ورزش بین‌الملل / شناسه خبر: 79627 / تاریخ انتشار : 1397/4/21 21:06
|

انتقال رونالدو، قمار بزرگ برای تمام طرف‌ها

برای سری A بدون شک این یک موهبت است. شما باید 20 سال به عقب برگردید و رونالدوی اصلی تا آخرین حضور یکی از بهترین بازیکنان جهان در این لیگ را به یاد بیاورید.

ایران ورزشی آنلاین / گابریله مارکوتی / این بار، واقعی است. این بار، او رفت. رفت بعد از 9 فصل، 450 گل، چهار قهرمانی لیگ قهرمانان و چهار توپ طلا.

نقل مکان کریستیانو رونالدو از رئال مادرید به یوونتوس تنها دومین انتقال بزرگ تاریخ فوتبال نیست - این معامله اگر دستمزد، حق انتقال و کمیسیون‌ها در نظر گرفته شود به 350 میلیون دلار می‌رسد و تنها از نیمار عقب است - بلکه قمار عظیمی است برای تمام طرف‌های درگیر. رئال مادرید ستاره‌اش را از دست می‌دهد، آغاز و انجامش را، کسی که فصل قبل در هر بازی یک گل زد. یوونتوس برای برداشتن یک گام بزرگ منابع مالی‌اش را خالی کرده و رشد ارگانیکی که باعث هفت قهرمانی اخیرش در لیگ ایتالیا شده را کنار گذاشته و در دنیای بازی جوانمردانه مالی، تاسی انداخته که شاید نتواند با آن بازی کند. خود رونالدو هم شاید وارد بزرگترین معمای زندگی‌اش شده باشد. او بزرگترین باشگاه جهان را رها کرده، همینطور شهری که در آن جا افتاده و لیگی که در آن راحت و مسلط است تا به سری A برود که در حال حاضر یک گام از لالیگا عقب است. قبل از آنکه هواداران لقب دندان‌گرد به او بدهند و اسکناس یورو به طرفش پرتاب کنند، یادتان باشد بر اساس مبالغی که منتشر شده او بیشتر از پولی که از رئال مادرید می‌گرفت اگر پیشنهاد تمدید قرارداد ماه گذشته را قبول می‌کرد، در یوونتوس کسب نمی‌کند.
در 33 سالگی، رونالدو در سنی است که بیشتر حرفه‌ای‌ها خودشان را یک یا دو فصل دیگر در بالاترین سطح حفظ می‌کنند اگر بدنشان اجازه دهد یا اگر نتوانند، یک انتخاب ملایم می‌کنند تا زندگی‌شان را راحت سپری کنند. نه اینجا. او می‌خواهد چندمین فصل ستاره‌وار خود را آغاز کند و اگر لیگ ایتالیا و یوونتوس را خیلی هم خوب نشناسید، کوچکترین شباهتی به نیمه-بازنشستگی ندارد.
عامل این انتقال چه بود؟ دور و بری‌های رونالدو حرفی قدیمی را تکرار می‌کنند «احساس می‌کرد در برنابئو عاشقش نیستند»؛ در دو فصل اخیر با بدبینی و تمسخر روبه‌رو شده بود اما نه آنقدر که از سه سال تضمین شده و 100 میلیون دلار چشمپوشی کند.
احساس رونالدو هوشمندانه است. مشکل او نه با هواداران و هم‌تیمی‌ها بلکه با رییس باشگاه، فلورنتینو پرس است، فوق‌ستاره پرتغالی دلایل خودش را دارد، از تلاش ناکافی باشگاه برای لغو محرومیت پنج جلسه‌ای او در ابتدای فصل قبل گرفته تا پیش‌بینی‌هایی مبنی بر اینکه در دوران بازسازی بعد از زین‌الدین زیدان، رونالدو محوریت ندارد. رونالدو حق دارد، پرس هم همینطور. وقتی شما می‌توانید برای یک بازیکن 33 ساله - در بهمن 34 ساله می‌شود - 100 میلیون دلار بگیرید و 55 میلیون دلار دستمزد صرفه‌جویی کنید، این کار را انجام می‌دهید. در چنین موقعیت‌هایی به آنچه برای تیمتان انجام داده فکر نمی‌کنید بلکه باید حساب و کتاب کنید که در آینده برایتان چه می‌کند. اگرچه فیزیک رونالدو با بقیه فرق دارد و او بیش از هر کس دیگری مراقب بدن خودش است اما نمی‌تواند «پدر زمان» باشد.
به همین دلیل رئال مادرید حداقل دو سال و نیم است که تمایل به فروش دارد. آن موقع دو سال از قرارداد او مانده بود، 31 ساله شده بود و تولیدش کم شده بود. اگر پیشنهاد دلخواه می‌آمد، فکر می‌کردند رونالدو را قبل از افت اجتناب‌ناپذیرش می‌فروشند قبل از آنکه مجبور به تمدید قرارداد او با شرایط نجومی شوند.
رونالدو در 19 بازی پایانی آن فصل در رقابت‌های مختلف 21 گل زد و رئال را به یازدهمین قهرمانی‌اش در اروپا رساند یک ماه قبل از آنکه تیم ملی پرتغال را به نخستین قهرمانی تاریخ فوتبالش در یورو 2016 برساند.
آن موفقیت‌ها شمشیر دولبه‌ای برای باشگاه بود. پرس که مراقب تصویر خودش و باشگاه است، نمی‌توانست در آن مقطع او را بفروشد چون هیچ باشگاهی نمی‌توانست آن پول‌ها را بدهد ضمن آنکه باشگاه باور داشت افت رونالدو شروع می‌شود و با آنکه توصیه نمی‌شد قرارداد فوق‌العاده‌ای با او بسته شود، در آبان دو سال پیش قراردادش را تا 2021 تمدید کردند. رونالدو خوشحال بود از تمدید قرارداد و همزمان ناراحت از اینکه باشگاه به توانایی‌اش اعتماد ندارد. دو بار دیگر به تیمش در راه قهرمانی اروپا کمک کرد اما موضع باشگاه تغییر نکرده بود و برچسب «فروشی» همچنان آزارش می‌داد. هر سال توپ طلا برد و قهرمان اروپا شد اما گذر زمان دستاویز منتقدان بود.
حالا برای اینکه اشتباه آنها را ثابت کند، باید در یک کشور دیگر شانسش را امتحان کند.
همانطور که گفته شد از نظر مالی برای رئال کاملا توجیه شده بود. تنها موضوع تراز دخل و خرج باشگاه نبود بلکه بدون رونالدو شما انعطاف‌پذیری بیشتری در تیمی دارید که میانگین سن ترکیب اصلی‌اش اواخر دهه سوم زندگی است.
البته این مادرید است و این فلورنتینو. با توجه به سابقه آنها در خریدن بزرگترین ستاره‌ها می‌توان این را نخستین گام دردناک برای بازکردن راه یک بازیکن کهکشانی دیگر دانست - کاری که خیلی سال است نکرده‌اند- مثل کیلیان امباپه، نیمار یا ادن آزار. کار آسانی نیست اما اگر رئال مادرید خودش را به کارهای آسان محدود می‌کرد، دیگر رئال مادرید نبود، یک تیم دیگر بود.
یوونتوس برای قهرمانی در سری A به رونالدو نیازی ندارد همانطور که هفتمین عنوانش ثابت می‌کند. داستان لیگ قهرمانان اما فرق می‌کند، این تیم در چهار فصل اخیر دو بار به فینال رسیده و رونالدو کسی است که می‌تواند به آنها در عبور از خوان آخر کمک کند اما هدف اصلی یوونتوس اینجا نیست بلکه آنها به دنبال درآمدهای مالی این انتقال هستند و اینکه به چهار تیم رئال مادرید، منچستریونایتد، بارسلونا و بایرن‌مونیخ ملحق شوند که دوبرابر کل تیم‌های دیگر از اسپانسرشیپ و ارزش برند درآمد دارند. رونالدو که جایگاه جهانی‌اش دست نیافتنی است، کلید این موفقیت محسوب می‌شود.
اما واقعیت این است که یوونتوس روی یک بازیکن33 ساله ریسک کرده. اینکه آیا ارزش آن را دارد، موضوع دیگری است. بعد از سال‌ها سودآوری، وضعیت خطرناکی برای فصل 2018-2017 خواهند داشت و با رونالدو که 80 میلیون دلار به هزینه‌های آنها اضافه می‌کند، یک شکست دیگر در فصل 2019-2018 تضمین شده است. درآمدهای استادیوم و رسانه‌ای رشد متوسطی خواهند داشت.
آنها می‌توانند روی جدایی چند بازیکن قدیمی با دستمزد بالا حساب کنند - جیجی بوفون، کوادوو آساموا و اشتفان لیشت اشتاینر - و همچنین قربانی کردن برخی ستاره‌های فعلی مثل گونسالو ایگواین اما بعید است پائولو دیبالا و میرالم پیانیچ که نقش حمایتی دارند را بفروشند. آوردن رونالدو بدون اینکه چارچوب باکیفیتی اطراف او فراهم شود که منطبق با داشته‌های او در برنابئو باشد، به نفع یوونتوس نیست.
درآمد اسپانسرشیپ می‌تواند و باید افزایش پیدا کند اما شاید وقفه‌ای بین امضای قراردادهای جدید و کسب درآمدهای تازه وجود داشته باشد. دلایلی برای بدبینی و اینکه ریسکشان جواب ندهد، وجود دارد. از طرف دیگر وقتی دقت و مراقبت باشگاه و بخصوص بپه ماروتا، مدیر اجرایی را در نظر می‌گیرید، اگر هوادار یوونتوس باشید، به آنچه باشگاه انجام می‌دهد، اعتماد می‌کنید.
برای سری A بدون شک این یک موهبت است. شما باید 20 سال به عقب برگردید و رونالدوی اصلی تا آخرین حضور یکی از بهترین بازیکنان جهان در این لیگ را به یاد بیاورید. سوال اینجا است که تا چه زمانی دوام می‌آورد. رونالدو البته بر اساس شواهد فعلی این زمان را طولانی می‌داند و شما هم باید بپذیرید.
فلورنتینو قطعا نمی‌خواست به‌عنوان رییسی در ذهن‌ها بماند که رونالدو را فروخته. او توجیهات خودش را دارد و به این بستگی دارد که چطور فرآیند بازسازی را مدیریت می‌کند ضمن اینکه نباید فراموش کرد رئال هنوز گرت بیل، ایسکو، لوکاس واسکس، مارکو آسنسیو و کریم بنزما را دارد. آیا مادرید شاهد یک کهکشانی دیگر خواهد بود؟ کسی را جانشین رونالدو نمی‌کند چون کسی شایسته جانشینی او نیست یا به شعار قدیمی باشگاه پایبند است: هیچ کس بزرگتر از باشگاه نیست.
سلطان مرده (یا به عبارت صحیح‌تر حکومتش را به جای دیگری برده)، زنده باد سلطان جدید!

مترجم: سیدعلی بلندنظر

 

لیبک کوتاه خبر
http://iran-varzeshi.com/79627
ایران ورزشی
captcha
تازه ها
بیشتر