یادداشت / شناسه خبر: 79458 / تاریخ انتشار : 1397/4/16 23:56
|
شما دیگر دست‌نیافتنی نیستید

جام بزرگان تاسف‌برانگیز

مهمترین وجه مثبت ماجرا از بین رفتن حاشیه امنیت نه چندان واقعی و ریشه‌داری است که بزرگان برای خود حس می‌کردند و مطمئن بودند که برای تیم‌های کوچک‌تر دست نیافتنی‌اند.

ایران ورزشی آنلاین / وصال روحانی / حذف پر احساس و پر سر و صدای برزیل در مسابقات جمعه شب جام جهانی فوتبال 2018 که بلژیک را راهی نیمه نهایی کرد، پرونده ناکامی‌ تیم‌های اسم و رسم‌دار را در این مسابقات کامل کرد و نشانه و تاکید تازه‌ای بر پایان حکومت مطلقه این تیم‌ها بود.

مرحله نیمه نهایی در حالی از راه می‌رسد که از میان «قدرت‌»های سنتی این ورزش فقط فرانسه باقی‌مانده است و البته انگلیس هم دیشب در تقلا بود تا با غلبه بر سوئد بر تعداد اندک نامداران باقیمانده قدری بیفزاید و به صف طولانی حذف شده‌های مشهور نپیوندد. صفی که آلمان، آرژانتین، اسپانیا، پرتغال و اروگوئه را هم در بر می‌گیرد و اگر به گستره‌ای دورتر و دیدارهای انتخابی این جام بنگریم اسم ایتالیا را هم می‌یابیم که اصولا مسافر روسیه نشد و همچنین نام شیلی را که مجوز نگرفت و اسم هلند را که در ادامه نزول شگرفش در سطح ملی راهی به مرحله نهایی جام جهانی 2018 نیز نیافت.
حذف شدن سلسله‌وار بزرگان جهان فوتبال و صعود برخی تیم‌های درجه دوم مانند دانمارک، کرواسی، روسیه، سوئد، سوییس و کلمبیا به یک‌هشتم و یک‌چهارم نهایی این مسابقات، مساله‌ای درس‌دهنده و عبرت‌آموز و دارای وجوهی مثبت و منفی است. مهمترین وجه مثبت ماجرا از بین رفتن حاشیه امنیت نه چندان واقعی و ریشه‌داری است که بزرگان برای خود حس می‌کردند و مطمئن بودند که برای تیم‌های کوچک‌تر دست نیافتنی‌اند و در بدترین حالت خود نیز حداقل به نیمه نهایی خواهند رسید. وقایع جام بیست و یکم بر این باور کاذب خط بطلان کشید و به بزرگان گوشزد کرد تا زمانی که با تمام وجود نجنگند و افکار و طرح‌های تازه‌ای را به کار نگیرند، جایی بین خوشبخت‌ها نخواهند یافت و به کوچک‌ترها این امید بزرگ را بخشید که اگر از نام‌های بزرگ نهراسند و واقعا تلاش کنند و از جان مایه بگذارند، به بسیاری از توفیق‌های دور از انتظار خواهند رسید و می‌توانند بزرگان را متوقف و برای خود و طبقه و تبار خویش کسب اعتبار کنند و یکی از سرآمدان این طیف در آوردگاه روسیه تیم ملی ایران بود که دیدیم و دیدید چطور متهورانه با امثال اسپانیا و پرتغال جنگید و چون از آنها نترسید، تا مرز صعود به مرحله حذفی هم پیش رفت.
در عین حال وجه بد حذف نامداران رنگ باختن باورهای ظاهرا زیبایی است که سال‌ها است در ذهن فوتبالدوستان ریشه دوانده و قصه‌های شیرینی را برایشان بازگو کرده است. کیست که بتواند منکر جوگو بونیتو یا همان واژه فوتبال زیبا شود که تا ابد به برزیل اطلاق شده است و حتی پریشب به هنگام حذف شدن به دست بلژیک در روش بازی و دستور کار آنها نمود آشکاری داشت.
چه کسی می‌تواند حماسه‌های فنی دیه‌گو مارادونا در ترکیب آرژانتین در سال‌های 1986 و 1990 و یا نقش و نگار لیونل مسی در آرایش همین تیم در 8 سال اخیر را از یاد ببرد و یا فراموش کند که تیکی تاکای فاتح جام جهانی 2010 چه سلاح کارسازی برای فوتبال اسپانیا بود و چگونه هلند در دو سه مقطع زمانی به سه عنوان نایب قهرمانی جهان دست یافت و تیم سال 1974 آنها با هدایت رینوس میشل و با فرماندهی یوهان کرویف و درخشش یوهان نیسکنس، ویم سوربیه، رودی کرول، آری هان و جانی رپ از کاندیداهای جدی تصاحب عنوان بهترین تیم ملی تاریخ به رغم ناکامی آن تیم در بازی فینال آن رقابت‌ها برابر تیم مصمم و زرنگ و برنامه‌دار آلمان غربی است.
فوتبال با افسانه‌های فرانسه در جام‌های 1998 و 2006 شیرین‌تر شد و با فوتبال‌های حسابگرانه و منجر به قهرمانی ایتالیا در سال‌های 1982 و 2006 استحکام بیشتری یافت و البته با هر یک از قهرمانی‌های دوگانه اروگوئه در سال‌های 1930 و 1950 این باور را بیشتر پراکند که ادغامی از مسائل فنی و فیزیکی و ضمیمه کردن خشونت آمریکای جنوبی به فن و تکنیکی که فقط در این منطقه از جهان قابل رویت است، ثروتی را فراهم می‌آورد که می‌تواند حتی جام جهانی (1950) را در خاک برزیل از دست هنرمندان درجه اول این ورزش خارج سازد و سرانجام چه کسی می‌تواند فراموش کند که چطور فوتبال منظم آلمان به خلق رکوردی یگانه در تاریخ فوتبال نایل آمد و تا قبل از جام جهانی جاری، هرگز از صعود از گروهش باز نماند و از 1966 تا 2016 فقط در سه مورد جزو چهار تیم برتر جام جهانی نشد و آنقدر مقام‌های اولی، دومی و سومی آورد که قصه موفقیت‌هایش تبدیل به داستانی ملال‌آور برای رقبایش شد.
این آمارها و رکوردها بیهوده به دست نیامده و همانطور که نفرات و تیم‌ها به درخشش در جام جهانی نیاز دارند تا تبدیل به بت شوند، جام‌های جهانی نیز به استمرار درخشش بت‌ها احتیاج دارند تا «جام جهانی» بمانند. فرض کنید فینالی متشکل از کرواسی و بلژیک تا چه حد می‌تواند جذاب باشد و آیا اگر برزیل با آرژانتین، یا برزیل با آلمان، یا فرانسه با اسپانیا در فینال رودررو می‌شدند چه هیجان بزرگتری خلق می‌شد. این بدان معنا نیست که ما مجبور و محکوم به دیدن فینال‌های تکراری بین بزرگان سنتی این ورزش هستیم اما فقط شیرین‌تر خواهد بود که آنها را از نو در ایامی ببینیم که توانایی بهره‌گیری از همه توش و توان ذاتی و فراوان خویش را دارند. مساله‌ای که در جام جهانی 2018 رویت نشده و اسباب تاسف گشته است.

 

لیبک کوتاه خبر
http://iran-varzeshi.com/79458
ایران ورزشی
captcha
تازه ها
بیشتر