش برای خط زدن سید جلال و وریا غفوری بود که هیچکس در آن زمان این تصمیم را درک نمی‌کرد.
3- تیم ایران به‌عنوان نخستین کشور از جمع 32 تیم حاضر در جام پا به روسیه گذاشت؛ یادمان هست که برخی‌ها با کنایه می‌گفتند: «نخستین تیم آمدند و نخستین تیم به خانه برمی‌گردند.»
تیم ایران اما ورای همه تحلیل‌ها و پیش‌بینی‌ها، چیز دیگری بود؛ تیمی که به استثنای 20 دقیقه اول بازی با مراکش که به دلیل نداشتن بازی تدارکاتی مناسب، بسیار سردرگم و شوکه به نظر می‌رسید، در نخستین بازی مراکش را برد تا بهانه‌ای باشد برای جشن اول مردم ایران در خیابان‌ها.
بازی دوم مقابل اسپانیا، همه آنهایی که به باخت با 2 ‌گل راضی بودند، پس از بازی افسوس موقعیتی را می‌خوردند که داور اگر آفساید نمی‌گرفت، تیم ایران رویایی بزرگ را محقق کرده بود.

بازی سوم اما گل سرسبد نمایش‌های جادویی تیم ایران بود تا تمام کارشناسان فوتبال جهان به تحسین این تیم بپردازند و شاگردان کی‌روش را مستحق صعود بدانند. اگر طارمی دقیقه 90 با دقت بیشتری به توپ ضربه زده بود، تیم ایران به‌عنوان سرگروه از گروهی بالا می رفت که تا 10 روز قبل، عنوان مرگ بخش جدا نشدنی آن برای ما بود.
4- تیم ایران بهترین نتایج تاریخ فوتبال ملی را در جام جهانی کسب کرده؛ فارغ از اینکه ما از نمایش این تیم خوشمان آمده یا نه، سوای اینکه بهترین نتایج تاریخ ملی فوتبال در کدام دولت و در زمان ریاست چه کسی بر فدراسیون اتفاق افتاده، این بهترین نمایش تاریخ فوتبال ایران است و با هیچ بهانه و ابزاری نمی‌توان آن را کوبید تا کمرنگ جلوه کند. این تیم با همین نتایج بود که تا دقیقه 4+90 بازی با پرتغال، هواداران فوتبال را امیدوار به صعود پای تلویزیون میخکوب کرد تا بفهمیم چه تیم بزرگی داشتیم و اگر همه ما مثل سرمربی تیم ملی فکر می‌کردیم و فقط کمی بیشتر-بله فقط کمی-با او همراه بودیم، شاید به‌جای سه جشن خیابانی بزرگ، می‌توانستیم روزهای بیشتری را با تیم ملی خوش‌ بگذرانیم و برای نخستین‌بار صعود از مرحله گروهی را تجربه کنیم.

5- این تیم ملی، یکی از بزرگترین تیم‌های ملی ماست و اگر همه و همه برای کوبیدن آن بسیج شوند و با دستمایه کردن نتایج ژاپن، تمام تلاش خود را به‌کار گیرند تا نتایج ایران در جام جهانی 2018 روسیه را دستاوردی کوچک جلوه دهند موفق نخواهند شد چرا که تاریخ قابل تحریف نیست و پیش از این جام، نتایج ما روشن است و در این جام هم نتایج و نمایش‌های ما دم دست؛ حتی اگر ما فراموشکارترین آدم‌های فوتبال باشیم، همانطور که نمی‌توانیم نتایج جام جهانی 98 فرانسه را که نقطه عطف فوتبال ملی بود نادیده بگیریم، جام جهانی 2018 روسیه و دستاوردهایش هم برای همیشه ماندگار خواهد بود و تاریخ اجازه انکار آن را نمی‌دهد. فوتبال ادامه دارد و باز ماییم و جام ملت‌ها و دوباره جام جهانی قطر. هرگاه تیمی توانست در مرحله گروهی جام جهانی بیش از 4 امتیاز بگیرد، آن وقت می‌توان آن را با این جام مقایسه کرد، اگرچه نتایج بهتر آرزوی ماست اما باید فعلا در لحظه خوش باشیم و به داشتن این تیم بنازیم.

لیبک کوتاه خبر
http://iran-varzeshi.com/79402
ایران ورزشی
captcha
تازه ها
بیشتر