فوتبال ایران / شناسه خبر: 79619 / تاریخ انتشار : 1397/4/21 15:16
|
مردان چند شغله و تجربه‌ای که به کار نمی‌آید

دایره‌ بسته مدیران ورزش

سعید زاهدیان / باشگاهی نظیر ذوب آهن – تنها در فوتبال- آنقدر کار عقب مانده و انجام نداده دارد که سعید آذری اگر روزی 24 ساعت هم زمان بگذارد، شاید حالا حالاها از پس حل آنها برنیاید.

ایران ورزشی آنلاینسعید زاهدیان / سعید آذری را همه با این عنوان می‌شناسیم: «مدیرعامل باشگاه ذوب آهن اصفهان» اما کمتر کسی به این موضوع توجه داشته که آذری به‌عنوان مدیرعامل باشگاه، نمی‌تواند رییس یک هیات ورزشی در اصفهان باشد. عین این است که مدیرعامل باشگاه استقلال یا پرسپولیس، رییس هیات فوتبال تهران هم باشد. ناخودآگاه این مساله در برگزاری مسابقات، اشتراک منافع برای باشگاه و هیات ورزشی ایجاد می‌کند و به همین دلیل است که این دو شغل برای یک نفر منع قانونی دارد. شاید باشگاه ذوب آهن در واکنش به طرح این موضوع مدعی شود که آنها نزدیک به یک سال است تیمداری در وزنه‌برداری را رها کرده‌اند اما این برای برطرف شدن منع قانونی کافی نیست.

اما موضوع بحث نه سعید آذری است و نه هیات وزنه‌برداری اصفهان؛ چه بسا اگر تحقیق بیشتری صورت گیرد، آذری شاید مسوولیت‌ها و شغل‌های دیگری هم داشته باشد که محل بحث ما نیست بلکه موضوع بر سر دو یا چند شغله بودن مدیران ورزشی است. اغلب مدیران ورزش ما به جز مسوولیت اصلی- آن چیزی که همه می‌دانیم مثل مدیریت استقلال، پرسپولیس یا کمیته فلان و بهمان در فدراسیون ها... - صاحب مسوولیت‌های دیگری هم هستند که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد.
 خلاصه حرف‌مان را باید اینگونه بگوییم: مگر در اصفهان یک آدم ورزشی با تجربه و واجد صلاحیت وجود ندارد که امور هیات وزنه‌برداری اصفهان را هم به سعید آذری بسپاریم؟ سعید آذری از چهره‌های آشنا و شناخته شده وزنه‌برداری کشور است و سال‌ها خودش به‌عنوان ورزشکار در این رشته فعالیت داشته اما پرسش ما این است که او با دغدغه‌های فراوان باشگاه ذوب‌آهن که در رشته‌های متعددی فعالیت دارد، فرصت رسیدگی به مسائل وزنه‌برداری اصفهان را هم دارد؟
پرسش اساسی‌تر این است که چرا دایره مدیران ورزشی تا این حد کوتاه است و در اصفهان همه چیز حول محور چند نفر می‌چرخد یا در اهواز، مشهد و همه استان‌های دیگر وضع همین است که در اصفهان می‌بینیم. باشگاهی نظیر ذوب آهن – تنها در فوتبال- آنقدر کار عقب مانده و انجام نداده دارد که سعید آذری اگر روزی 24 ساعت هم زمان بگذارد، شاید حالا حالاها از پس حل آنها برنیاید. این اتفاق در فدراسیون فوتبال و سایر فدراسیون‌های ورزشی هم به شکل دیگری دیده می‌شود. علی کفاشیان نایب رییس فدراسیون فوتبال، رییس کمیته فوتسال نیز هست یا سیدرضا افتخاری به رغم تمام درگیری و مشکلات در باشگاه استقلال، به کمیته فوتسال فدراسیون به چشم آب باریکه‌ای نگاه می‌کند که پس از مدیریت استقلال، بیکار نماند و دفتری برای نشستن داشته باشد. شاید به همین دلیل است که سال‌هاست در فوتبال دایره‌ای از مدیران دولتی حضور دارند و تنها تغییر جابجا شدن آنها به صورت چرخشی روی صندلی‌های مدیریتی ورزش است.
توان فکری این مجموعه کوچک و بسته همینی است که در سال‌های اخیر می‌بینیم و هیچ‌گاه شاهد تحول و ایده تازه‌ای نیستیم. نه فکری تولید می‌شود، نه ایده‌ای شکل می‌گیرد و نه قدم موثری برداشته می‌شود؛ همه چیز بر مدار سنتی و قدیمی می‌چرخد.
بد نیست سری به فدراسیون‌ها و باشگاه‌های فوتبال در ایران بزنیم. هنوز یادمان نرفته در فدراسیون بسکتبال تا همین چند ماه پیش یک دستگاه کامپیوتر وجود نداشت یا هنوز هستند برخی از روسای فدراسیون‌ها که توان ارسال یک پیام در شبکه‌های پیام رسان را ندارند و با همان سبک و سیاق تیم‌شان را به المپیک و بازی‌های آسیایی می‌فرستند. اگر قانون و منع سنی نباشد، چه بسا تا ابد صندلی خود را به فرد دیگری نمی‌دهند.
این داستان ورزش ایران است که سال‌ها با همین سبک و سیاق اداره شده و شاید در سال‌های اخیر کوشش فراوانی برای ایجاد تغییر شکل گرفته اما این دایره بسته آنقدر محکم است و مقاومت در برابر ورود به آن وجود دارد که شاید بزرگترین مقامات ورزشی کشور هم نتوانند به این چرخه ورود کنند و اگر وارد هم شوند، چنان گارد و ایستادگی جلوی تغییرات صورت می‌گیرد که نگو و نپرس؛ از لابی‌های قدرت هم که نمی‌توان گذشت. در نتیجه همواره چوبی لای چرخ است که ورزش نتواند درست و دقیق در مسیری که لازم است حرکت کند. خیلی‌ها کوشیده‌اند تا ورزش را از این دایره بسته خارج کنند اما تلاش آنها همواره بی‌ثمر و کمرنگ بوده و اینکه چگونه باید قفل زنگار بسته این دایره کهنه را باز کرد، خودش یک پروژه بزرگ است که نیاز به فکر و اندیشه تازه دارد. البته اگر اجازه ورود به افکار و اندیشه‌های نو داده شود.
خلاصه اینکه ورزش ایران با این همه فضای کار، محدود به گروه اندکی شده که اغلب نه بر اساس توانایی که با رانت و رابطه روی صندلی‌های مدیریتی جلوس کرده‌اند. البته اگر همه مثل سعید آذری صاحب تخصص ورزشی بودند، شاید دغدغه کمتر بود و با عمل به شیوه «مردی و کاری» می‌شد به مشکلات بخش اعظمی از ورزش رسیدگی کرد اما مساله ورزش چند شغله‌هایی هستند که اولویت‌شان هم ورزش نیست؛ بگذریم از تخصصی که ندارند و تجربه کهنه‌ای که این روزها به کار نمی‌آید.

لیبک کوتاه خبر
http://iran-varzeshi.com/79619
ایران ورزشی
captcha
تازه ها
بیشتر